Κάπως έπεσε το μάτι μου προσφάτως σε ένα άρθρο για πολύχρωμες πόλεις. Είχε ενδιαφέρον! Βέβαια οι αναφορές και οι εικόνες είχαν να κάνουν κυρίως με τα χρώματα των κτιρίων. Είναι άραγε αυτό το κύριο στοιχείο για να χαρακτηριστεί μια πόλη πολύχρωμη; Αρκεί το χρώμα των κτιρίων για να δώσει χρώμα σε μια πόλη;
Το φως στην Ελλάδα, ιδίως το καλοκαιρινό, είναι μοναδικό. Αν μιλήσουμε για πρωτεύουσες, η Αθήνα είναι η πιο φωτεινή πρωτεύουσα στην Ευρώπη. Και οι Έλληνες, ανεξάρτητα από το τι χρώμα ρούχα φοράμε ή σε τι κτίρια μένουμε, είμαστε ο πιο “χρωματιστός” λαός. Μιλάμε πολύ και δυνατά, γελάμε δυνατά, κλαίμε δυνατά, φωνάζουμε, βρίζουμε, τσακωνόμαστε, γλεντάμε, συγκινούμαστε, παθιαζόμαστε ακόμα και με τα πιο ασήμαντα πράγματα. Είμαστε αλλόκοτοι, είμαστε αλλοπρόσαλλοι, αλλάζουμε γνώμες και διαθέσεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Είμαστε διαρκώς στους δρόμους και σε κίνηση. Περπατάει κάποιος στην Αθήνα και μπορεί πολλά να τον ενοχλούν ή να μην του αρέσουν, αλλά δεν μπορεί να παραβλέψει και να αρνηθεί την ενέργεια και τη ζωντάνια της. Μια ζωντάνια πηγαία, η οποία είναι εκείνη που τελικά δίνει το πραγματικό χρώμα. Μια ζωντάνια μεταδοτική. Την αποκτούν παροδικά και οι επισκέπτες. Λέτε, όλοι αυτοί οι χαρούμενοι τουρίστες με τα πολύχρωμα ρούχα, τα καψοκοκκινισμένα δέρματα και τα πλατιά χαμόγελα, που κυκλοφορούν στην Πλάκα, στο Σύνταγμα, στην Ακρόπολη και ξενυχτούν χαζογελώντας μέχρι πρωίας πίνοντας τσίπουρα και ούζα, να έχουν την ίδια συμπεριφορά και στις πόλεις τους; Χλωμό το κόβω! Εδώ η σεροτονίνη και οι ενδορφίνες δουλεύουν στο φουλ!
Σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις υπάρχουν χρωματιστά κτίρια. Sο what? Το βλέπεις απλά το χρώμα, δεν το νιώθεις στην ατμόσφαιρα, δεν σε κατακλύζει. Απουσιάζει το φως, απουσιάζουν τα κατάλληλα “χρωματιστά” γονίδια. Δεν έχουν πλάκα αυτές οι πόλεις! Δεν έχουν πλάκα αυτοί οι άνθρωποι. Τα χρωματιστά κτίρια δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη μονοτονία και τις “άχρωμες” διαθέσεις…
Η Αθήνα είναι σίγουρα η πιο ζωντανή και φωτεινή μεγαλούπολη στη Ευρώπη. Κατά τη γνώμη μου και η πιο πολύχρωμη! Ας μην έχει τα πιο πολλά χρωματιστά κτίρια. Έχει σίγουρα τους πιο “χρωματιστούς” ανθρώπους…
Οι εικόνες είναι από μια μεγάλη βόλτα μια καυτή μέρα του Ιουλίου.
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα
20°
