Joker

Η αναπάντεχη νίκη στη Βενετία (Χρυσός Λέοντας) καθιστά το «Joker» μια ιστορική ταινία. Ποτέ πριν σε κάποιο μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ, μια ταινία που βασίζεται σε κόμικ της Marvel ή των DComics δεν είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο. Ο «Joker» του Φίλιπς («Hangover») σπάει την παράδοση με ένα τολμηρό, από όπου κι αν το δει κανείς, φιλμ. Η εξωπραγματική σχεδόν ερμηνεία του Φίνιξ (μια ανεπανάληπτη παράσταση του σπουδαίου ηθοποιού που συνδυάζει την ψυχολογική ένταση με τη σωματική δοκιμασία) σημαδεύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το φιλμ. Η ιστορία διατηρεί μεν την επαφή με το πρωτότυπο κόμικ (εδώ θα βρούμε την αρχή της γέννησης του πιο μισητού εχθρού του Μπάτμαν) αλλά ο Φίλιπς κρατά έντεχνα τις αποστάσεις του από το κόμικ σύμπαν. Ούτε υπερηρωικές περιγραφές, ούτε χάρτινες διαστάσεις στην πλοκή, ούτε μεσσιανικές ιδιότητες σε κάποιους χαρακτήρες. Αυτός ο Τζόκερ είναι ο πιο τρομακτικός όλων γιατί απλά είναι ο πλέον ανθρώπινος. Ξεχάστε τον χαβαλετζή, σατανικό Τζόκερ του Τζακ Νίκολσον ή το παραληρηματικό κρεσέντο του ανάρχα Χιθ Λέτζερ, που πίσω από το παγωμένο χαμόγελό τους έκρυβαν ισχυρή δόση τρέλας. Ο Φίνιξ, όταν γελά με εκείνο το παράξενο γέλιο που μοιάζει με κλάμα, κουβαλά το δράμα μιας βασανισμένης ψυχής που θέλει να κάνει μόνο καλό. Κυρίως θέλει να κάνει τους άλλους να γελάνε αλλά παντού συναντά την καχυποψία, την προκατάληψη, την έχθρα. Οι καθημερινοί, διαρκείς εξευτελισμοί θα τον οδηγήσουν κάποια στιγμή στο έγκλημα. Το Κακό έχει συμβεί πλέον και η οποιαδήποτε προσπάθεια να διασωθεί το Καλό πέφτει μόνο στο κενό. Στο ίδιο κενό (και χάος) που θα βρεθεί η Γκόθαμ, όταν ο ταλαιπωρημένος κλόουν μετατραπεί σε σύμβολο για όλους τους μη προνομιούχους και περιθωριοποιημένους που θα οδηγηθούν στην εξέγερση. Ο στόχος είναι οι πλούσιοι και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, όπως ο δήμαρχος της πόλης Τόμας Γουέιν, με τον οποίο ο ήρωας έχει πιο στενή σχέση από όσο φαντάζεται. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Κόμικ ή πραγματική. Διαλέξτε εκείνη που προτιμάτε.