Συναυλία «μυστήριο» από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στην Τεχνόπολη

«Με ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας, τη μικρή ζωή μας», ήταν οι πρώτοι στίχοι που ακούστηκαν χθες βράδυ, 9 Σεπτεμβρίου στην Τεχνόπολη. Το πρώτο τραγούδι της συναυλίας, παντοτινή ευχή μας μάλλον, αυτή η «Παράκληση» του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Και γι' αυτή τη λυπημένη Δευτέρα, όταν ένα σκούντηγμα φίλου ή συγγενή φρόντισε να μας θυμίσει τη θνητότητά μας, ξυπνώντας μας με την είδηση του θανάτου του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Σε αυτόν, αλλά και στον ήρωα της κιθάρας Γιάννη Σπάθα (που πέθανε τον περασμένο Ιούλιο), αφιερώθηκε η συναυλία δια στόματος του αγαπημένου μας τραγουδοποιού.



Η Ζωή, ο Θάνατος κι αναμεσίς η Τέχνη. Επί σκηνής, ο καλλιτέχνης μόνος. Υπέροχα εκτεθειμένος εαυτός. Στην εκπνοή του καλοκαιριού, όπως, άλλωστε, μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, πήρε μικρόφωνο, λαούτο, κλασική και ακουστική κιθάρα, έντυσε τον σκηνικό του χώρο με έργα του πατέρα του, ζωγράφου και ποιητή, Άντη Ιωαννίδη και μας χάρισε (και πάλι) φως. Να μην ξεχνιόμαστε σε καιρούς σκοτεινούς πως «πάντα θα ξημερώνει», τραγούδι που έγραψε λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Να αναθαρρήσει η πίστη μας πως υπάρχει πάντα ένα φωσάκι. «Ένα φωσάκι ικανό να διαλύσει το πιο παχύ σκοτάδι. Χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη, που τόσο μου αρέσει, το φωσάκι. Την πρωτοείδα γραμμένη στον τάφο του ποιητή μας Γιάννη Σκαρίμπα», είπε ο Αλκίνοος, θυμίζοντάς μου να ανατρέξω στο ποίημα: (Ώρα καλή στου απείρου την καρδιά γλάρε µου βραδυνέ πού φεύγεις – πλοίο, µετά από σένα η νύχτα, η σιγαλιά, η κάμαρά µου, ένα φωσάκι, ένα βιβλίο).

Ήταν ένα πρόγραμμα ακρόασης αλλά και συμμετοχής, με πρωταγωνιστές, τα ίδια τα τραγούδια, γυμνά και ευάλωτα. Ο συναυλιακός χώρος της Τεχνόπολης – η παραλία της Πειραιώς, όπως χαρακτηρίστηκε από τον Αλκίνοο – γέμισε από ανθρώπους όλων των ηλικιών (6-7 μηνών, ήταν ο μικρότερος ακροατής του live στην αγκαλιά του πατέρα του), πολλοί οι καθήμενοι, αλλά και πολλοί οι όρθιοι (στέκονταν σχεδόν προσοχή) που τον παρακολουθούσαν ευλαβικά. Σιγοτραγούδησαν μόνο, λες και δεν ήθελαν να ενοχλήσουν ένα ειλικρινές μυστήριο. Ηγούμενος ο Αλκίνοος, άνθρωπος ορχήστρα, βαθιά συγκινητικός ερμηνευτής των πονημάτων του: Εκτός τόπου και χρόνου, Βυθός, Ήταν ανάγκη, Θά ΄μαι κοντά σου, Καθρέφτης, Με τόσα ψέματα, Ο δρόμος σου είσαι εσύ, Ο κόσμος που αλλάζει, Προσκυνητής, Υπεραστικό, Όνειρο ήτανε, Σταγόνες στο γιαλό, Όσα η αγάπη ονειρεύεται.



Σόλο η εμφάνισή του, με ένα μουσικό όργανο τη φορά, κι, όμως, πέρασαν τόσοι άνθρωποι από μπροστά μας. Ποιητές, μεγάλοι στιχουργοί και συνθέτες, μουσικοί, συγκροτήματα που διαμόρφωσαν την εφηβεία μας. Ήταν εκεί ο Νίκος Γκάτσος που έγραψε σκωπτικά τον βίο του Μάνου Χατζιδάκι, μελοποιήθηκε από τον Αλκίνοο κι έγινε η γνωστή μας «Χατζιδακιάς». Ήταν εκεί ο Γκάτσος και με τη «Μεγάλη Πέμπτη» του. Ο Μάνος Λοίζος πέρασε να μας ξεβολέψει με τον «Μέρμηγκα». Ο Νίκος Ζούδιαρης μας πήγε από τη «Ζήνωνος» στον «Βόσπορο» και την «Αγορά του Αλ Χαλίλι». Ο Γιάννης Σπάθας ξεπήδησε μέσα από μια κασέτα πολλών ετών, με την «Αρετούσα». Σαν προσευχή ψιθυρίσαμε την «Άδεια μου αγκαλιά» του Διονύση Σαββόπουλου, μια διασκευή του Into my arms του Nick Cave. Από τις αρχές του '90 έφτασαν ο Ορφέας Περίδης με το «Φεύγω» και ο Σωκράτης Μάλαμας με την «Αράχνη» και «Γιατί δεν έρχεσαι». Τα Ξύλινα Σπαθιά ήταν εκεί με τη «Σιωπή» τους και ο Τζιμάκος ο Πανούσης μάς έβγαλε γλώσσα όσο χοροπηδήξαμε ελαφρά στον «Νεοέλληνα».



Ως τα πιο δυνατά λεπτά της συναυλίας, η μνήμη κατέγραψε το «Βάλτε να πιούμε», και την αναφορά στα Διάφανα Κρίνα, εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2015, που η αγάπη και πάλι μας καλούσε. 

Στο τελευταίο ημίωρο, μέχρι που το ρολόι έδειξε 12 ακριβώς, είπαμε μαζί του την «Πατρίδα», παραδεχτήκαμε στον Κεμάλ πως «αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ» (μα την αλήθεια, δε θα καταλάβω ποτέ γιατί χειροκροτούν σε αυτό το σημείο, αυτή τη θλιβερή παραδοχή), ενώ, αμέσως μετά προστρέξαμε (μάλλον για βοήθεια) στον «Θεέ μου μεγαλοδύναμε». Εκεί θυμάμαι τα παιδιά που εξυπηρετούσαν στο κεντρικό μπαρ, εκτός από μπύρες, να δίνουν και τον ρυθμό.

Κι όσο πλησίαζε η ώρα να πούμε το νάνι-νάνι, οι φωνές όλων μας ενώθηκαν κι η σκηνή βάφτηκε κατακόκκινη από ένα «Κόκκιν' αχείλι». Κι ύστερα, χωρίς να μεσολαβήσουν λόγια, αφήνοντας πίσω το μικρόφωνο, αφώτιστη φιγούρα μπροστά σε μια σκηνή ματωμένη, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγούδησε ακαπέλα τη «Μικρή βαλίτσα». Για τα μακρινά ξένα, για τα δικά μας ξένα, για όλων μας τα ξένα.