Κάπως έπεσε το μάτι μου προσφάτως σε ένα άρθρο για πολύχρωμες πόλεις. Είχε ενδιαφέρον! Βέβαια οι αναφορές και οι εικόνες είχαν να κάνουν κυρίως με τα χρώματα των κτιρίων. Είναι άραγε αυτό το κύριο στοιχείο για να χαρακτηριστεί μια πόλη πολύχρωμη; Αρκεί το χρώμα των κτιρίων για να δώσει χρώμα σε μια πόλη;
Το φως στην Ελλάδα, ιδίως το καλοκαιρινό, είναι μοναδικό. Αν μιλήσουμε για πρωτεύουσες, η Αθήνα είναι η πιο φωτεινή πρωτεύουσα στην Ευρώπη. Και οι Έλληνες, ανεξάρτητα από το τι χρώμα ρούχα φοράμε ή σε τι κτίρια μένουμε, είμαστε ο πιο “χρωματιστός” λαός. Μιλάμε πολύ και δυνατά, γελάμε δυνατά, κλαίμε δυνατά, φωνάζουμε, βρίζουμε, τσακωνόμαστε, γλεντάμε, συγκινούμαστε, παθιαζόμαστε ακόμα και με τα πιο ασήμαντα πράγματα. Είμαστε αλλόκοτοι, είμαστε αλλοπρόσαλλοι, αλλάζουμε γνώμες και διαθέσεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Είμαστε διαρκώς στους δρόμους και σε κίνηση. Περπατάει κάποιος στην Αθήνα και μπορεί πολλά να τον ενοχλούν ή να μην του αρέσουν, αλλά δεν μπορεί να παραβλέψει και να αρνηθεί την ενέργεια και τη ζωντάνια της. Μια ζωντάνια πηγαία, η οποία είναι εκείνη που τελικά δίνει το πραγματικό χρώμα. Μια ζωντάνια μεταδοτική. Την αποκτούν παροδικά και οι επισκέπτες. Λέτε, όλοι αυτοί οι χαρούμενοι τουρίστες με τα πολύχρωμα ρούχα, τα καψοκοκκινισμένα δέρματα και τα πλατιά χαμόγελα, που κυκλοφορούν στην Πλάκα, στο Σύνταγμα, στην Ακρόπολη και ξενυχτούν χαζογελώντας μέχρι πρωίας πίνοντας τσίπουρα και ούζα, να έχουν την ίδια συμπεριφορά και στις πόλεις τους; Χλωμό το κόβω! Εδώ η σεροτονίνη και οι ενδορφίνες δουλεύουν στο φουλ!
Σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις υπάρχουν χρωματιστά κτίρια. Sο what? Το βλέπεις απλά το χρώμα, δεν το νιώθεις στην ατμόσφαιρα, δεν σε κατακλύζει. Απουσιάζει το φως, απουσιάζουν τα κατάλληλα “χρωματιστά” γονίδια. Δεν έχουν πλάκα αυτές οι πόλεις! Δεν έχουν πλάκα αυτοί οι άνθρωποι. Τα χρωματιστά κτίρια δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη μονοτονία και τις “άχρωμες” διαθέσεις…
Η Αθήνα είναι σίγουρα η πιο ζωντανή και φωτεινή μεγαλούπολη στη Ευρώπη. Κατά τη γνώμη μου και η πιο πολύχρωμη! Ας μην έχει τα πιο πολλά χρωματιστά κτίρια. Έχει σίγουρα τους πιο “χρωματιστούς” ανθρώπους…
Οι εικόνες είναι από μια μεγάλη βόλτα μια καυτή μέρα του Ιουλίου.
Η έκθεση φωτογραφίας «EcoFrames: Καδράροντας το Περιβάλλον», από τις συλλογές του MOMUS, εγκαινιάζει το πρόγραμμα «Culture in Hospitality», που παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Philoxenia 2026
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
19°
