Κριτική ταινίας: Annette

O διάσημος stand-up κωμικός Χένρι τα φτιάχνει με την κορυφαία σοπράνο της όπερας Ανν και ο έρωτας τους γίνεται πρώτο θέμα στα ΜΜΕ και την show biz. To δημοφιλέστατο ζευγάρι θα ολοκληρώσει την εικόνα ευτυχίας με ένα γάμο καθώς και τον ερχομό του παιδιού τους. Όμως από την στιγμή που η Ανέτ μπαίνει στη ζωή τους τα πάντα αρχίζουν να αλλάζουν. Η αντίστροφη μέτρηση προς την καταστροφή έχει μόλις ξεκινήσει.

Χωρίς να παρεκκλίνει ούτε εκατοστό της γνώριμης πορείας του προς ένα σινεμά αιρετικό και ασυμβίβαστο, ο Λεός Καράξ, εννιά χρόνια μετά από το «Holy motors» χρησιμοποιεί το είδος του μιούζικαλ για να αφηγηθεί μια ακόμη -θυμάστε τους «Εραστές της γέφυρας;»- καταραμένη ερωτική ιστορία. Κι ενώ η Αν πεθαίνει και ξαναπεθαίνει καθημερινά ως άλλη Μαντάμ Μπατερφλάι συγκινώντας τους λάτρεις της όπερας, ο προκλητικός Χένρι μέσω της παράστασης του «Ο πίθηκος του Θεού» επιδιώκει το αντίθετο αποτέλεσμα, κάνοντας το κοινό του να πεθαίνει από τα γέλια. Αυτή η ειδοποιός διαφορά δεν είναι η μόνη που «χωρίζει», καλλιτεχνικά έστω, σε διαφορετικά στρατόπεδα τους δύο ερωτευμένους. Η αγάπη της Αν για την υγιεινή διατροφή και την άθληση σε αντίθεση με τον πιο χύμα Χένρι που τρώει ότι βρει, πίνει και καπνίζει, αποκαλύπτει από τα πρώτα πλάνα ότι ο έρωτας της θα έχει σύντομη ημερομηνία λήξης. Κανείς όμως, πλην του Καράξ και των Sparks (τα δύο αδέλφια εκτός της μουσικής συνυπογράφουν και το σενάριο), δεν φαντάζεται το μέγεθος της καταστροφής που έρχεται. Στο σκοτεινό μιούζικαλ του Καράξ δόθηκε το βραβείο σκηνοθεσίας του πρόσφατου Φεστιβάλ των Κανών. Μοιάζει με μια λογική επιλογή κι όχι μόνο ως μια δικαίωση για τα προηγούμενα έργα του. Ο αιρετικός γάλλος δημιουργός που αρέσκεται να πειράζει τους παγιωμένους κανόνες του σινεμά, φτιάχνει ένα εντυπωσιακό από κάθε άποψη μιούζικαλ που θαμπώνει το βλέμμα και την σκέψη του θεατή. Κρατώντας σκόπιμα απόσταση από τους ήρωες του, σε αντίθεση με τα διάσημα χολιγουντιανά μιούζικαλ, ο Καράξ βάζει την ένταση στη διαπασών και διευθύνει την ορχήστρα του με ένα ακραίο στυλ σαν να μην υπάρχει αύριο, προσφέροντας την ευκαιρία στον Ντράιβερ να φτιάξει μια ερμηνεία που θα στολίζει για αρκετό καιρό το βιογραφικό του. Η πληθωρική, ποιητική και ανεπανάληπτη «Annette» χάνει τον χαρακτηρισμό του αριστουργήματος από την τσαπατσούλικη διάθεση του δημιουργού της να χωρέσει όσες περισσότερες ιδέες γίνεται στην ιστορία της Αν και του Χένρι. Κι αν οι σκέψεις γύρω από το κίνημα του MeToo ή το femicide έχουν νόημα να μπουν δίπλα στα σχόλια για το star system και τους μηχανισμούς του θεάματος, κάποιες άλλες (η έννοια της συγχώρεσης ή η εκμετάλλευση της μικρής Ανέτ από τον Χένρι ) μοιάζουν αν όχι περιττές σίγουρα ανολοκλήρωτες.