Ο Γιώργης Χριστοδούλου ψάχνει σπίτι για να μείνει

Το «Μένουμε Σπίτι» για τον Γιώργη Χριστοδούλου ακούγεται κάπως άβολο. Ναι, μένουμε, αρκεί να έχουμε σπίτι να μείνουμε και να μη μας διώχνει ο ιδιοκτήτης. Το ψάξιμο συνεχίζεται...

Το #menoumespiti δεν είναι ίδιο για όλους.

Πολλώ δε μάλλον γι' αυτούς οι οποίοι πρέπει να εγκαταλείψουν το συντομότερο δυνατό το διαμέρισμά τους και να μετακομίσουν, μιας κι έτσι επιτάσσει η νέα μόδα της βραχυχρόνιας μίσθωσης της κάθε «πλατφόρμας» (έτσι τις λένε) ή οι ορέξεις του καιροσκόπου (με όλο το σεβασμό, έτσι τον λέω) ιδιοκτήτη, ο οποίος βάζει κι αυτός με τη σειρά του το χεράκι του για να γεμίσει ευκολότερα και μιαν ώρα αρχύτερα, ασφυκτικά, το κλεινόν άστυ με τουρίστες, ηλιοκαμμένους, εποχούμενους σε ηλεκτρικά πατίνια.

Φτιάχνω καφέ και κοιτάζω τα υπάρχοντά μου που σε λίγο καιρό θα πρέπει να μπουν σε κούτες, να φύγουν, να «μείνουν» σε άλλο σπίτι. Τη βεράντα μου με τα γιασεμιά και τις βουκαμβίλιες που πήραν ύψος και σκαρφάλωσαν τα τελευταία πέντε χρόνια.

Αυτές τις ημέρες του «εγκλεισμού» κάθε πρωί φτιάχνω καφέ, βγαίνω και τους μιλάω:
- Θα σας καθαρίζει άραγε τα φύλλα, ένα-ένα, ο επόμενος;
Ξαναμπαίνω στο γραφείο και περνάω στον ώμο το λουρί από το «κιθαρόνι».
- Το «Εξαρχιστάν», έγινε πλέον της μόδας, δεν έχουμε θέση εδώ, γιουκαλίλι μου.

Σκέφτομαι την πλάκα που βάλαμε λίγες ημέρες πριν στο σπίτι όπου έζησε η Αρλέτα και ο Γιώργος Ιωάννου.

Σκέφτομαι και την κυρία που έμενε, πριν, στο άδειο διαμέρισμα που πήγα να δω χτες το πρωί, στην Κυψέλη.
- Χτυπήστε και θα σας ανοίξει ο διαχειριστής να το δείτε, μου είπε η ιδιοκτήτρια στο τηλέφωνο.

Όταν έφτασα, ο ένας ηλικιωμένος μου έδωσε τα κλειδιά στο γαντοφορεμένο χέρι μου.
- Χάρηκα πολύ και με συγχωρείτε για τη μάσκα, αλλά, καταλαβαίνετε, του είπα.
- Εμένα με συγχωρείτε, που δεν μπορώ να σας το δείξω ο ίδιος.

- Φαίνεται ότι το αγαπούσε αυτός που έμενε, γιατί, αν και παλιό, το έχει κρατήσει σε καλή κατάσταση, του είπα αργότερα.
- Βέβαια! Ήταν η αγαπημένη μας γειτόνισσα. Η πιο καλή κυρία. Πάντα χαμογελαστή, ευγενέστατη, συνεπής με τα κοινόχρηστα..

Για ώρα πολλή, συνέχισαν αυτός και η γυναίκα του να μου απαριθμούν μία-μία τις αρετές της πρώην γειτόνισσάς τους.
- Ζούσε εδώ πάνω από δέκα χρόνια. Τρεις μήνες έκλαιγε η γυναίκα που θα έπρεπε να αφήσει το σπίτι.
- Τι συνέβη; ρώτησα.
- Η ιδιοκτήτρια της είπε, "βρέθηκε αγοραστής" και το συμβόλαιό της είχε, μόλις, λήξει.
- Και δεν κατάφερε να το πουλήσει;
- Μπα.... Ήθελε, απλώς, να το νοικιάσει με τη διπλάσια τιμή.
- Μάλιστα, κατάλαβα, τους είπα, έδωσα πίσω τα κλειδιά και έφυγα.

Αργότερα, περπατώντας μόνος, έκανα μια στάση στη γέφυρα της Μουστοξύδη.
Γύρω μου, σε απόσταση, οι λιγοστοί που κυκλοφορούσαν με τα σκυλιά τους.
Κάθισα σ' ένα παγκάκι κι έβγαλα απ' την τσέπη το κινητό. Άνοιξα το μενού στις κλήσεις και βρήκα τον αριθμό.

- Γεια σας. Δεν με ενδιαφέρει το διαμέρισμα, σας ευχαριστώ πολύ.
- Γιατί; Δεν σας άρεσε;
- Μια χαρά είναι, αλλά λόγω της κατάστασης, θα πρέπει να μείνουμε λίγο ο καθένας στο σπίτι του. Όχι όμως λόγω του ιού.
- Τί εννοείτε;
- ....
Σκέφτηκα λίγο , πήρα κουράγιο και το είπα:
- Θέλω να πω, πως αν μείνουμε λίγο μέσα, ίσως, μπορεί, δεν ξέρω... να πάψουμε να είμαστε όλοι μας, τόσο «αδειανοί».
- Δεν σας καταλαβαίνω.

Δεν απάντησα. Έκλεισα και τράβηξα τον δρόμο για το Εξαρχιστάν. Για το σπιτάκι μου, που μου το έδωσαν «χρέπι» - που λένε - και το έφτιαξα με τόση αγάπη.

Ακριβώς όπως και θα κάνω και με το επόμενο.

* κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις έιναι απολύτως πραγματική.