Τζίμης Πανούσης

Σου βρίσκουν τραπέζι τροχονόμοι-σερβιτόροι. Η ουρά έξω από το Γυάλινο σταθερή. Το πάρκινγκ γεμάτο. Το ξεκίνημα γαμάτο. Ο Τζιμάκος ντυμένος με φλοκάτη λόγω κρίσης μιλά για όλα μεταξύ (συχνά πολύ) σοβαρού και (πάντα κοφτερού) αστείου. «Δεν πάμε για ψώνια. Τι να πάρουμε; Λουκέτα». Πίσω κλασικά η κιθάρα με το σφυροδρέπανο και μαζί του τέσσερις πολύ σοβαροί ροκ μουσικοί με ιστορία. Τέλεια γλώσσα, διαρκές παιχνίδι με τις λέξεις, ένας ρομπέν των περαστικών με κολάν. Δεν είναι με τους ανώμαλους. Απέναντι είναι. Το λέει στη μάνα του.

Ο κόσμος είναι –λογικά– ετερόκλητος με εναλλακτικούς πιτσιρικάδες από τη μια, πιστούς 40 και άνω θαμώνες που φαίνονται να τον ακολουθούν πάντα στις εμφανίσεις, μεγάλες παρέες που φοράνε τα καλά τους, ροκάδες με τζιν. Τα πάντα ρει.

Ο Πανούσης είναι μια κατηγορία από μόνος του. Μιλάει ασταμάτητα χωρίς ούτε μισό σαρδάμ, τα μάτια του είναι καθαρά και το μυαλό του ξυράφι. Παράλληλα βλέπεις εκπαιδευτική τηλεόραση για όλη την οικογένεια, την τηλεοπτική αλήθεια γυμνή, ακούς τα νεοελληνικά πράγματα με το όνομά τους και βλέπεις μια σειρά από σημερινά, πολύ σημερινά ζητήματα της καθημερινότητας να αναλύονται με διαβολεμένα ουσιαστικό τρόπο. Κλασικά κατεβαίνει στο κοινό, βγάζει πράγματα από το κολάν του, ψάχνει γυναικείες τσάντες και ανακατεύει τον κόσμο που τον κοιτάει στα μάτια και τραγουδάει όλους τους στίχους, λέει χοντράδες, κάνει αλκοτέστ του δονητή. Στο τραγούδι για τον Μπελογιάννη τα πράγματα σοβαρεύουν, οι αλήθειες σκληραίνουν. Τραγούδια σαν το «Είμαι Γυφτάκι» είναι απίστευτο πόσο επίκαιρο ακούγονται σήμερα. Στο απυρόβλητο δεν μένει κανείς: Ρέμος, Μακρυπούλια, ΓΑΠ, Χατζηγιάννης, Πυξ Λαξ, Λευτέρης Παπαδόπουλος, emo Iερώνυμος, ΓΑΠ, Εφραίμ, το σκάνδαλο του Βατοπεδίου που ήταν ομαδικό illusion και δεν ήταν τίποτε, η βία των αρσενικών, το κεραυνοβόλο μίσος, ΓΑΠ, το τρίτο Νόμπελ από τον Χυτήρη, φεμινιστικά εντέχνου και τρίχες Κατσαρός γιατί τελικά αν ακούς κουλτούρα δεν δουλεύει το εργαλείο. Το νου σας, ρεμάλια.