Στις Κάννες με το «Xenia» του Πάνου Χ. Κούτρα

Δεν συμβαίνει συχνά να γίνεσαι μάρτυρας ενός τόσο παρατεταμένου, θερμού χειροκροτήματος στο τέλος μιας προβολής στο φεστιβάλ των Καννών, όσο αυτό που ακολούθησε την πρεμιέρα της ταινίας του Πάνου Χ. Κούτρα «Xenia» πριν μερικές μέρες. Η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη και η αμέσως επόμενη μετά το θρίαμβο της «Στρέλλας» απέδειξε με τον πιο σαφή τρόπο γιατί ο Κούτρας είναι ένας από τους καλύτερους Έλληνες σκηνοθέτες. Θα μπορούσες να περιγράψεις το «Xenia» σαν μια ταινία ενηλικίωσης, ο ίδιος λέει πως είναι ο τρόπος του να αποχαιρετήσει οριστικά τα χρόνια της νεοτητας, στην πραγματικότητα όμως είναι ένα πολυδιάσταστο ταξίδι σε τόσο πολλούς τόπους και συναισθήματα.

Μια διαδρομή στην Ελλάδα του σήμερα και στη σχέση δύο αδελφών από Αλβανίδα μητέρα, που αναζητούν τον Έλληνα πατέρα τους για να πάρουν την υπηκοότητα. Όμως αυτή είναι μόνο η επιφάνεια μιας ταινίας που ξέρει να γλιστρά ανάμεσα σε ένα σκληρό ρεαλισμό και μια μαγική φαντασία, να μπλέκει το δραματικό με το αστείο και να υφαίνει μια προσωπική μυθολογία και μια όχι ακριβώς γοητευτική πραγματικότητα σε κάτι αδιαμφισβήτητα κινηματογραφικό. Βαθιά συγκινητικό όχι με τον τρόπο του επιφανειακού δράματος, αλλά με αυτόν μιας ουσιαστικής επαφής με το γύρω σου και το μέσα σου, το «Xenia» είναι το σημείο όπου ο Κούτρας κατορθώνει να φέρει τα υλικά του κινηματογραφικού του κόσμου στις απόλυτα σωστές τους διαστάσεις και να φτιάξει μέσα από αυτά μια ταινία τόσο ανάλαφρα ελκυστική και επώδυνα ώριμη. Το χειροκρότημα στον ίδιο, τους συντελεστές του και τους δύο εξαιρετικούς πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς, Κώστα Νικούλι και Νίκο Γκέλια, δεν ήταν απλά λόγω ευγένειας, μα κυριολεκτικά λόγω καρδιάς...