Το Μεγαλείο του Πάολο Σορεντίνο: Πολιτική, ανθρωπιά και χιούμορ

Ο Μαριάνο ντε Σάντις είναι ο πρόεδρος της Ιταλίας. Καθώς μένουν έξι μήνες για τη λήξη της θητείας του, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα σκληρό δίλημμα από το οποίο δεν υπάρχει διέξοδος. Όπως λέει και στη δικηγόρο θυγατέρα του (η οποία είναι εκ των συμβούλων του στο προεδρικό μέγαρο), αν δεν υπογράψει το νέο νομοσχέδιο για την ευθανασία, θα τον πουν βασανιστή, ενώ, αν το υπογράψει, είναι σίγουρο πως θα τον αποκαλέσουν δολοφόνο.

Το γοητευτικό στιλιζάρισμα της σκηνοθεσίας του Σορεντίνο μπαίνει στην υπηρεσία μιας χαμηλόφωνης ταινίας που ανεβάζει υποδειγματικά τον τόνο της έντασης στα πιο κομβικά σημεία της ιστορίας του μοναχικού αλλά και τόσο άκαμπτου προέδρου και πρώην δικαστή με το παρατσούκλι «μπετόν αρμέ». Με την πολιτική και τη θρησκεία (τα δύο δομικά στοιχεία του σινεμά του Σορεντίνο) να βρίσκονται και πάλι σε αλληλεπίδραση, το «Μεγαλείο» προσπαθεί να μας πείσει ότι στις καρδιές κάποιων πολιτικών αντρών υπάρχει –ή πρέπει να υπάρχει– ισχυρό απόθεμα ανθρωπιάς. Στο φεστιβάλ Βενετίας, όπου συμμετείχε το φιλμ, κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας για μία ακόμη αψεγάδιαστη παράσταση από τον Τόνι Σερβίλο (η έβδομη φορά που συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη), αλλά έχασε τον Χρυσό Λέοντα από το «Father Mother Sister Brother» του Τζιμ Τζάρμους. Ίσως το φιλμ να είναι λίγο περισσότερο φλύαρο απ’ ό,τι θα έπρεπε, αλλά και πάλι διαθέτει ψήγματα τρυφερότητας και σοφίας (απόλυτα ταιριαστά με τον εντυπωσιακό και αυστηρό διάκοσμο), ενώ δεν απουσιάζουν και οι χιουμοριστικοί διάλογοι, που αποφορτίζουν αρκετά το φορτωμένο με συμβολισμούς σενάριο.