Η Τήνος έχει χαρακτηριστεί από τον Κορνήλιο Καστοριάδη ως «χειροποίητο νησί» — ένας τόπος όπου το φυσικό και το ανθρώπινο στοιχείο συνυπάρχουν με τρόπο σχεδόν γλυπτικό. Μέσα σε αυτό το ιδιαίτερο τοπίο, ο Βώλακας μοιάζει με μια τεράστια υπαίθρια καλλιτεχνική εγκατάσταση: ένα πεδίο από στρογγυλεμένους βράχους, τοποθετημένους σαν κάποια αόρατη δύναμη να τους άφησε εκεί σκόπιμα, δημιουργώντας μια εικόνα αρχέγονη και ταυτόχρονα απόκοσμη.
Οι χαρακτηριστικοί γρανιτένιοι βράχοι της περιοχής είναι αποτέλεσμα μιας μακράς γεωλογικής διαδικασίας διάβρωσης και αποσάθρωσης του γρανίτη. Η ιδιαιτερότητα του τοπίου έγκειται όχι μόνο στον υψηλό βαθμό στρογγυλοποίησης των βράχων, αλλά και στη μεγάλη έκταση στην οποία εκτείνεται αυτό το φαινόμενο, καθιστώντας τον Βώλακα ένα μοναδικό γεωμορφολογικό πεδίο.
H δική μου παρατεταμένη φωτογραφική σπουδή — σχεδόν εμμονή — με το τοπίο του Βώλακα, ξεκίνησε το 2016 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Δεν πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο έργο, αλλά για μια ανοιχτή διαδικασία παρατήρησης, στοχασμού και υπαρξιακής αναμέτρησης.
Περισσότερο από μια καταγραφή τόπου, η σειρά λειτουργεί ως άσκηση βλέμματος· ως μια διαρκής επιστροφή στην εικόνα και στις δυνατότητές της. Ταυτόχρονα, αποτελεί ένα αντίβαρο απέναντι στο βάρος της επαγγελματικής φωτογραφίας: έναν χώρο απόλυτης ελευθερίας, όπου οι κανόνες της σύνθεσης και της αισθητικής δεν καταργούνται, αλλά μετατοπίζονται, ανατρέπονται και επαναδιαπραγματεύονται.
Με αυτές τις φωτογραφίες δεν επιχειρώ να περιγράψω τον Βώλακα, αλλά να διερευνήσω τη σχέση ανάμεσα στον χρόνο, τη φθορά και την αίσθηση του αλλόκοτου. Εστίασα στη γεωλογική μορφή, στη σιωπή του τοπίου και στη μνήμη που μοιάζει να εγγράφεται πάνω στην πέτρα. Η ανθρώπινη παρουσία παραμένει ελάχιστη, σχεδόν εύθραυστη, μέσα σε ένα περιβάλλον που δίνει την αίσθηση ότι ροϋπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει πέρα από κάθε ανθρώπινη κλίμακα.
17°
