Η Αθήνα δεν έχει μία φωνή. Έχει πολλές που διαφωνούν. Σε αυτή την έκθεση, 37 φωτογράφοι δεν επιχειρούν να εξηγήσουν την πόλη ούτε να τη συνοψίσουν, την παρατηρούν και παίρνουν θέση. Άλλοτε τρυφερή και οικεία, άλλοτε σκληρή και ασφυκτική, η Αθήνα εμφανίζεται ως πεδίο εμπειριών και αντιφάσεων. Φως και σκοτάδι, παρελθόν και παρόν, εγγύτητα και απόσταση συνυπάρχουν χωρίς να ακυρώνουν το ένα το άλλο.
Η Αθήνα δεν αποτυπώνεται όταν τη βλέπουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο, αλλά όταν τη διαβάζουμε ξανά μέσα από διαφορετικές οπτικές. Αυτή είναι η Αθήνα, η δική μας Αθήνα.
Info
Η έκθεση «Αθήνα: Αστικές Διαφωνίες» παρουσιάζεται στο πλαίσιο του This is Athens City Festival και φιλοξενείται στον πολιτιστικό χώρο MACART στη Λένορμαν 244. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στις 6 Μαΐου και η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 6 Ιουνίου.
Φραγκογιαννοπούλου Γιώτα: Μια πόλη που ρέει και μετατρέπεται σε θεατρική σκηνή του αθέατου
Χρήστος Φέργκυσον: Μέσα στο μυαλό μου όπως και σε αυτή τη πόλη κυριαρχεί το χάος και κάπου στο βάθος υπάρχει ομορφιά που περιμένει να ανακαλυφθεί
Βαρουξή Δήμητρα: Αθήνα… δεν σου κρατώ κακία. Έχει γεμίσει όμως το κελί μου, πρέπει να βγω λιγάκι έξω. Ελπίζω ν’ αντέξουν τα μάτια μου στο φως
Γεωργόπουλος Χρήστος: Αγαπώ την Αθήνα, με την οποία έχω μια περίεργη εσωτερική σύνδεση, ειδικά με το κέντρο και τα αρχαία. Είναι το μέρος που επιλέγω συχνά για βόλτα, φωτογραφία και διάβασμα
Δελχάς Κώστας: Αθήνα προπολεμική, Αθήνα υπερτονική, Αθήνα κατατονική, με το χρυσό σου δάχτυλο στ’ αυτί
Περδίου Γιώτα: Νοσταλγία για μια άλλη Αθήνα — όμορφη, αρχοντική, νεοκλασική
Μακρής Παναγιώτης: Σαν διάφανο όνειρο. Δρόμοι-ποτάμια φωτός και μνήμες που χορεύουν στις ταράτσες
Παύλου Νίκος: Οξύμωρη και αντιφατική, γεμάτη μνήμες, ανθρώπους και μια γλυκύτητα που αντιστέκεται στη σκληρότητα
Γεροντάκη Μαίρη: Αθήνα. Είναι οι γειτονιές της, οι μικρές ιστορίες που ξεπηδούν μέσα από τη λαμπρότητα του μύθου της και τις αστικές μεταμορφώσεις κάτω από το αέναο φως. Σε προκαλεί να αφουγκραστείς τον παλμό, να νιώσεις τη ζωντάνια της και, καθώς προσαρμόζεται στη σύγχρονη πραγματικότητα, εξακολουθεί να σαγηνεύει σαν όμορφη κόρη, διαχρονικά γοητευτική. Η Αθήνα μου
Σκαρτσιλάκη Βάσω: Ένα ανοιχτό παράθυρο όπου χάνομαι και βρίσκω τον εαυτό μου. Μια πόλη μαγική που αλλάζει διαρκώς
Φασούλα Ευδοξία: Τη νύχτα γίνεται γριφώδης, ρευστή, σαγηνευτική — σε καλεί να χαθείς
Πεκοπούλου Ειρηάννα: Ένα σύνολο αισθήσεων και αντιφάσεων που σε τοποθετούν στο κέντρο της ύπαρξής σου
Διαμαντοπούλου Αναστασία: Η Αθήνα δεν σου συστήνεται. Σε προκαλεί να την ανακαλύψεις. Και ίσως αυτό είναι που μένει — μια σκηνή που δεν τελειώνει
Ταταρίδης Σωκράτης: Ένα τεράστιο μανουάλι από φώτα — μια εικόνα που γαληνεύει
Μαρινάκη Μαρίνα: Σαν μάνα, σαν γιαγιά. Μέσα στο χάος, μια ζεστασιά που μυρίζει ηρεμία
Κόλλια Γεωργία: Δεύτερη πατρίδα, νέες αρχές, χρόνος που τρέχει — και όμως παγώνει όταν κοιτάς την Ακρόπολη. Μια πόλη που σε κρατά
Σφυρή Ευγενία: Αιώνια πόλη, γεμάτη αισθήσεις όπου ακόμη και η ασχήμια χάνεται μέσα στην ομορφιά
Έφη Αθανασοπούλου: Παλιότερα θεωρούσα τον αέρα της, ειδικά τα βράδια, συναρπαστικό. Διαδρομές, άνθρωποι, ιστορίες είχαν μια γοητεία που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Μεγάλωσα και τη νιώθω πιο βαριά, πιο θορυβώδη… όμως δεν έχασε όλη της την ψυχή. Κάτι στις στιγμές της, σε μικρές λάμψεις και σιωπές, ακόμη κρατά μια οικεία ομορφιά
Γάτσιου Χαρά: Η Αθήνα είναι μια απίστευτα φωτογραφική πόλη, τόσο με το φως της ημέρας όσο και με τα φώτα της νύχτας. Μια πόλη ζωντανή, σε συνεχή κίνηση και ροή, που ποτέ δεν κοιμάται. Φωτογραφίζοντάς την, έμαθα να την αντέχω και να την αγαπώ
Γκιζάρης Γιώργος: Με αφορμή ένα πειραματικό φίλμ, τα αθηναϊκά φαντάσματα ξανασυστηθήκαμε, συμφωνήσαμε, φιλιώσαμε
Κρίκας Γιάννης: Ένας αέναος χορός κίνησης και στάσης, όπου η προσωπική διαδρομή συναντά τον συλλογικό παλμό
Ξανθάκη Κατιάννα: Η πόλη που γεννήθηκα και ανακαλύπτω καθημερινά. Η πόλη που αγαπώ
Γκέντσου Βάλια: Αθήνα, πόλη των αντιθέσεων. Αναζητώ το καθαρό αττικό φως, ανάσες δροσιάς, κενούς χώρους. Αντικρύζω όμως ανθρώπους σκυθρωπούς, στοιβαγμένους σε άχαρες κατασκευές. Κι όμως, στις παλιές γειτονιές, σε λίγες μαγικές γωνιές και στα μπαλκόνια τα βράδια, η πόλη ζωντανεύει. Το ωραίο της Αθήνας είναι το «έξω» της, οι χώροι συνύπαρξης
Γούμενου Σπυριδούλα: Η Αθήνα, ζωντανός ρυθμός, με κάθε λογής γωνιές. Μνήμες και όνειρα μιλούν στα κρυφά της μυστήρια: Ζήσε!
Ποριώτης Στέλιος: Τοπίο αντιθέσεων και αντανάκλαση εσωτερικών κόσμων
Μπούμπας Νίκος: Το αστικό τοπίο ως σύνολο αντιφάσεων, όχι ως ενιαία εικόνα
Μπόκαρης Μάκης: Πόλη αντιθέσεων, έντασης και μοναξιάς. Σε γεμίζει και σε βαραίνει ταυτόχρονα
Θεοδώρου Λένια: Η Αθήνα ήταν όνειρο, έγινε πραγματικότητα και συνεχίζει να είναι μια πορεία εξέλιξης, σχέσεων και νέων ριζών
Λαβαζού Δώρα: Ω, Αθήνα μου… σε περπατώ σιγοτραγουδώντας. Μια πόλη-διαδρομή, γεμάτη εικόνες, φωνές και ιστορίες που επιμένουν
Γιαβής Κώστας: Αθήνα είναι οι περαστικοί και τα αδέσποτα στους δρόμους, οι γκρίζες πολυκατοικίες και τα ελάχιστα διατηρητέα νεοκλασικά, η μοναξιά της πόλης και τα ερωτευμένα ζευγάρια στα παγκάκια, οι δρόμοι χωρίς φώτα αλλά και το αττικό φως… Η πόλη της θεάς Αθηνάς
Ζάβου Ηρώ: Περπατώντας στην Αθήνα, νιώθεις την πόλη να σου μιλά σε κάθε βήμα. Ανάμεσα στο παλιό και το νέο, βρίσκουμε τον εαυτό μας, θυμόμαστε και προχωράμε
Μαυρούδης Γιώργος: Ένας ζωντανός παλμός ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Μια πόλη που πάντα έχει κάτι να σου δώσει
Κωτσογιάννης Βαγγέλης: Μια ματιά στις αντιθέσεις, μέσα από ένα άναρχο και αντιφατικό τοπίο
Φραγκογιαννοπούλου Γιώτα: Μια πόλη που ρέει και μετατρέπεται σε θεατρική σκηνή του αθέατου
Χρήστος Φέργκυσον: Μέσα στο μυαλό μου όπως και σε αυτή τη πόλη κυριαρχεί το χάος και κάπου στο βάθος υπάρχει ομορφιά που περιμένει να ανακαλυφθεί
Βαρουξή Δήμητρα: Αθήνα… δεν σου κρατώ κακία. Έχει γεμίσει όμως το κελί μου, πρέπει να βγω λιγάκι έξω. Ελπίζω ν’ αντέξουν τα μάτια μου στο φως
Γεωργόπουλος Χρήστος: Αγαπώ την Αθήνα, με την οποία έχω μια περίεργη εσωτερική σύνδεση, ειδικά με το κέντρο και τα αρχαία. Είναι το μέρος που επιλέγω συχνά για βόλτα, φωτογραφία και διάβασμα
Δελχάς Κώστας: Αθήνα προπολεμική, Αθήνα υπερτονική, Αθήνα κατατονική, με το χρυσό σου δάχτυλο στ’ αυτί
Περδίου Γιώτα: Νοσταλγία για μια άλλη Αθήνα — όμορφη, αρχοντική, νεοκλασική
Μακρής Παναγιώτης: Σαν διάφανο όνειρο. Δρόμοι-ποτάμια φωτός και μνήμες που χορεύουν στις ταράτσες
Παύλου Νίκος: Οξύμωρη και αντιφατική, γεμάτη μνήμες, ανθρώπους και μια γλυκύτητα που αντιστέκεται στη σκληρότητα
Γεροντάκη Μαίρη: Αθήνα. Είναι οι γειτονιές της, οι μικρές ιστορίες που ξεπηδούν μέσα από τη λαμπρότητα του μύθου της και τις αστικές μεταμορφώσεις κάτω από το αέναο φως. Σε προκαλεί να αφουγκραστείς τον παλμό, να νιώσεις τη ζωντάνια της και, καθώς προσαρμόζεται στη σύγχρονη πραγματικότητα, εξακολουθεί να σαγηνεύει σαν όμορφη κόρη, διαχρονικά γοητευτική. Η Αθήνα μου
Σκαρτσιλάκη Βάσω: Ένα ανοιχτό παράθυρο όπου χάνομαι και βρίσκω τον εαυτό μου. Μια πόλη μαγική που αλλάζει διαρκώς
Φασούλα Ευδοξία: Τη νύχτα γίνεται γριφώδης, ρευστή, σαγηνευτική — σε καλεί να χαθείς
Πεκοπούλου Ειρηάννα: Ένα σύνολο αισθήσεων και αντιφάσεων που σε τοποθετούν στο κέντρο της ύπαρξής σου
Διαμαντοπούλου Αναστασία: Η Αθήνα δεν σου συστήνεται. Σε προκαλεί να την ανακαλύψεις. Και ίσως αυτό είναι που μένει — μια σκηνή που δεν τελειώνει
Ταταρίδης Σωκράτης: Ένα τεράστιο μανουάλι από φώτα — μια εικόνα που γαληνεύει
Μαρινάκη Μαρίνα: Σαν μάνα, σαν γιαγιά. Μέσα στο χάος, μια ζεστασιά που μυρίζει ηρεμία
Κόλλια Γεωργία: Δεύτερη πατρίδα, νέες αρχές, χρόνος που τρέχει — και όμως παγώνει όταν κοιτάς την Ακρόπολη. Μια πόλη που σε κρατά
Σφυρή Ευγενία: Αιώνια πόλη, γεμάτη αισθήσεις όπου ακόμη και η ασχήμια χάνεται μέσα στην ομορφιά
Έφη Αθανασοπούλου: Παλιότερα θεωρούσα τον αέρα της, ειδικά τα βράδια, συναρπαστικό. Διαδρομές, άνθρωποι, ιστορίες είχαν μια γοητεία που δεν μπορούσα να εξηγήσω. Μεγάλωσα και τη νιώθω πιο βαριά, πιο θορυβώδη… όμως δεν έχασε όλη της την ψυχή. Κάτι στις στιγμές της, σε μικρές λάμψεις και σιωπές, ακόμη κρατά μια οικεία ομορφιά
Γάτσιου Χαρά: Η Αθήνα είναι μια απίστευτα φωτογραφική πόλη, τόσο με το φως της ημέρας όσο και με τα φώτα της νύχτας. Μια πόλη ζωντανή, σε συνεχή κίνηση και ροή, που ποτέ δεν κοιμάται. Φωτογραφίζοντάς την, έμαθα να την αντέχω και να την αγαπώ
Γκιζάρης Γιώργος: Με αφορμή ένα πειραματικό φίλμ, τα αθηναϊκά φαντάσματα ξανασυστηθήκαμε, συμφωνήσαμε, φιλιώσαμε
Κρίκας Γιάννης: Ένας αέναος χορός κίνησης και στάσης, όπου η προσωπική διαδρομή συναντά τον συλλογικό παλμό
Ξανθάκη Κατιάννα: Η πόλη που γεννήθηκα και ανακαλύπτω καθημερινά. Η πόλη που αγαπώ
Γκέντσου Βάλια: Αθήνα, πόλη των αντιθέσεων. Αναζητώ το καθαρό αττικό φως, ανάσες δροσιάς, κενούς χώρους. Αντικρύζω όμως ανθρώπους σκυθρωπούς, στοιβαγμένους σε άχαρες κατασκευές. Κι όμως, στις παλιές γειτονιές, σε λίγες μαγικές γωνιές και στα μπαλκόνια τα βράδια, η πόλη ζωντανεύει. Το ωραίο της Αθήνας είναι το «έξω» της, οι χώροι συνύπαρξης
Γούμενου Σπυριδούλα: Η Αθήνα, ζωντανός ρυθμός, με κάθε λογής γωνιές. Μνήμες και όνειρα μιλούν στα κρυφά της μυστήρια: Ζήσε!
Ποριώτης Στέλιος: Τοπίο αντιθέσεων και αντανάκλαση εσωτερικών κόσμων
Μπούμπας Νίκος: Το αστικό τοπίο ως σύνολο αντιφάσεων, όχι ως ενιαία εικόνα
Μπόκαρης Μάκης: Πόλη αντιθέσεων, έντασης και μοναξιάς. Σε γεμίζει και σε βαραίνει ταυτόχρονα
Θεοδώρου Λένια: Η Αθήνα ήταν όνειρο, έγινε πραγματικότητα και συνεχίζει να είναι μια πορεία εξέλιξης, σχέσεων και νέων ριζών
Λαβαζού Δώρα: Ω, Αθήνα μου… σε περπατώ σιγοτραγουδώντας. Μια πόλη-διαδρομή, γεμάτη εικόνες, φωνές και ιστορίες που επιμένουν
Γιαβής Κώστας: Αθήνα είναι οι περαστικοί και τα αδέσποτα στους δρόμους, οι γκρίζες πολυκατοικίες και τα ελάχιστα διατηρητέα νεοκλασικά, η μοναξιά της πόλης και τα ερωτευμένα ζευγάρια στα παγκάκια, οι δρόμοι χωρίς φώτα αλλά και το αττικό φως… Η πόλη της θεάς Αθηνάς
Ζάβου Ηρώ: Περπατώντας στην Αθήνα, νιώθεις την πόλη να σου μιλά σε κάθε βήμα. Ανάμεσα στο παλιό και το νέο, βρίσκουμε τον εαυτό μας, θυμόμαστε και προχωράμε
Μαυρούδης Γιώργος: Ένας ζωντανός παλμός ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Μια πόλη που πάντα έχει κάτι να σου δώσει
Κωτσογιάννης Βαγγέλης: Μια ματιά στις αντιθέσεις, μέσα από ένα άναρχο και αντιφατικό τοπίο
17°
