Κριτική ταινίας: Κόντρα σε όλα

Ένα από τα κορυφαία στιγμιότυπα στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού είναι ο περίφημος Αγώνας του Λε Μαν του 1966, που είχε συγκλονιστική εξέλιξη. Οι λόγοι που πέρασε στην ιστορία έχουν να κάνουν όχι μόνο με το απίστευτο φινάλε του αλλά και με τον συμβολικό χαρακτήρα μιας τιτανομαχίας μεταξύ δύο κολοσσών την εποχής, που μεταφέρθηκε σε μερικά ακόμη επίπεδα. Η ιταλική Φεράρι, ο διαχρονικός βασιλιάς των αγώνων αυτοκινήτου που συνδυάζει γνώση, παράδοση και αίγλη, βλέπει την ανερχόμενη αλλά και αλαζονική αμερικανική Φορντ να αμφισβητεί την κυριαρχία της. Η πρωτοτυπία της ταινίας του Μάνγκολντ («Logan», «Walk the line») είναι ότι εστιάζει στα γεγονότα που προηγήθηκαν εκείνου του ιστορικού αγώνα και κυρίως στις ανταγωνιστικές –αν όχι εχθρικές– δυνάμεις μέσα στην ίδια την ομάδα της Φορντ, ενώ οι αναφορές στη Φεράρι –ο ίδιος ο Έντσο Φεράρι φαίνεται σε ελάχιστα στιγμιότυπα– είναι αποσπασματικές και μάλλον σχηματικές. Από τη μία λοιπόν ο οραματιστής σχεδιαστής Κάρολ Σέλμπι και ο πεισματάρης Κεν Μάιλς πασχίζουν να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια και να μείνουν πιστοί στις αρχές τους κόντρα στους αδίστακτους ανθρώπους του Χένρι Φορντ που επιχειρούν να τους καπελώσουν προκειμένου να αναδειχτεί η δύναμη και το μεγαλείο της εμπορικής φίρμας. Μέσα από τη λατρεία για το αυτοκίνητο και την ειλικρινή φιλία των πρώτων αναδεικνύεται ένας καλώς νοούμενος παλιομοδίτικος ρομαντισμός που μοιραία έρχεται σε ρήξη με το κυνικό κόσμο των στελεχών που μετρούν τα πάντα με το χρήμα. Η ταινία παλεύει οριακά με τα χολιγουντιανά στάνταρ για να βρει την πρωτότυπη φωνή και τη σπιντάτη ορμή της. Θεαματικές σκηνές ταχύτητας αναμειγνύονται έξυπνα με ανάλαφρα στιγμιότυπα, το χιούμορ έχει βασικό ρόλο (όπως και το μελό), ενώ οι πιο κομβικές σκηνές είναι εκείνες που ο Σέλμπι αναμετριέται με τον Χένρι Φορντ γύρω από μαθήματα ιστορίας και οδήγησης (τι σκηνή αυτή που ο Σέλμπι πάει «βόλτα» τον μεγιστάνα!). Η ερμηνευτική κόντρα των Ντέιμον - Μπέιλ βγάζει ισοπαλία, αν και οι δυνατές σκηνές του σεναρίου (που βασίζεται στο βιβλίο του Έι Τζέι Μπάιμε «Go like hell») ανήκουν στον πρώτο που βρίσκει πάντα τη λύση ακόμη κι όταν ο κλοιός γύρω του γίνεται θηλιά στον λαιμό του, ενώ ο «ασυμβίβαστος» Μάιλς του Κρίστιαν Μπέιλ παρότι φλερτάρει συνεχώς με τη μανιέρα έχει δυο-τρία στιγμιότυπα σπάνιου μεγαλείου που μας θυμίζουν γιατί αρκετοί τον θεωρούν ως τον κορυφαίο ηθοποιό της γενιάς του.