Μουσικη

Το soundtrack του “Sucker Punch” γ*** και δέρνει

Μια ταινία σαν pop video με μάχες από video game και μουσική.

4169-207182.JPG
Γιώργος Δημητρακόπουλος
ΤΕΥΧΟΣ 341
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
13523-30246.jpg

Eπιλογές

Μια ταινία σαν pop video με μάχες από video game και μουσική. Πολλή μουσική. Η ιστορία είναι η ζωή ενός νεαρού κοριτσιού, της Babydoll (Emily Browning), σε ένα ψυχιατρείο στο Bερμόντ της δεκαετίας του ’60 που παλεύει μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Μαζί με τις υπόλοιπες τροφίμους, Amber, Blondie, Rocket, Sweet Pea, Blue, «λουλούδια» όλες, κανονικό burlesque ντυμένες με εσώρουχα, δημιουργούν ένα φανταστικό κόσμο όπου εισβάλλουν σαμουράι, ζόμπι, manga και δράκοι. Θρίλερ φουτουριστικής φαντασίας. Γκοθ αισθητική, τόσο κοντά (αλλά και τόσο μακριά) στην παράνοια του Nτέιβιντ Λιντς. Επιρροές από το περιοδικό “Heavy Metal”, τη «Ζώνη του Λυκόφωτος» και το “Brazil” του Γκίλιαμ. Λέμε, τώρα.

Ο Ζακ Σνάιντερ, σκηνοθέτης των «300» και “Watchmen” υπογράφει την guilty pleasure ταινία του μήνα (7/4 στις κινηματογραφικές αίθουσες από τη Village) με ένα soundtrack γεμάτο από διασκευές. H  Emily Browning αναλαμβάνει τα “Sweet Dreams” (Eurythmics), “Asleep” (Smiths), “Where Is My Mind?” (Pixies), ενώ οι Carla Gugino (Watchmen) και Oscar Isaac (Robin Hood) παίζουν με το “Love Is The Drug” (Roxy Music). Το μυστήριο τρένο που ακούει στο όνομα Skunk Anansie τρέχει ένα ρεμίξ του “Army Of Me” της Bjork και του “Search and Destroy” του Iggy, ακόμη παίζει ένα mash-up των τραγουδιών των Queen, “I Want It All” και “We Will Rock You”, ενώ στη μουσική παρέα μπλέκει κι η Emiliana Torrini επαναφέροντας στη ζωή το “White Rabbit” των Jefferson Airplane. Κάτι σαν την Αλίκη οπλισμένη (σαν αστακός) στη χώρα των (μουσικών) θαυμάτων.  

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ
ΑΠΟΨΕΙΣ
ΘΕΜΑΤΑ
ΣΤΗΛΕΣ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κώστας Λειβαδάς, μία διαδρομή 30 χρόνων: Η Μαβίλη, η επιμονή, η νύχτα κι όσα δεν ελέγχονται
Μουσικη Κώστας Λειβαδάς: Τριάντα χρόνια ανάμεσα στη Μαβίλη, την «Επιμονή» και όσα δεν ελέγχονται

Τριάντα χρόνια μετά κι ένα τραγούδι σώθηκε από έναν πολτό χαρτοπετσετών, μιλά για τη νύχτα, την ποίηση, τις γυναίκες-ηρωίδες, την αργοπορημένη ενηλικίωση και την εποχή της AI

Λουκάς Βελιδάκης

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY