Ο Filipone έχει κάτι να πει και το δηλώνει

Βρε καλώς τα, τα παιδιά. Το αυθάδικο, ασυμβίβαστο trap της Θεσσαλονίκης επιστρέφει δριμύ. Δυσοίωνα synths που ξεχύνονται από τα βάθη της κονσόλας, απειλητικές ατμόσφαιρες που ξεδιπλώνονται μέσα από αλητήρια basslines και σκληρά beats, πυρετικό, ανταριασμένο flow, σαν ωρολογιακή βόμβα διαρκώς έτοιμη να εκραγεί: «Η ζωή εδώ θέλει θράσος, οπαδός χωρίς το κράνος». Και στο τέλος η ρίμα σκάει με πάταγο, και όλοι τρέχουν να καλυφθούν από τα θραύσματα: «Αν το ραπ σου είναι ιστός, το κεντάω σαν Μαροκανός». Φυλάξου!

Το πρόσωπο πίσω από την παραγωγή είναι ο Dof Twogee και δεν κάνει λάθος ούτε αυτή τη φορά. Υπεύθυνος για ορισμένες από τις πιο ξεχωριστές δουλειές που έχουν κατατεθεί από το ιερό ραπ πάνθεον της πόλης («Ταπεινοί και πεινασμένοι» του Λεξ, «Φαβέλα» του Τζαμάλ), στο «Warzone» δίνει άλλο ένα δείγμα του χθόνιου, υπνωτικού ήχου τον οποίο παίζει στα δάχτυλα, ενορχηστρώνοντας έναν ατόφιο trap θούριο που συγγενεύει στενά με το drill του Λονδίνου.

Λένε πως οι μεγάλοι άνδρες γίνονται από τις δυσκολίες που υπερνικούν. Και κανείς δεν αρνείται πως ο Filipone αντιμετώπισε αρκετές. Μεσολάβησαν ανάμεσα σε αυτόν και το στούντιο «αλάνες που γίναν γκέτο, τσιμεντένιες Βαβυλώνες και ιστορίες απ’ το δρόμο». Αν πάντως συνεχίσει να μετατρέπει την οργή και την ενέργειά του σε διαμαντάκια σαν το «Warzone», θα βρει την εξέχουσα θέση του στη σκηνή με «το trap που δεν ξέραμε ότι θέλαμε αλλά όλοι χρειαζόμασταν», όπως γράφουν και οι σχολιαστές στο YouTube. Βάλτε τον στην playlist σας.