Backrooms: «Stranger things» από άλλη οπτική γωνία

O ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης επίπλων ανακαλύπτει στο υπόγειο του καταστήματός του μια μυστηριώδη πόρτα που οδηγεί σε ένα παράξενο κίτρινο λαβύρινθο με αμέτρητα δωμάτια και μυστικές καταπακτές.

Στο πλαίσιο του εκμοντερνισμού των θρίλερ έχουν φτιαχτεί τα τελευταία χρόνια μερικές ταινίες που ποντάρουν κυρίως στην αινιγματική πλοκή και τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες αντί των αναμενόμενων jump scares και των γνώριμων κλισέ. Μια τέτοια ταινία φιλοδοξεί να είναι και το «Backrooms» του Κέιν Πάρσονς, ενός δημοφιλή YouTuber που δημιούργησε το 2022 την ομότιτλη σειρά από 24 μικρού μήκους φιλμάκια που έγινε viral στο διαδίκτυο. H κεντρική ιδέα του έργου βασίζεται στο διάσημο στη Gen Z φαινόμενο Creepypasta, που έχει ως θέμα ψηφιακούς μύθους που προκαλούν τρόμο στους χρήστες του ίντερνετ. Η συγκεκριμένη ιστορία του «Backrooms» αναφέρεται στο «γλίστρημα» από την πραγματικότητα που μπορεί να έχει κάποιος, με συνέπεια να καταλήξει σε απόκοσμους, μεταφυσικούς χώρους όπως είναι τα κίτρινα δωμάτια του φιλμ. Η πιασάρικη ιδέα έχει πολλά περιθώρια ανάπτυξης της φαντασίας (ο όρος της μεταβατικότητας τόσο στην αρχιτεκτονική όσο και στην ψυχολογία είναι ο διττός αφηγηματικός μοχλός του φιλμ) αλλά και αντίστοιχη δυσκολία στο πώς θα δεθεί όλο το σύνολο σε μια λειτουργική κατασκευή.

Χωρίς περιστροφές αναφέρουμε τα υπέρ (ατμόσφαιρα, πειστικοί χαρακτήρες, σασπένς) αλλά και τα κατά (αχταρμάς ιδεών, προβληματική αλληγορία) ενός έργου που θέλει να πάει το φιλμ τρόμου ένα βήμα παρακάτω αλλά είναι ολοφάνερη η αδυναμία του νεαρού –αλλά και ταλαντούχου σκηνοθέτη που είναι μόλις 21 ετών– να αφηγηθούν μια ολοκληρωμένη ιστορία με ισχυρό κοινωνικοπολιτικό αποτύπωμα. Είναι αξιοσημείωτη επίσης η προσπάθεια και των δύο πρωταγωνιστών – η Ρενάτε Ράινσβε του «Ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου» και ο Τσιούετελ Ετζιόφορ του «12 χρόνια σκλάβος»– να προσδώσουν στους τσακισμένους χαρακτήρες (υποδύονται την ψυχαναλύτρια και τον ασθενή της) τα χαρακτηριστικά δύο ανθρώπων που δυσκολεύονται να βρουν τη γαλήνη στη ζωή τους. Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο φιλμ: η αδυναμία δηλαδή των ηρώων να «υπάρξουν» στην κοινωνία όχι μόνο εξαιτίας των εξωτερικών δυνάμεων που τους επιβάλλονται αλλά και των επίκτητων ιδιοτήτων που αναπτύσσουν στο πέρασμα του χρόνου, με συνέπεια να οδηγούνται σε ένα τρομακτικό εγκλεισμό.