Νίκος Αλιάγας: Yπογράφει τις ευχετήριες κάρτες του Δήμου Παρισίων

Ο πιο αγαπητός Γάλλος στο Παρίσι τα τελευταία χρόνια πιστεύω ότι είναι ένας… Έλληνας! Δεν είναι ούτε υπερβολικό, ούτε υποκειμενικό αυτό που μόλις έγραψα για τον Νίκο Αλιάγα, επειδή ακριβώς μιλάω για ένα σταθερό αγαπημένο φίλο μου που η τύχη με έφερε να πίνω καφέ μαζί του ένα μεσημέρι στο Μαραί, πριν δύο δισεκατομμύρια χρόνια. Αλλά το αποδεικνύουν οι πράξεις. Πρώτα απ’ όλα ο Νίκος είναι από τα δημοφιλέστερα πρόσωπα της γαλλικής τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Τρομερά αγαπητός με ορκισμένο φαν κλαμπ και όχι μόνο γιατί είναι κούκλος. Όταν του ήρθε η όρεξη να πιάσει μια μηχανή και να ασχοληθεί με τη φωτογραφία, φωτογραφίζοντας κυρίως ασπρόμαυρα, πήρε φωτιά το Ίνσταγκραμ, και αυτή τη στιγμή πάνω από 830.000 followers θαυμάζουν καθημερινά την εξαιρετική ασπρόμαυρη ηλεκτρονική πινακοθήκη του. Από τον Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εσταίν μέχρι τη Μαριόν Κοτιγιάρ, κανείς δεν έχει πει όχι στον φακό του. Και τώρα, η υπέροχη Hidalgo, διαλέγει μια φωτό του Νίκου για να την τυπώσει σε ευχετήρια κάρτα αλλά και σε 5.000 αφίσες που θα αναρτηθούν σε όλους τους φωτεινούς πίνακες σε όλη την έκταση του Δήμου.

Τι έγινε, Νίκο, πώς προέκυψε αυτή η ανάθεση;
Το επιτελείο της δημάρχου παρακολουθεί εδώ και καιρό τις καθημερινές φωτογραφίες που ποστάρω στα κοινωνικά δίκτυα και έτσι επικοινώνησαν μαζί μου. Η δήμαρχος ήθελε κάτι θετικό για το 2021, αλλά και ρεαλιστικό, γιατί η κατάσταση είναι πολύ περίεργη και η καθημερινότητα αβέβαιη. Τους πρότεινα αρκετές καινούργιες και ανέκδοτες φωτογραφίες, ιδιαίτερα μια νυχτερινή λήψη ενός κοριτσιού που πετάει στον αέρα πάνω σε ένα skateboard μπροστά στον πύργο. Τελικά η ίδια προτίμησε μια παλαιότερη φωτογραφία μου που τράβηξα στο πρώτο lockdown, αυτή με το περιστέρι που μπαίνει στο κάδρο την ώρα που τραβάω τον πύργο.

Ποια είναι η ιστορία της, θυμάσαι;
Εκείνη την ημέρα είχα βγει για λίγο, με το χαρτί μου, για κάτι ψώνια, δεν υπήρχε σχεδόν κανείς στους δρόμους, είχα πάρει τη φωτογραφική μου μηχανή κάτω από το μπουφάν γιατί μου άρεσε το φως του ουρανού. Μου άρεσε το σύμβολο της ελπίδας που δεν περίμενες μέσα στο απρόσμενο πέταγμα ενός πουλιού. Ο ουρανός έχει κάτι το δραματικό, αλλά το φως περνάει μέσα από τα σύννεφα.

Τι σημαίνει για σένα ο Πύργος του Άιφελ;
Το Παρίσι είναι η πόλη μου, εδώ γεννήθηκα. Μεγάλωσα στις λαϊκές συνοικίες του 10ου διαμερίσματος, στην πλατεία της Δημοκρατίας (Place de la République). Όταν ο πατέρας μου μού έταζε βόλτα στον πύργο του Άιφελ ήτανε σαν να πηγαίναμε ταξίδι. Πηγαίναμε στις ακριβές παρισινές συνοικίες σαν να μπαίναμε σε άλλη πόλη. Ο πατέρας μου σταματούσε το αυτοκίνητο, έβαζε τα τραγούδια του Καζαντζίδη και της Αλεξίου και παρακολουθούσε τον πύργο του Άιφελ με δέος, καπνίζοντας σιωπηλά. Τον συνέπαιρνε το θέαμα. Στήναμε έναν διάλογο χωρίς λόγια, κοιτούσαμε τον πύργο και ταξιδεύαμε. Σήμερα, μετά από 40 χρόνια, ζω σε αυτή τη γειτονιά του πύργου και δεν υπάρχει στιγμή που να μη σκέφτομαι τον πατέρα μου, που μας έφερνε εδώ να δούμε τον πύργο. Όπως πας στο θέατρο να δεις μια παράσταση. Ο πύργος, σαν φάρος πάνω από την πόλη, μου υπενθυμίζει πως για να δεις καλά, χωρίς να θολώνεις, χρειάζεται ανάστημα.  

Χάρηκες για την επιλογή της Hidalgo;
Είναι σίγουρα πολύ τιμητική η πρόταση της δημάρχου. Το Παρίσι είναι για μένα ένα σκηνικό θεάτρου που μας θυμίζει το πέρασμα της ύπαρξής μας, ο πύργος είναι επίσης ένα σύμβολο αντίστασης στα κουμάντα των ανθρώπων. Όταν ο Άιφελ τον έχτισε στα πλαίσια της Exposition Universelle, στα τέλη του 19ου αιώνα, δεν ήξερε πως ο πύργος θα υπήρχε ακόμα και σήμερα. Κατασκευάστηκε για να μείνει 20 χρόνια μόνο. Και όλη η καλλιτεχνική κοινότητα της εποχής τον έβριζε χυδαία, το αποκαλούσε «έκτρωμα» και «ντροπή γα τον γαλλικό πολιτισμό». Οι επικριτές χάθηκαν, αλλά ο πύργος επέζησε. Αυτό λέει πολλά για την ελαφρότητα των απόψεων, για τη βοή του όχλου και για τη δύναμη των οραμάτων. Κάποιες ιδέες ήταν ισχυρότερες από τη μόδα και την αισθητική της όποιας εποχής.

Και μια μικρή είδηση: Οι φωτογραφίες του Νίκου Αλιάγα έχουν παρουσιαστεί σε τουλάχιστον τριάντα εκθέσεις σε Γαλλία και Ευρώπη. Αυτή την Άνοιξη ετοιμάζει μια ακόμη μεγάλη έκθεση σε συνεργασία με το Δημαρχείο του Παρισιού. «Είναι περίεργη περίοδος για τους καλλιτέχνες και είμαι τυχερός που μπορώ να μοιραστώ τις φωτογραφίες μου με το κοινό σε αυτή την δύσκολη περίοδο».