Τρεις καλλιτέχνες φωτογραφίζουν το κενό στην Γκαλερί Άλμα
Οι Vratko Barcik (Πράγα), Jason Jackson (Νέα Υόρκη) και Ricardo Castro Romero (Μαδρίτη) κάνουν residency σε ένα εγκαταλελειμμένο τόπο στην Άνδρο και φωτογραφίζουν ανθρώπους μέσα στα ερείπια
Η έκθεση «Βιώνοντας το κενό», σε επιμέλεια Χρήστου Σαββίδη, θα φιλοξενηθεί στην Γκαλερί Άλμα από τις 21 έως τις 26 Απριλίου
Μια έκθεση φωτογραφίας θα φιλοξενηθεί για λίγες ημέρες στην Γκαλερί Άλμα, μια παραγωγή της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Τέχνης «AmaliaGardens.org». Το πρότζεκτ «Βιώνοντας το κενό», σε επιμέλεια του Χάρη Σαββίδη, αρχιτέκτονα και ιδρυτή του Amalia Gardens, παρουσιάζει επιλεγμένες φωτογραφίες που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του residency τριών φωτογράφων στο Βιτάλι της Άνδρου, τον Ιανουάριο του 2026. Πρόκειται για τον Vratko Barcik (Πράγα), Jason Jackson (Νέα Υόρκη) και Ricardo Castro Romero (Μαδρίτη). Οι τρεις καλλιτέχνες κλήθηκαν να περιηγηθούν στην εγκαταλελειμμένη κατοικία Καλοκαιρινή και να προσεγγίσουν μέσα σε αυτή το ανθρώπινο σώμα ως παρουσία, εμπειρία και μνήμη.
Jason Jackson, «Το σώμα κατοικεί την πέτρα»
Η έκθεση «Βιώνοντας το κενό» στην Γκαλερί Άλμα
Οι επιλεγμένες φωτογραφίες από το residency των τριών καλλιτεχνών στην εγκαταλελειμμένη συνοικία Καλοκαιρινή στην έκθεση «Βιώνοντας το Κενό» δεν βασίζεται σε ένα κοινό ύφος και μια κοινή αισθητική. Οι καλλιτέχνες άλλωστε δεν προσεγγίζουν τον χώρο, μελετώντας το παρελθόν του. Αφήνουν τον τόπο ως έχει και προσκαλούν και το ανθρώπινο σώμα να ανταποκριθεί στον περιβάλλοντα χώρο με την ίδια ελευθερία. Έτσι η έκθεση αναδύεται ως μια βιωματική εμπειρία, όπου ο χώρος, το σώμα και ο χρόνος συνυπάρχουν σε μια εύθραυστη ισορροπία. Τα ερειπωμένα πέτρινα σπίτια, ανοιχτά πλέον στον ουρανό, δεν αφηγούνται απλώς το παρελθόν τους· μετασχηματίζονται διαρκώς, καθώς η φύση εισβάλλει και επαναπροσδιορίζει τα όρια. Η ανθρώπινη απουσία δεν γίνεται αντιληπτή ως έλλειψη, αλλά ως μια νέα, ενεργή συνθήκη παρουσίας.
Vlatko Barcik, «Μετά τον Όρκο»
Η έκθεση δεν προσεγγίζει τα ερείπια ως μνημεία, αλλά ως ζωντανούς οργανισμούς. Σε αυτό το περιβάλλον, το ανθρώπινο σώμα επιστρέφει γυμνό, ειλικρινές και ευάλωτο, όχι για να επιβληθεί αλλά για να αφουγκραστεί. Γίνεται μέτρο του χρόνου και της φθοράς, ένα ίχνος προσωρινό απέναντι στη διάρκεια της ύλης. Η πράξη της επιστροφής —ήσυχη, σχεδόν αόρατη— αποτελεί τον πυρήνα της εμπειρίας: ένα σώμα που στέκεται, ξεκουράζεται, υπάρχει μέσα σε έναν τόπο που έχει πάψει να το περιμένει.
Vlatko Barcik, «Το σώμα σου με το σώμα μου»
Οι τρεις φωτογράφοι της έκθεσης Vratko Barcik, Jason Jackson και Ricardo Castro Romero, παρά τις διαφορετικές τους αφετηρίες, μοιράζονται μια κοινή ευαισθησία απέναντι στη σιωπή και το ανεπαίσθητο. Στο έργο τους, το σώμα δεν καταλαμβάνει τον χώρο. Τον κατοικεί πρόσκαιρα, ως μια πράξη επιστροφής και αναγνώρισης. Ο Vratko Barcik προσεγγίζει το σώμα με λιτότητα και ένταση, χρησιμοποιώντας το φως και τη σκιά ως βασικά εκφραστικά μέσα, αφήνοντας πάντα κάτι να διαφεύγει. Ο Jason Jackson κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο και την ποιητική παρατήρηση, συλλαμβάνοντας την ανθρώπινη παρουσία σε στιγμές σχεδόν αόρατες, με μια κινηματογραφική, εσωτερική ματιά. Ο Ricardo Castro Romero, με αφετηρία τη χορογραφία, αντιμετωπίζει το σώμα ως φορέα μνήμης και ταυτότητας, δημιουργώντας εικόνες όπου η κίνηση, το φως και η σιωπή συνθέτουν μια βαθιά συναισθηματική ένταση.
Jason Jackson, «Ο Θόρυβος Μέσα Μου»
Οι φωτογραφίες δεν αφηγούνται ιστορίες, αλλά αποτυπώνουν συναντήσεις. Το σώμα εισέρχεται για λίγο μέσα στα ερείπια, συνδιαλέγεται μαζί τους και στη συνέχεια αποχωρεί, εν αντιθέσει με τον τόπο που παραμένει εκεί... Ανάμεσα στη φθαρτότητα της σάρκας και την αντοχή της πέτρας, ανάμεσα στην κίνηση και την ακινησία, ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Το ερείπιο δεν είναι σύμβολο απώλειας αλλά κατώφλι μεταμόρφωσης.
Ricardo Castro, «After the Storm, Expecting the Return»
Το πρότζεκτ «Βιώνοντας το Κενό» δεν επιχειρεί να γεμίσει το κενό. Το αναγνωρίζει, το κατοικεί και το αφήνει να υπάρξει. Και μέσα σε αυτό, η ανθρώπινη παρουσία —έστω και στιγμιαία— επιστρέφει, αφήνοντας ένα ανεπαίσθητο αλλά ουσιαστικό ίχνος ζωής.
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα
Ο διεθνής φωτογράφος μιλά στην ATHENS VOICE για τη δύναμη της φωτογραφίας, για την κλιματική αλλαγή, αλλά και για τις γέφυρες Ελλάδας και Σουηδίας που ευελπιστεί να χτιστούν
Από την Παλαιστίνη μέχρι την Ουκρανία και από το οικογενειακό αρχείο μέχρι το photobook, η έκθεση εξερευνά τη φωτογραφία ως πράξη μνήμης, αντίστασης και διαλόγου
17°
