Κριτική ταινίας: Η τελευταία μονομαχία (The Last Duel)

Στη Μεσαιωνική Γαλλία, στα μέσα του καταστροφικού εκατονταετούς πολέμου μεταξύ Αγγλίας-Γαλλίας ο Νορμανδός ιππότης Ζαν ντε Καρούζ επιστρέφει από το μέτωπο της Σκωτίας και μαθαίνει πως η γυναίκα του Μαργκαρίτα βιάστηκε από τον φίλο του Ζακ Λε Γκρις.

Το ιστορικό της τελευταίας μονομαχίας που εγκρίθηκε από το γαλλικό κράτος και πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1386 στη διάρκεια της βασιλείας του έφηβου ακόμη βασιλιά Καρόλου ΣΤ, δίνεται μέσα από τις τρεις καταθέσεις, των δύο αντρών και της Μαργκαρίτα. Η ταινία ξεκινά και τελειώνει με την εντυπωσιακή, μέχρι θανάτου, μονομαχία που είναι γυρισμένη με πρωτοφανή ένταση και ωμό ρεαλισμό που σοκάρει. Στο ενδιάμεσο παρακολουθούμε τις διαφορετικές εκδοχές των ίδιων συμβάντων, με τη μορφή ενός καλοστημένου θρίλερ γεμάτου ανατροπές. Ανάλογα το ποιος αφηγείται, λαμβάνουμε συγκρουόμενες πληροφορίες όχι μόνο για τα γεγονότα αλλά και τους χαρακτήρες της ιστορίας. Ταυτόχρονα παρακολουθούμε ένα άρτιο εγχειρίδιο με σημαντικά στοιχεία για την καθημερινότητα της εποχής: θα εντυπωσιαστείτε από την εικόνα του Παρισιού το 1385 που είναι ένας βαλτότοπος γεμάτος με ακαθαρσίες, λάσπες και εξαθλιωμένους κατοίκους. Ο Σκοτ χρησιμοποιεί την πλοκή του δράματος όχι για να αποθεώσει τον ηρωισμό των ιπποτών (το αντίθετο: πρόκειται για ένα κόσμο παραδομένο στη βία, τη θρησκοληψία και την υστεροβουλία) αλλά για να υπενθυμίσει ότι η θέση της γυναίκας παραμένει διαχρονικά σφιχτοδεμένη με την αδικία. Παρότι είναι το ισχυρό πρόσωπο της υπόθεσης η ανυποχώρητη Μαργκερίτα θα δει τη μοίρα της να εξαρτάται από τους απάνθρωπους νόμους μιας πατριαρχικής, «τυφλής» κοινωνίας και να αδυνατεί να βρει το δίκιο της. Αυτή η τελευταία μονομαχία δεν είναι μόνο μεταξύ δύο αρσενικών που πληγώθηκε ο δήθεν εγωισμός τους αλλά κυρίως η ύστατη προσπάθεια μιας αυθεντικά περήφανης γυναίκας που αποφασίζει όχι απλώς να μη σιωπήσει «όπως τόσες άλλες γυναίκες» αλλά και να σηκώσει ανάστημα απέναντι σε θεούς και ανθρώπους.