Φωτογραφια

Zμακ: το ελληνικό κατς

(Μπορώ να σας βεβαιώσω. Το κατς δεν είναι πια σικέ)

343034-713219.jpg
Νίκος Μενουδαράκος
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
349347-724860.jpg

Το κατς είναι σικέ. Αυτή η φράση ήταν το μόνο που είχε μείνει στο μυαλό μου από την εποχή που η ελληνική τηλεόραση έδειχνε Αμερικανούς γίγαντες του κατς και το ελληνικό κοινό έβλεπε... Σουγκλάκο. Για δύο δεκαετίες έχασα τα ίχνη του συγκεκριμένου θεάματος, μιας και αυτό θάφτηκε μαζί με τη δεκαετία του 90.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά άκουσα για το ΖΜΑΚ. Κάποιοι επανέφεραν το φαινόμενο του Pro-wrestling και μπήκα στον πειρασμό να δω από κοντά, τη νέα φουρνιά και φυσικά το πόσο σικέ είναι το κατς.

Πέντε ώρες δίπλα στους παλαιστές/performers του Πέτρου Πολυχρονίδη, του παρουσιαστή του “Τροχού της Τύχης” που διευθύνει το promotion, ήταν αρκετές για να συνειδητοποιήσω πως είναι ντροπή να χρησιμοποιούμε τη λέξη σικέ.

Ένας μικρός επαγγελματικός οργανισμός. Κορμιά, ηθοποιοί, παλαιστές, σκηνοθέτες, τεχνικοί. Μια αξιοζήλευτη παραγωγή με έναν κοινό παρανομαστή. Πολύ αληθινό πόνο και άξαφνο και απρόσμενο θέαμα. Οι λάτρεις του pro-wrestling κατακλύζουν το Fighters Park όπου το ΖΜΑΚ διεξάγει τα event του εν μέσω... παραλληρήματος.

Το τέλος του show, βρίσκει άλλους στο νοσοκομείο με σπασμένα πλευρά, διασείσεις, ράμματα και άλλους μέσα στις αγκαλιές των συναδέλφων τους. Αντίπαλοι είναι μόνο την ώρα της... ιδιαίτερης παράστασης τους. Μετά γίνονται μια δεμένη παράξενη οικογένεια. 

Μπορώ να σας βεβαιώσω. Το κατς δεν είναι πια σικέ.

Για όποιον θέλει να ξυπνήσει αναμνήσεις της εφηβείας του: http://zmakgr.com

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Ανέστης
Τάσος Ανέστης: Ο φωτογράφος της ATHENS VOICE βραβεύτηκε στο Prix de la Photographie Paris

Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY