Η May Roosevelt δημιούργησε έναν πανέμορφο ηλεκτρονικό δίσκο

Το άλμπουμ της May Roosevelt είναι ίσως ένα από τα ωραιότερα παραμύθια που γράφτηκαν στην ηλεκτρονική μουσική τα τελευταία χρόνια. Απέριττες μελωδίες χωρίς εφετζίδικα μπλιμπλίκια, ισορροπημένη χαρμολύπη που, όταν την αφήνεις, απλώνεται σαν ουράνια ραψωδία ενός ανεξερεύνητου κόσμου που σε περίμενε να τον ανακαλύψεις. Όταν το ακούς, νιώθεις τα ίδια ρίγη που αισθάνθηκες με το «Our Love» του Caribou ή με το «Untrue» του Burial. Όπως συμβαίνει πάντα με τους δίσκους που έχουν τη στόφα του ορόσημου, το «Junea» περιγράφει με ήχους αυτά που μέσα σου είναι μόνο συναισθήματα και διαθέσεις. Οκτώ tracks, υπόδειγμα παραγωγής, μιας τραγουδοποιού που ανακατεύει μεθοδικά τα υλικά της ηλεκτρονικής κουζίνας της και στέλνει θετική ενέργεια προς το σύμπαν, κυκλοφορούν τώρα από την Inner Ear σε βινύλιο 180 γραμμαρίων και διαφανές, ήδη εξαντλημένο limited edition, καθώς και σε cd και ψηφιακό download. Οι καρδιές που γυρεύουν απεγνωσμένα καλή συντροφιά, θα βρουν εδώ τη μουσική τους. Έτσι. Επειδή η ανεξάρτητη σκηνή της Ελλάδας έχει νόημα και εμπνευσμένους παίκτες.

Πίσω από τα συνθετικά sci-fi πέπλα του εξωφύλλου κρύβεται το μυστηριώδες πρόσωπο της May Roosevelt, μιας φυσιογνωμίας η οποία σε πείθει από την αρχή μέχρι το σήμερα της πορείας της ότι έχει βαθιά σχέση με τη μουσική. Βιολίστρια από τα 12, θερεμινίστρια στα 21 της, με συνεισφορά σε άφθονα γκρουπ, με συμμετοχή στο Red Bull Music Academy και με την πρώτη της δισκογραφική κατάθεση το 2009, η Roosevelt έθεσε στον εαυτό της δύσκολα, ξεροκέφαλα καλλιτεχνικά στοιχήματα έξω από τη νόρμα κυκλοφορώντας το «Haunted» το 2011, (ρυθμοί της ελληνικής παράδοσης περασμένοι στο φουτουριστικό της μπλέντερ), το «Music to the poetry of Ntinos Christianopoulos» το 2013, (συνθέσεις εμπνευσμένες από τον λόγο του ποιητή με απαγγελία από τον ίδιο), ενώ τώρα, αφήνει κατά μέρους την αβάντ γκαρντ για να χτίσει ένα ονειρικό σπέκτρουμ στα σύνορα της χορευτικής σκηνής με το IDM που κλείνει πονηρά το μάτι στο σύγχρονο mainstream μοιάζοντας να λέει: Κοιτάξτε τι μπορώ να κάνω αν μετατοπίσω το ενδιαφέρον μου σε μαζικότερους ήχους! Η εγχώρια electronica κοιτάζει τη σωτήρα της με ανανεωμένο σεβασμό και οι ερασιτέχνες των home studio ατενίζουν με μια τρελή λάμψη ζήλιας στα μάτια. Δεν χρειάζεται η παραμικρή γενναιοψυχία για να πεις ότι αυτό το δισκάκι είναι παγκόσμιας κλάσης.

[[{"fid":"471813","view_mode":"default","fields":{"format":"default","alignment":""},"type":"media","field_deltas":{"2":{"format":"default","alignment":""}},"link_text":null,"attributes":{"class":"media-element file-default","data-delta":"2"}}]]

Η «Junea» είναι μια ηρωίδα του σύγχρονου ψηφιακού κόσμου, σύμφωνα με όσα δηλώνει για τη δουλειά της η Roosevelt. Αποκύημα της ανάγκης της να φτιάξει «ένα ευχάριστο ηχητικό περιβάλλον», βαφτισμένη ως κράμα του Ιουνιαίος με το νέο, φιλοτεχνήθηκε σε πρόγραμμα τρισδιάστατης σχεδίασης και φωτογραφήθηκε με κάμερα orthographic. Όντας graphic designer η ίδια και σε μια επιπλέον εκδήλωση της λεπτομερειακής αφοσίωσης στο έργο της, το mayroosevelt.com φιλοξενεί επίσης μια σειρά εντυπωσιακών, ambient εικαστικών που δίνουν ταιριαστή εικόνα στα τραγούδια. Τα οποία δεν θα σε αφήσουν στιγμή μόνο έτσι και μπεις στο ψηφιακό μπουντουάρ τους. Το εναρκτήριο «Air» μπαίνει σε τόνους έξαρσης χτυπώντας κατευθείαν στο στομάχι με τον ρυθμό του, το «Pa» υιοθετεί περισσότερη ευαισθησία και γιαπωνέζικη διάλεκτο, ενώ στο «Flowers», το πρώτο πραγματικά σπουδαίο κομμάτι του άλμπουμ, η ευτυχία έρχεται τυλιγμένη σε ένα ζεστό τούλι. Ονειρικές βόλτες στο υπερπέραν φτιαγμένες από beats και σίνθια, στίχοι που φιλτράρουν αγάπες, άνθη και δακρυσμένες μέρες, («tears fall / tears drop / flowers grow / flowers grow»), προτού περάσουν στη σφαίρα του ακατάληπτου, εναρμονισμένες με το γλυκόπικρο σύμπαν της ενορχήστρωσης. Όπως και στα περισσότερα τραγούδια του «Junea», τα φωνητικά εδώ είναι προπάντων ηχοχρώματα και ατμόσφαιρες, είναι συνθετικά πούπουλα που ράβονται στον πλουμιστό μανδύα των μελωδιών. Στα υπόλοιπα highlights, ξεχωρίζει ο ρομποτικός δαίδαλος του «In Your Eyes», ένα λυρικό καρδιογράφημα αστρικών τοπίων με εμφατική την ηχητική στάμπα του θέρεμιν, καθώς και ο απίθανος οπτιμισμός του «Ta», το οποίο χρησιμοποιεί τη μελαγχολία ως δύναμη για να γράψει το όνομά του με το δάχτυλο ψηλά, στον νυχτερινό ουρανό. Θα βρεις τους δικούς σου σκοπούς που θα σου κολλήσουν στο μυαλό στο «Junea», έναν δίσκο που θα σε αρπάξει και θα σε στροβιλίσει στο τέμπο της ηχητικής ευφορίας.