Φεστιβάλ Γκλαστονμπέρι: Οι χαμένες φωτογραφίες του Paul Misso από το 1971 - Με David Bowie και Hawkwind - Κυκλοφορούν σε ένα νέο λεύκωμα.
Στο Glastonbury Festival του 1971 μας επιστρέφει το λεύκωμα με τις χαμένες φωτογραφίες που τράβηξε ο Paul Misso στο θρυλικό φεστιβάλ μουσικής.
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970, ο Jimi Hendrix πέθανε στο Λονδίνο. Ακριβώς την επομένη έκανε το ντεμπούτο του το Glastonbury Festival με ένα διήμερο φεστιβάλ στο οποίο παρόντες ήταν μόνο χίλιοι πεντακόσιοι θεατές.
Την επόμενη χρονιά, οι οργανωτές Andrew Kerr και Arabella Churchill μετέτρεψαν το ταπεινό φεστιβάλ σε «Glastonbury Fair», έναν πενθήμερο εορτασμό δημιουργικότητας και κοινότητας στη διάρκεια του θερινού ηλιοστάσιου, στην Worthy Farm μέσα στη μυστικιστική Vale of Avalon.
Η διαστρωμάτωση των ιστοριών του Glastonbury είναι καθρέφτης της μοίρας της χώρας.
«Εδώ ήταν που ο Άγιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας λέγεται ότι έφερε τον νεαρό ανιψιό του, Ιησού και αργότερα να έχει επιστρέψει με τα ιερά κειμήλια για να ιδρύσει την πρώτη χριστιανική εκκλησία στη Βρετανία» έγραφε το 1971 ο Kerr. «Ήταν εδώ που λέγεται ότι ο Βασιλιάς Αρθούρος και οι Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης ξεκίνησαν την αναζήτησή τους για το Ιερό Δισκοπότηρο, ήταν εδώ που οι αρχαίοι δρυίδες λέγεται ότι μυήθηκαν στα μυστήρια του σύμπαντος. Είναι ένα μαγικό μέρος».
Το 1971, στη σκηνή ανέβηκαν, μεταξύ άλλων, οι David Bowie, Traffic, Hawkwind, Melanie, Fairport Convention και Quintessence παίζοντας μπροστά σε ένα κοινό περίπου 12.000 ατόμων.
Ανάμεσα σε αυτούς και ο φωτογράφος Paul Misso, ο οποίος τραβούσε φωτογραφίες για το «Glastonbury Fayre», ένα ντοκιμαντέρ του Nicolas Roeg.
Σε διάστημα 10 ημερών, ο Misso τράβηξε 7.000 φωτογραφίες από τις οποίες ο ίδιος και ο Roeg διάλεξαν 160 για την ταινία. Όμως το ντοκιμαντέρ μπήκε στο ράφι και οι φωτογραφίες μαράζωναν σε ένα συρτάρι.
Έως τώρα, με την έκδοση του λευκώματος «In the Vale of Avalon: Glastonbury Festival 1971» από τις εκδόσεις Idea Books.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
14°
