Avatar: The Way of Water - Τα εντυπωσιακά οπτικά εφέ στη νέα ταινία του Τζέιμς Κάμερον - Η Πανδώρα και τα γυρίσματα στο νερό
Ο James Cameron επιβεβαίωσε με το «Avatar 2: The Way of Water» ότι συνεχίζει να βαδίζει στον δρόμο της πρωτοπορίας. O Καναδός σκηνοθέτης έχει υπογράψει ταινίες που έχουν αφήσει εποχή, όπως «Terminator», «The Abyss» και «Τιτανικός». Ήταν, επίσης, αυτός που εκτόξευσε το franchise «Alien», με το εμβληματικό «Aliens».
Η πρώτη ταινία Avatar συγκέντρωσε 2,85 δισεκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office και είναι η ταινία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις παγκοσμίως.
Το σενάριο βασίζεται σε ιστορίες, οι οποίες έχουν ειπωθεί μέχρι και σε ταινίες κινουμένων σχεδίων (FernGully: The Last Rainforest). Ωστόσο, αυτό που έκανε να ξεχωρίσει το πρώτο Avatar ήταν τα εντυπωσιακά οπτικά εφέ. Η φανταστική Πανδώρα με τα βουνά που αιωρούνται και την πυκνή βλάστηση «μάγεψε» το κινηματογραφικό κοινό.
«O Κάμερον έβαλε στόχο να πάει την τεχνολογία του κινηματογράφου εκεί που κανείς δεν την είχε οδηγήσει πριν. Και το πετυχαίνει» είχε γράψει η Anne Thompson στην κριτική της για το IndieWire.
13 χρόνια μετά το «Avatar: The Way of Water», το πρώτο από τα 4 συνολικά σίκουελ του franchise, επιβεβαιώνει ότι ο πήχης ανέβηκε ακόμα περισσότερο από τον Καναδό κινηματογραφικό «μάγο», καθώς οι συντελεστές ήταν αποφασισμένοι να μπουν σε «αχαρτογράφητα νερά» όσον αφορά στο εύρος των ειδικών εφέ.
«Το 2010, μετά την κυκλοφορία της ταινίας, μαζευτήκαμε οι συντελεστές, προκειμένου να διαπιστώσουμε τι πρέπει να βελτιώσουμε στα επόμενα sequels ώστε να δημιουργήσουμε μια ακόμα καλύτερη, καθηλωτική κινηματογραφική εμπειρία για το κοινό» ανέφερε ο Jon Landau, παραγωγός του Avatar και στενός συνεργάτης του Τζέιμς Κάμερον.
Στην ταινία «Avatar: The Way of Water» ο υπολογιστής είναι κυρίαρχος αλλά το βάρος πέφτει στην υποκριτική
Αν στην πρώτη ταινία το 70-75% είχε δημιουργηθεί στον υπολογιστή, στο «Avatar: The Way of Water» το ποσοστό ανέβηκε στο 90%.
Ωστόσο, όπως και στην πρώτη ταινία, έτσι και στη δεύτερη, υπάρχει μια λεπτομερής καταγραφή του προσώπου και του σώματος των ηθοποιών από κάμερες για την όσο το δυνατόν πιο πιστή (και αληθοφανής) παρουσίαση της κίνησης και της συμπεριφοράς των ιθαγενών Na’vi με φυσικό τρόπο.
Μια άλλη δυσκολία ήταν και το γεγονός ότι οι ηθοποιοί γύριζαν διαδοχικές σκηνές που αφορούσαν τα επόμενα sequels. Υπήρχαν, μάλιστα, περιπτώσεις που ξαναγύριζαν στα στούντιο στη Νέα Ζηλανδία έναν χρόνο μετά, προκειμένου να κάνουν τις live action σκηνές ώστε στη συνέχεια να γίνει το «πάντρεμα» με την υπόλοιπη δράση στον υπολογιστή.
Λαμβάνοντας υπόψιν ότι μεγάλο μέρος της δράσης στο Avatar 2 είναι μέσα στο νερό, οι δυσκολίες ήταν τεράστιες. «Το φως ταξιδεύει διαφορετικά κάτω από το νερό» πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας πως «πρόκειται για έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο».
Για τον σκοπό αυτό το τεχνικό επιτελείο πήγε για έρευνα στις Μπαχάμες, όπου πραγματοποιήθηκε σειρά εκπαιδευτικών υποβρύχιων λήψεων. «Πώς κυματίζει το πρόσωπό τους; Ποια είναι η επίδραση του νερού στο πρόσωπό τους όταν βγαίνουν από το νερό; Πώς φαίνονται αυτές οι φυσαλίδες γύρω τους;» συνεχίζει ο παραγωγός του Avatar, επισημαίνοντας με νόημα: «Τα οπτικά εφέ μπορεί να είναι μια τέλεια μορφή τέχνης, αλλά η δημιουργία ταινιών δεν είναι».
Για τις ανάγκες της ταινίας οι ηθοποιοί έκαναν προετοιμασία σε ειδικό κέντρο στη Χαβάη, ώστε να μπορούν να κρατούν με άνεση την αναπνοή τους για αρκετά λεπτά. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Κέιτ Γουίνσλετ που κράτησε την αναπνοή της για πάνω από 7 λεπτά.«Πρόκειται για στατική άπνοια. Μπαίνεις σε μια τρανς κατάσταση στην οποία μειώνεις τον ρυθμό της καρδιάς. Της έμαθαν πώς να το κάνει» είχε δηλώσει ο Τζέιμς Κάμερον στο Deadline, ο οποίος ονειρεύτηκε για πρώτη φορά τον κόσμο του Avatar σε ηλικία 19 ετών.
Η εντυπωσιακή παράσταση του 30χρονου ηθοποιού δίνει το έναυσμα στον σκηνοθέτη Τζος Σάφντι για να παρουσιάσει ένα σκληρό δράμα γύρω από την προσωπική μοναξιά και τη σημασία τού να κυνηγάς το όνειρό σου
Ο δημιουργός ποντάρει στην αίσθηση που προκαλεί η δύναμη της εικόνας, που «αφηγείται» την καταστροφική κλιματική αλλαγή σε συνδυασμό με τον εξωφρενικό τρόπο που το παρελθόν συναντιέται με το μέλλον.
Με ειρωνικές μπηχτές για τα τετριμμένα πλέον ευρωπαϊκά συνθήματα περί ισότητας ή αδελφοσύνης και με οξεία ματιά πάνω στο θέμα της ατομικής ευθύνης, ο ρουμάνος σκηνοθέτης υπογράφει ένα στιβαρό δράμα
5°
