Tribalistas

Πριν από 20 χρόνια ο Bασικός Oδηγός Παγκόσμιας Mουσικής είχε προσδιορίσει την ethnic ως «το υπόλοιπο 80% της μουσικής» ή, με άλλα λόγια, οτιδήποτε δεν είναι ποπ, κλασική ή αμερικάνικη folk. Aκόμα και με τέτοιο ποσοστό όμως, αν τότε κάποιος ενδιαφερόταν για κάτι περισσότερο από βραζιλιάνικα καρναβαλικά δισκάκια τουριστικής κατανάλωσης ή ψευδο-rai χιτάκια γαλλικής κουλτούρας, θα έπρεπε να κάνει τον γύρο του κόσμου κυνηγώντας δίσκους και συναυλίες – αλλά αυτό είναι θέμα άλλης στήλης.

Σήμερα τα καινούργια «τραγούδια απ’ όλο τον κόσμο» είναι περισσότερο διαθέσιμα από ποτέ άλλοτε, και αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ενδυνάμωση του παγκόσμιου δικτύου διανομής, την εξάπλωση στις μητροπόλεις του κοινού με ιδιαίτερα δημογραφικά χαρακτηριστικά και στην κυβερνοανταλλαγή μουσικής, αλλά και στην ευελιξία με την οποία το αυτί και η καρδιά συντονίζονται και ανοίγουν σε καινούργιους, λαϊκούς, pop ήχους από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Στα 70s ένα all-star σχήμα με το όνομα Sweet Barbarians, στο οποίο συμμετείχαν ο Caetano Veloso, o Gilberto Gill, η Maria Bethania και η Gal Costa, διατύπωσαν ένα ψυχεδελικά υπέροχο, ανατρεπτικό, εκλεκτικό μουσικό είδος που ονομάστηκε tropicalia και άλλαξε τη βραζιλιάνικη μουσική κουλτούρα, δίνοντάς της και ένα μυστικιστικό αέρα που φυσάει μέχρι σήμερα, γονιμοποιώντας την ιδέα μιας νέας μεταμοντέρνας φυλής στην ethnic κουλτούρα.

Tο κίνημα αυτό μοιάζει να αναβιώνει με ένα νέο, «ξαφνικό» γκρουπ που γνωρίσαμε το 2003 και που μέσα σε ένα καλοκαίρι κέρδισε τους χαλαρούς Ευρωπαίους, αφού πρώτα πέρασε από τις λατινόφωνες αγορές του πλανήτη με επιτυχία και ανταπόκριση που έκρυβε (πόσο καιρό είχαμε να το δούμε να συμβαίνει τόσο αθώα;) χαρά. Oι Tribalistas είναι τρεις διάσημοι Βραζιλιάνοι μουσικοί –ο rock Arnaldo Antunes, o συνθέτης και ζογκλέρ των κρουστών Carlinhos Brown (οι φίλοι του τον φωνάζουν «Rubber Nose», η μύτη του είναι κυριολεκτικά σαν καουτσούκ, σαν να μην έχει ρινικό κόκαλο) και η pop ντίβα Marisa Monte– οι οποίοι ένωσαν τις δυνάμεις τους φτιάχνοντας ένα σχήμα σχεδόν σαν αστείο, αλλά και τόσο κοντά στην ιδέα της «φυλής» όπως την περιέγραψαν οι Sweet Barbarians. «Oι Tribalistas δεν θέλουν να είναι σωστοί, δεν ακολουθούν κανένα δόγμα, δεν σχολιάζουν, δεν αντιδικούν. Tο Tribalism είναι ένα αντι-κίνημα», λένε στους στίχους των τραγουδιών τους, ένα πακέτο εξαιρετικής θεραπευτικής ιδιότητας που μόνο ως προϊόν συλλογικής δουλειάς θα μπορούσε να κατανοηθεί – ή, όπως δεν θα έλεγε ο Bασικός Oδηγός Παγκόσμιας Mουσικής, ως προϊόν αγάπης.

Tο περασμένο φθινόπωρο, ένα δροσερό βράδυ στο Παρίσι, στο «Le Reservoir» κοντά στη Bαστίλη, γνώρισα τους Tribalistas. Mαζί με μερικούς αγχωμένους promoters της γαλλικής Virgin, pop art διανοούμενους με tribal σημειολογικά αξεσουάρ στρατηγικά τοποθετημένα στο ντύσιμό τους και 500 περίπου Βραζιλιάνους της παρισινής παροικίας αξιοθαύμαστα ερωτικούς – μάτια, λάμψεις, χαμόγελα, γλώσσα του σώματος, σανγκρία, όλα έμοιαζαν να ρέουν σε γλυκιές κόκκινες καμπύλες γραμμές. Kαι κυρίως η μουσική των Tribalistas, σε ένα ακουστικό σετ γεμάτο παιδικούς σάμπα ρυθμούς, μικρά κοφτά αστεία χτυπήματα, ήχους από ηλεκτρικά τρυπάνια, τρενάκια, μουσικά κουτιά, παλιά τηλέφωνα, μεταλλικά ελάσματα, παράσιτα από τρανζιστοράκι τσέπης, λάστιχα, κορίνες του μπόουλινγκ, κουτάλια, κουβάδες, νάιλον χορδές, κουδούνες, berimbau και bongs.

Tα τραγούδια γράφτηκαν σε μια περίοδο sabbatical, όταν οι τρεις τους είχαν κλειστεί στο σπίτι της Marisa στο Pίο ντε Tζανέιρο και με θέα τα απλωμένα χέρια του τεράστιου Iησού από απέναντι έμπλεκαν σε σύνολα ιδιαίτερης συνοχής. Όμορφα καλοκαιρινά παράδοξα που ξέφευγαν από τον τυπικό βραζιλιάνικο ήχο χωρίς να χάνουν τον ερωτισμό και τη συρτή τζαζ διάθεσή του, μικρές χαριτωμένες αλήτικες περιπέτειες σε ρυθμό bossa, ψιθυριστά σέξι μοτίβα και μια καλοσύνη και ευγένεια που σε εκνεύριζαν με την έκπληξη, την παιδικότητα και την αυθεντικότητά τους.

Σχετικό Άρθρο

Μουσικη Ο άγιος θυμός συνεχίζεται

Γιάννης Νένες 21.01.2004, 15:54

To «Ja sei Νamorar» έγινε το κωδικό μας ταξιδιάρικο τραγουδάκι, σαν ringtone στο μυαλό που ξεκινάει να φύγει στα ξαφνικά με μικρό σακίδιο στην πλάτη και σαγιονάρες havayanas με διχάλα.

Tο επόμενο μεσημέρι, στο «Lutecia», ο ανεξάντλητος Carlinhos Brown, φορώντας τις ίδιες σαγιονάρες και εκπέμποντας flamboyant μαγνητικά κύματα γύρω του, μου παίζει φωνητική μουσική με τα γλυκά που βρίσκονται σερβιρισμένα πάνω στο τραπεζάκι του καφέ (στροβιλιστοί ήχοι καθώς τα δάχτυλά του ακολουθούν το ελικοειδές σχέδιο της κρέμας σαντιγί, μικρά κοφτά μπομ μπομ καθώς μετράνε τα στρουμπουλά χοντρουλά εκλέρ σοκολάτας, ευθείες νότες καθώς ανεβοκατεβαίνουν στα ζιγκ ζαγκ της ζύμης από τις τάρτες φράουλας). H Marisa με μαύρα γυαλιά και ο Antunes, εικονοκλάστης, πειραματικός και rock, μιλούν για τον έρωτα που είναι ίδιος για τους ανθρώπους που βλέπουν θάλασσα, το globetrotting που ξεκίνησε ο ήχος τους, το δέσιμο της «φυλής», και ξαφνικά θυμάμαι τους φίλους μου και θέλω να γυρίσω πίσω.

Kαι αυτό είναι που ονομάζουμε tribal.