Η δική της κόλαση: Ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν επιστρέφει από την κόλαση

Δύο παράλληλες ιστορίες διαδραματίζονται σε μια φουτουριστική μητρόπολη. Στην πρώτη η ανερχόμενη ηθοποιός Ελ βιώνει μια διπλή «προδοσία», όταν ο πάμπλουτος πατέρας της παντρεύεται την καλύτερη φίλη της, ενώ στη δεύτερη ένας αμερικανός στρατιώτης αναζητά την εξαφανισμένη κόρη του στην Ιαπωνία.

Επιστροφή μετά από δεκαετή απουσία – και μια σοβαρή περιπέτεια υγείας- για τον δανό σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν. Όπως δήλωσε κι ο ίδιος στις Κάννες όπου η ταινία ήταν υποψήφια για το Χρυσό Φοίνικα αισθάνθηκε ότι του δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή λόγω της παραπάνω δοκιμασίας, ενώ άλλαξε και η ματιά του πάνω στο σινεμά. Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πάντως πως τούτη η «νέα ματιά» διαθέτει ανάλογο πλούτο ιδεών ή την σκηνοθετική επίδοση που θα περίμενε κανείς από το δημιουργό του «Drive». H προ 15ετίας ταινία με τον Ράιαν Γκόσλινγκ παραμένει το κορυφαίο φιλμ του Ρεφν, ο οποίος συνεχίζει να πορεύεται σε ένα ιδιότυπο και μοναχικό κινηματογραφικό ταξίδι που είναι διάσπαρτο από φωτισμούς νέον και αμέτρητα σουρεαλιστικά σύμβολα. Στη «Δική της κόλαση» η αστείρευτη ενέργεια της κάμερας συνδιαλέγεται με μια ιστορία που ενώ στο χαρτί μοιάζει ελκυστική, η μεταφορά της στο φιλμ εμφανίζει σοβαρά προβλήματα. Ο στυλίστας Δανός μετατρέπει μια διττή ιστορία εμμονής και εκδίκησης σε μια υπνωτιστική «προσωπική κόλαση» όπου το χάος βασιλεύει. Αρκετές από τις ιδέες παρουσιάζουν ενδιαφέρον (ο συσχετισμός της ερωτικής μανίας με την αναζήτηση του πραγματικού εαυτού) όμως η γραφικότητα και το υπερβολικό στυλιζάρισμα κάνουν την ταινία να χάνει μέρος της γοητείας της. Κι όμως, στο πρώτο ημίωρο ο Ρεφν πετυχαίνει να κερδίσει τον θεατή χάρη στη σύνδεση μιας αρχετυπικής ιστορίας τρόμου (ο μυστηριώδης «Leather man» είναι το κλειδί του σεναρίου) με κλασικά παραμύθια («το κοριτσάκι με τα σπίρτα», «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» κ.α.), δημιουργώντας ένα ικανό οπλοστάσιο συμβόλων. Γρήγορα όμως το πράγμα αλλάζει: τα κινηματογραφικά κλειδιά που θα ανοίξουν τις πύλες του μυστηρίου χρησιμοποιούνται τόσο άγαρμπα ώστε η ιστορία «αδειάζει» από ουσία και βάρος. Πολλές σεκάνς ,αν και διαθέτουν τολμηρή εικαστική ματιά, ελέγχονται για τα εξωφρενικά – και αχρείαστα- στιγμιότυπα βίας καθώς και από τον φλύαρο σκηνοθετικό ναρκισσισμό.