Υπάρχει ένα μέσο αστικής συγκοινωνίας στην Αθήνα που τους καλοκαιρινούς μήνες δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα. Που δεν βλέπεις μέσα κουστούμια και χαρτοφύλακες, ούτε σκυθρωπές φάτσες ανθρώπων που πηγαίνουν στη δουλειά μέσα στη ζέστη και δικαιολογημένα έχουν κάθε λόγο να είναι «χαλασμένοι». Ένα μέσο στο οποίο ο κλιματισμός λειτουργεί πάντα στο φουλ, οι επιβάτες είναι χαρούμενοι και ομιλητικοί, φορούν πολύχρωμα ανάλαφρα ρούχα και η ατμόσφαιρα γεμίζει από τις εξωτικές μυρωδιές των αντηλιακών. Πρόκειται φυσικά για το Τραμ, που εκτελεί τη διαδρομή από το ΣΕΦ στη Βούλα.
Κάποιες φορές το καλοκαίρι μπορείς να ακούσεις σε μία συζήτηση την εξής φράση: «Θα πάτε σε κάποιο νησάκι φέτος;». Η φράση αυτή ακούγεται μια χαρά, αν την ακούσεις σε μια παρέα στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη ή κάπου στην ηπειρωτική Ελλάδα. Όμως όταν την ακούω στην Κρήτη εξοργίζομαι. «Καλά, ρε μεγάλε, ΟΚ ζεις δίπλα στη θάλασσα, αλλά δεν έχεις βαρεθεί τα ίδια και ίδια; Δεν θέλεις να δεις και κάποιο άλλο μέρος;» Η απάντηση είναι ότι βεβαίως και θέλω αλλά όχι να δώσω ένα σκασμό λεφτά για να κάνω τα ίδια που κάνω και στο σπίτι μου. «Και τότε, πού κάνεις εσύ διακοπές;» «Στην Αθήνα, φυσικά!» είναι η χωρίς δισταγμό, στερεότυπη απάντηση, που πάντα προκαλεί εκφράσεις απορίας στα πρόσωπα των συνομιλητών μου. Μία απάντηση που προβληματίζει ακόμα και Αθηναίους, οι οποίοι βεβαίως και αγαπούν την πόλη τους, αλλά ταυτόχρονα είναι μονίμως διψασμένοι για μία νησιωτική απόδραση.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Αεροπλάνο Χανιά - Αθήνα - Χανιά, αν το κλείσεις εγκαίρως, γύρω στο 50άρικο. Ξενοδοχείο στο Φάληρο, σε πλήρως εξοπλισμένο και κλιματιζόμενο δωμάτιο με ανεμπόδιστη θέα Σαρωνικό, ΣΕΦ και Καστέλα, 40 ευρώ η βραδιά. Κάτω από το ξενοδοχείο, στην οδό Ειρήνης, σε μία συνολική απόσταση λιγοτερο από 100 μέτρα έχει κυριολεκτικά τα πάντα. Φούρνους, mini-market, super-market, εστιατόρια, πιτσαρίες, σουβλατζίδικα, καφέ, καθαριστήρια κ.λπ. κ.λπ. Άρα λυμένο και το θέμα των καθημερινών αναγκών. Από εκεί και πέρα, η απόσταση για τον Ηλεκτρικό είναι 3 λεπτά και για το Τραμ 2 λεπτά! Για όσους δεν το γνωρίζουν, υπάρχει ένα εισιτήριο αστικών συγκοινωνιών που στοιχίζει 22 ευρώ και προσφέρει απεριόριστη πρόσβαση σε ΟΛΑ τα μέσα για τρεις ολόκληρες μέρες και περιλαμβάνει και το πήγαινε-έλα στο αεροδρόμιο. Δηλαδή συνολικά για ένα τριήμερο (δύο διανυκτερεύσεις) έχουμε ξοδέψει 150 ευρώ για τα βασικά. Το φαγητό, η διασκέδαση, οι επισκέψεις και τα events είναι στη διακριτική ευχέρεια του καθενός. Εγώ όταν είμαι Αθήνα έχω βάλει κόφτη στα 50 ευρώ τη μέρα. Τουτέστιν σύνολο 300 ευρώ για τρεις μέρες. Φεύγεις το πρωί στις 06:00 την πρώτη μέρα και επιστρέφεις το βράδυ της τρίτης μέρας με την πτήση των 22:20.
Από θάλασσα, Φλοίσβος, Μπάτης, Εδέμ, Καλαμάκι, Άλιμος, Ζέφυρος, Άγιος Κοσμάς, Γλυφάδα. Υπέροχες κοσμοπολίτικες παραλίες, επιμελώς φροντισμένες και με, εδώ και πολλά χρόνια, πεντακάθαρα νερά. Το πεζοδρόμιο υπερυψωμένο και φαρδύ ακολουθεί παράλληλα την ακτή. Πράσινο, περιπατητές, δρομείς, ποδηλάτες, ράμπες για skate, stage για συναυλίες, υπαίθρια γυμναστήρια, μαρίνες, κότερα. Από πίσω η λεωφόρος Ποσειδώνος με τις επιβλητικές 6ώροφες και 7ώροφες πολυκατοικίες και τα ρετιρέ με θέα το απέραντο γαλάζιο. Ένα σκηνικό εντελώς διαφορετικό από το νησί ή τη λουτρόπολη, το οποίο προσωπικά βρίσκω άκρως γοητευτικό.
Τις υπόλοιπες ώρες, βόλτες στο κέντρο, Πλάκα, Μοναστηράκι, Θησείο, Ακρόπολη, Κολωνάκι, Ψυρρή, αλλά και Κηφισιά, Γλυφάδα, Πασαλιμάνι και πάει λέγοντας. Πολυκαταστήματα, εμπορικά κέντρα, θεματικά πάρκα, μουσεία, γκαλερί, αρχαιολογικοί χώροι, θέατρα, συναυλίες, θερινά σινεμά, εστιατόρια, καφέ. Άπειρες επιλογές για όλα τα γούστα.
Δηλαδή εγώ, που ζω στα Χανιά, αν πάω στη Σαντορίνη ή τη Μύκονο, τι ακριβώς θα κερδίσω; Άσε που με τρία κατοστάρικα για τρεις μέρες, όλα πληρωμένα, δεν πας ούτε στο χωριό σου.
Αθήνα δαγκωτό, λοιπόν!
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
20°
