Αμαρτωλοί: Ένα σκληρό αντιρατσιστικό δράμα με στοιχεία μεταφυσικού τρόμου

Πολιτεία του Μισισιπή 1930. Τα δίδυμα αδέλφια Σμόουκ και Στακ, ύστερα από 7ετή απουσία στο Σικάγο, όπου επιδόθηκαν σε πάσης φύσεως παρανομίες, επιστρέφουν στη γενέτειρά τους με σκοπό να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή τους. Θα αγοράσουν μια παλιά αποθήκη και θα τη μετατρέψουν σε έναν χώρο όπου οι Αφροαμερικανοί θαμώνες θα μπορούν να πίνουν, να χορεύουν, να τζογάρουν ασύστολα, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα αυθεντική μπλουζ μουσική. Όμως η κακή τους φήμη προηγείται και κάποιοι ανοιχτοί λογαριασμοί από το παρελθόν βγαίνουν στην επιφάνεια με άγριες διαθέσεις, ενώ η δράση της Κου Κλουξ Κλαν, παρότι επίσημα έχει τερματιστεί, ανεπίσημα συνεχίζει να στοιχειώνει το δέλτα του αμερικανικού Νότου. Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, τρεις περίεργοι επισκέπτες εμφανίζονται στο μαγαζί τους τη βραδιά των εγκαινίων…

Ο Ράιαν Κούγκλερ του «Blackpanther» επιχειρεί με τους «Αμαρτωλούς» του να κάνει κάτι ιδιαίτερα παράτολμο. Επιχειρεί σε ένα σκληρό αντιρατσιστικό δράμα με συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο (συνεχείς αναφορές στη δράση της Κου Κλουξ Κλαν και την εποχή της δουλείας) να ενσωματώσει στοιχεία μεταφυσικού τρόμου. Το αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει απόλυτα, αφού στο δεύτερο μέρος προκαλείται αρρυθμία –αν όχι ανισορροπία– στην παρακολούθηση του φιλμ. Όμως η αφηγηματική δεινότητα του Κούγκλερ, ειδικά στο πρώτο μισό (η σχέση των διδύμων με τον δεξιοτέχνη της κιθάρας νεαρό ξάδελφό τους, η υποδοχή των παλιών φίλων τους και ειδικά ο τρόπος που τους αντιμετωπίζουν οι γυναίκες της ζωής τους), είναι ακαταμάχητη. Όσο η ταινία αναπτύσσεται με ξεκάθαρο ρεαλιστικό προσανατολισμό, αλλά και με μια έντονη αίσθηση απειλής του Κακού που μοιάζει να παραφυλά και να ακολουθεί βήμα βήμα τους δίδυμους, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό. Το Κακό ναι μεν έχει μια ασαφή ταυτότητα που σκιαγραφείται θολά (ελάχιστες πινελιές το συσχετίζουν με τον ρατσισμό), αλλά διαθέτει και μια υπόγεια μεταφυσική γοητεία που ιντριγκάρει τον θεατή. Έρχεται όμως λίγο πριν από το τέλος η στιγμή που το Κακό βρίσκει την οριστική μορφή του και η ταινία παρεκτρέπεται. Οι ισχυρές πολιτικές-κοινωνικές ιδέες δεν αναιρούνται, φυσικά, αλλά αδυνατούν να δέσουν πειστικά με το στοιχείο του τρόμου. Ακόμη κι έτσι πάντως, το φιλμ δεν ακυρώνεται, καθώς διατηρεί ατόφιο το σασπένς του. Σασπένς που θα συγκινήσει περισσότερο τους λάτρεις του μεταφυσικού, σε αντίθεση με τους θιασώτες του ιστορικού δράματος, που θα προτιμούσαν ο Κούγκλερ να συνέχιζε την πορεία του με πυξίδα τον αρχικό δραματουργικό προσανατολισμό του πρώτου ημιώρου. Ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν στη νέα συνεργασία του με τον Κούγκλερ («Black Panther», «Κριντ: Η γέννηση ενός θρύλου») στον απαιτητικό ρόλο των δύο αδελφών, οι οποίοι, αν και μοιάζουν σαν δύο στάλες νερού, είναι τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες, αποδεικνύει και πάλι ότι διαθέτει τη στόφα του πραγματικού σταρ, που τα βγάζει πέρα με τις… επικίνδυνες αποστολές.