O David Barton είναι ένας φωτογράφος και illustrator που αποφάσισε να δει μερικές από τις πιο γνωστές φιγούρες των κόμικς, των καρτούνς και της ποπ-αρτ μέσα από τη ματιά κλασικών ζωγράφων. Έπαιξε με τις εικόνες, τα καλλιτεχνικά ρεύματα, τους συμβολισμούς και την αισθητική και, όπως λέει ο ίδιος, «αυτό το σκουπιδολόι το έφτιαξα με μία παλιά έκδοση του Photoshop, μία λιγότερο παλιά έκδοση του Corel Painter και ένα κραγιόνι».
Βασικά αυτό που σκέφτηκε πριν μερικά χρόνια ήταν, πώς θα έμοιαζε ηΒασιλομήτωρ της Αγγλίας (Θεός σχωρέστην), αν ήταν ο Yoda. Και το έκανε εικόνα η οποία, μάλιστα, έγινε viral στο internet, ξεσηκώνοντας και αρκετές σοκαρισμένες αντιδράσεις. Ο «αυθάδης» Barton συνέχισε και με άλλα βασιλικά mush-ups με ήρωες της ποπ κουλτούρας με τα βρετανικά ταμπλόιντς – ακόμα και τη βασιλική οικογένεια, να εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους.
Η συνέχεια πάντως, ήταν ακόμα πιο διασκεδαστική. Ο David Barton άρχισε να μπλέκει ακόμα περισσότερο εικόνες, πρόσωπα, τεχνοτροπίες και είδη πινέλου στο Photoshop, κάνοντας τους πιο διασκεδαστικούς και απίστευτους συνδυασμούς και, παράλληλα, δείχνοντας μία βαθιά αγάπη προς την τέχνη, τόσο ώστε να την μεταφέρει με κάθε της λεπτομέρεια μέσω των μοντέρνων του ηρώων. Για παράδειγμα, πώς θα έβλεπε ο Κλοντ Μονέ τον Darth Vader;
Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν είναι τέχνη ακριβώς αυτό, είναι ένα παιχνίδι και δείχνει να μην παίρνει τον εαυτό του τόσο σοβαρά. Τα prints όμως από τα έργα του πουλάνε σαν τρελά, οπότε δεν έχει καμία σημασία η οποιαδήποτε κριτική. Μάλιστα, αν θέλετε να αγοράσετε κι εσείς ένα – μόνο για 18 δολάρια – μπορείτε να τα βρείτε εδώ.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
26°
