Χάρη στις τελευταίες της δουλειές, η φωτογράφος Δάφνη Ρόκου έχει κερδίσει τις εντυπώσεις στη Γαλλία. Το 2013, η φωτογραφία της «Η γενιά τού Ματαρόα», τιμήθηκε με δύο βραβεία στο Παρίσι.
Πρόσφατα, το φωτογραφικό της πρότζεκτ με θέμα την εκπαίδευση «Ξανακερδισμένο Παραδείσι ή η Αναζήτηση της χαμένης παιδείας» κέρδισε το βραβείο Brouillon d’un rêve, στο διεθνή διαγωνισμό του Γαλλικού οργανισμού SCAM.
Το πρότζεκτ της, με το τόσο επίκαιρο για την εποχή μας –αλλά και όχι μόνο- αντικείμενο, μετά την βράβευσή του, επιλέχθηκε να εκτεθεί στην γκαλερί του SCAM, στο Παρίσι. Η έκθεση εγκαινιάστηκε πριν λίγες μέρες και περιμένει τους επισκέπτες της στην ρομαντική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, έως τις 10 Φεβρουαρίου.
Σκηνοθετημένες φωτογραφίες και ιστορίες μεταξύ φαντασίας και ρεαλισμού γίνονται η φωνή της φωτογράφου τα τελευταία χρόνια. Μέσα από αυτές μας μιλά για την ελληνική πραγματικότητα του σήμερα, μέσα από αλληγορίες και αναφορές στο παρελθόν, που αποτελούν χαρακτηριστικό κομμάτι της δουλειάς της.
Μια δασκάλα την δεκαετία του ’50, φτάνει σ’ ένα ορεινό χωριό για να ανακαλύψει ότι τα περισσότερα παιδιά έχουν αφήσει το σχολείο: άλλα δουλεύουν στα χωράφια, και άλλα, οι κοπέλες, φεύγουν από το χωριό για να βρουν δουλειά στις μεγάλες πόλεις, ως υπηρέτριες.
Για τους ίδιους λόγους, πολλοί κάτοικοι ξέρουν ελάχιστα γράμματα … Εκείνη δεν απελπίζεται όμως. Αντίθετα αποφασίζει να τους μορφώσει, εφευρίσκοντας τους πιο ευφάνταστους τρόπους!
Εκείνοι την αποκαλούν δεσποινίς «Αντιγόνη» -από την μεγάλη αγάπη της για το επαναστατικό μήνυμα στο ομότιτλο έργο του Σοφοκλή. Αυτή η αγάπη είναι που θα την κάνει να προσπαθήσει να αλλάξει την κλειστή και αφημένη στην τύχη της περιοχή και να δώσει στους μαθητές της «μια σπίθα ελεύθερης σκέψης».
Οι παλιοί της μαθητές δεν την ξέχασαν ποτέ. Σήμερα αναλαμβάνουν να μας θυμίσουν, μέσα από τις φωτογραφίες και τις μαρτυρίες τους, όλα όσα τους προσέφερε.
Με καμβά της αυτή την φανταστική ιστορία, η Δάφνη Ρόκου δημιουργεί μαγικές εικόνες που θυμίζουν παλιά σχολικά tableaux vivants, και θέτει τα δικά της ερωτηματικά: πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σήμερα, αν υπήρχε πραγματικά ουσιαστική παιδεία και είχαμε τέτοιες γνώσεις που θα μας έκαναν ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους;
Όλο το πρότζεκτ διαδραματίζεται στην Νότια Εύβοια, με κέντρο τής ιστορίας το ορεινό χωριό Παραδείσι. Στους ρόλους, συμμετείχαν εθελοντές από όλη την περιοχή, καθώς και η θεατρική ομάδα τής Καρύστου.
Αν και η φωτοιστορία μας έγινε πραγματικότητα στο Παραδείσι, αναφέρεται, όμως ουσιαστικά σε όλα τα μέρη τού κόσμου, όπου η γνώση θεωρείται χρήσιμη κυρίως –ή και μόνο– ως επαγγελματικό εφόδιο.
Στο πρότζεκτ αυτό συμμετείχαν εθελοντές από όλη την περιοχή , που έπαιξαν τους ρόλους καθώς και η θεατρική ομάδα τής Καρύστου. Τα κοστούμια έφτιαξε η Ελεωνόρα Σταθοπούλου, η οποία έγραψε, με τρόπο ποιητικό και άμεσο, και τα κείμενα, ενώ οι φανταστικές εφευρέσεις είναι φιλοτεχνημένες από την ίδια την φωτογράφο.
Info: Paradisi retrouvé ou la recherche de l’éducation perdue, Δάφνη Ρόκου * έως 10 Φεβρουαρίου 2017 * Δευ - Παρ, 10.00 -18.00 * Galerie de la Scam, 5 avenue Vélasquez, 75008, Paris (Métro Villiers) * Περισσότερες πληροφορίες εδώ (γαλλικά)
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
15°
