Όντας μισός Βρετανός δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μου αρέσει ο ουρανός. Το ξέρατε πως κοντά στο 50% του έτους έχει συννεφιά η Βρετανία; Ασύλληπτο ποσοστό για τους Έλληνες. Σκεφτείτε τις μέρες του χειμώνα που πέρασαν και πως τώρα ξαφνικά που άνοιξε ο καιρός, πόσο ωραία νιώθουμε. Και δεν είναι μόνο η άνοδος της θερμοκρασίας. Αυτό το ελαφρύ αεράκι, ο ζεστός ήλιος που μας χτυπά και μας κάνει να βγάζουμε μπουφάν, κασκόλ και ισοθερμικά. Και σίγουρα ο καθαρός, καταγάλανος ουρανός. Πάντα ενέπνεε.
Ο καθένας έχει τους δικούς του μηχανισμούς να αντέξει την Αθήνα, η οποία δεν είναι για κανένα λόγο τέλεια. Όταν προβληματίζομαι όμως δεν μπορώ να κοιτάξω κάτω, να κλειστώ από τον κόσμο με τη μουσική μου. Μου αρέσει να κοιτάζω πάνω. Αυτός είναι ο τρόπος μου να ξεφεύγω. Και είναι ακριβώς τότε, όταν κοιτάζω πάνω, που αρχίζω και βλέπω όλα τα μικρά σπουδαία πράγματα που με κάνουν και αγαπώ αυτή τη πόλη. Μια αδέσποτη γάτα σε μια σκάλα, ένα πουλί στον αέρα, μια συμμετρία κτιρίων, οτιδήποτε.
Μέρος του τοπίου πια, σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς βρέθηκαν εκεί. Ψυρρή
Σαν άνθρωπος έχω τη τάση να με συγκινούν τα μικρά, φαινομενικά ασήμαντα πράγματα, από αυτά αντλώ ενέργεια, ελπίδα και έμπνευση. Κοιτάζω παντού τριγύρω μου και βλέπω πόνο, βλέπω όμως και χαρά. Σίγουρα ο πόνος υπάρχει εκεί έξω, υπάρχουν όμως και στιγμές που πρέπει να θυμηθούμε αυτά που μας δίνουν ελπίδες. Οι φωτογραφίες, λοιπόν, που συνοδεύουν το κείμενο, είναι οι μικρές αυτές στιγμές που με έκαναν να σταματήσω, να σκεφτώ και να γράψω. Για σας μπορεί να μην είναι ελπιδοφόρες εικόνες, για μένα όμως είναι. Δείχνουν πως στην τεράστια αυτή τσιμεντούπολη υπάρχει ζωή στις ρωγμές. Πως κάποιος νοιάστηκε ή νοιάζεται ακόμα. Είναι οι στιγμές τις οποίες, ακόμη και μέρες αργότερα, σκέφτομαι και με κάνουν να λέω «θα μπορούσε να είναι και πολύ χειρότερα».
Κλείνοντας, δεν νομίζω πως είναι τυχαίο που o αγαπημένος μου γρίφος έχει να κάνει με το μπλε:
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
18°
