Ψυχρός πόλεμος

Είναι γνωστό ότι στον έρωτα και την πολιτική δεν χωρούν κανόνες. Με βάση την παραπάνω ρήση ο Πάβελ Παβλικόφσκι έκανε μια προσωπική ταινία, αφιερωμένη στους γονείς του, που αφηγείται το χρονικό ενός καταραμένου έρωτα που δεν υπακούει σε κανένα κανόνα, τοποθετημένου στα τέλη των 50s και αρχές των 60s. Στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου ο εσωστρεφής πολωνός μουσικοσυνθέτης Βίκτορ και η μπριόζα τραγουδίστρια Ζούλα ερωτεύονται με πάθος αλλά δεν μπορούν να ευτυχήσουν παρά μόνο σε εκείνο το «διάλειμμα» στο Παρίσι, όπου γλεντούν με την ψυχή τους και κάνουν έρωτα σαν να μην υπάρχει αύριο. Η ιστορία αυτού του αδύνατου έρωτα έχει αφετηρία ένα καταπιεστικό πολιτικό σκηνικό (η κομμουνιστική Πολωνία) αλλά και τη βεβαιότητα πως και στην ελεύθερη Δύση θα βρουν την ευτυχία. Φευ, όμως. Στον Πόλη του Φωτός τα εμπόδια είναι ακόμη περισσότερα και ανυπέρβλητα. Η σκληρή καθημερινότητα, ο επαγγελματικός ανταγωνισμός, η μπλαζέ παρισινή διανόηση και η ερωτική ζήλια χωρίζουν το ζευγάρι, με το ειρωνικό σχόλιο της Ζούλα για το «ειδυλλιακό» Παρίσι να δίνει όλο το μέγεθος της προσωπικής αποτυχίας τους. Εικαστικά μεγαλοπρεπές, απαλλαγμένο από πολιτικές αγκυλώσεις και σεναριακά στεγνό (κάποιες στιγμές η ελλειπτική αφήγηση ξεφορτώνεται ως περιττές ακόμη και σκηνές που σε άλλα φιλμ θα έκαναν τη συγκίνηση να χτυπάει κόκκινο) το νέο φιλμ του δημιουργού του «Ida» είναι μια ωδή στον μελαγχολικό, καταραμένο έρωτα. Γυρισμένο σε ασπρόμαυρο με τη θαυμάσια και πάλι φωτογραφία του Λούκας Ζαλ (είχε υπογράψει και την «Ida»), με χρήση της μουσικής –από πολωνική φολκ, μέχρι τζαζ και ροκ εν ρολ– που απλώνεται σχεδόν σε ολόκληρη την ταινία και πιστή αναπαράσταση του κλίματος μιας εποχής που δοκιμάζεται διαρκώς από τις έντονες πολιτικές διαμάχες, ο βραβευμένος για τη σκηνοθεσία του στις Κάννες «Ψυχρός πόλεμος» έχει ένα επιπλέον ατού που αφορά στις γεμάτες απελπισία και εσωτερική δύναμη ερμηνείες των δύο εξαίρετων πρωταγωνιστών (ειδικά της εκρηκτικής Τζοάνα Κούλιγκ). Η ταινία θα ήταν αριστούργημα, αν στη φορτισμένη συναισθηματικά σκηνοθεσία της, τα προσωπικά βάσανα και οι θυσίες των δύο εραστών ήταν περισσότερο έντεχνα και πειστικά τοποθετημένα στην ιστορία.