«Ξηρανθοί, Ριζωμένοι στη Πέτρα»: Η τρίτη καλλιτεχνική φιλοξενία του Amalia Gardens Residency στην Άνδρο

Φέτος το καλοκαίρι, το Amalia Gardens Residency εγκαινίασε το Σάββατο 1η Αυγούστου την τρίτη καλλιτεχνική του φιλοξενία, με τίτλο «Ξηρανθοί, Ριζωμένοι στην Πέτρα: Το Βοτανολόγιο του Αιγαίου». Οι επτά συμμετέχοντες καλλιτέχνες, Sergej Andreevski (Σκόπια), Αλέξης Αυλάμης (Αθήνα – Κεφαλονιά), Νίκος Κασκούρας (Αθήνα), Χρύσα Λιαρμακοπούλου (Αθήνα – Άνδρος), Satu Metsola (Eλσίνκι), Nikola Pijanmanov (Στρούμικα) και Maria Todeschini (Βενετία), συναντήθηκαν στο Βιτάλι της Άνδρου για να ερευνήσουν το φυσικό τοπίο και την χλωρίδα του νησιού, καλούμενοι να δημιουργήσουν νέα έργα τέχνης που επαναπροσδιορίζουν την έννοια ενός βοτανολογίου του μέλλοντος, μέσα από την παραμονή και την έρευνά τους στο Amalia Gardens Residency. Η ομαδική έκθεση των φιλοξενούμενων καλλιτεχνών εγκαινιάστηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο Μπατσίου και θα διαρκέσει έως τις 30 Αυγούστου.

Νίκος Κασκούρας, Ξηρανθός ΙΙ

Η έκθεση «Ξηρανθοί, Ριζωμένοι στη Πέτρα» από τo Amalia Gardens Residency στην Άνδρο

«Ανάμεσα στις πέτρες και το λιγοστό χώμα του Αιγαίου, οι Ξηρανθοί γεννιούνται όχι από νερό, αλλά από μνήμη, επιμονή για ζωή και φως», γράφει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του residency και επιμελητής της έκθεσης, Χάρης Σαββίδης. «Ένα τοπίο που φαίνεται ξερό, αλλά ανθίζει με σιωπηλές μορφές: αποξηραμένα άνθη, ραγισμένοι μίσχοι, αόρατες ρίζες που διασώζουν μυστικά της ζωής στη γη. Στους αιώνες, οι Ευρωπαίοι περιηγητές του 18ου και 19ου αιώνα—όπως ο Joseph Pitton de Tournefort, ο Richard Chandler, ο Edward Dodwell και ο Ludwig Ross—διέσχισαν την Ελλάδα και τα νησιά της, καταγράφοντας με έκπληξη την άγρια λιτότητα και την αρχαϊκή – πρωτόγονη ομορφιά του τόπου. […] Για εκείνους, η ελληνική φύση που αντίκρυζαν δεν ήταν πια το φόντο ενός πίνακα σε κάποιο μουσείο αλλά ο πρωταγωνιστής οργανισμός που μιλούσε σε τόνο ζωντανό, έντονο αλλά και πέτρινο, με τη γεύση του νέου και πρωτόγνωρου αλλά και τη μνήμη του τοπίου και της ιστορίας». Οι «Ξηρανθοί» του Amalia Gardens Residency επιχειρούν να συνομιλήσουν με αυτή την παράδοση, αλλά όχι ως νοσταλγία. Το νησί της Άνδρου προσεγγίζεται εδώ ως ένα ζωντανό αρχείο μνήμης, όπου η πέτρα, τα αποξηραμένα άνθη, τα αρωματικά φυτά και τα ίχνη της ανθρώπινης παρουσίας συνθέτουν ένα νέο βοτανολόγιο.

Έργο του Sergej Andreevski

Το Amalia Gardens στο Βιτάλι της Άνδρου, που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία των αρχιτεκτόνων Χάρη Σαββίδη και Πέννυς Βαλσαμίδου, είχε την φιλοδοξία να γίνει ένας τόπος όπου οι εμπειρίες και οι αφηγήσεις μπορούν να ωριμάσουν και να μεταμορφωθούν σε δημιουργία. Η μνήμη δεν χάνεται. Απομακρύνεται από το φως, όπως μια παλιά φωτογραφία που κιτρινίζει και τσακίζει στις άκρες. Κι όμως, πάντα αρκεί μια αφορμή για να ξαναζωντανέψει. Ένας τόπος, μια μυρωδιά, ένα φως ή ένας ήχος μπορούν να επαναφέρουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά και το συναίσθημα που τη συνόδευε. Υπάρχουν, όμως, και μνήμες που δεν είναι δικές μας. Είναι εκείνες που μας παραδόθηκαν: οι αφηγήσεις των παππούδων, οι σιωπές των γονιών, οι παλιές φωτογραφίες, τα βιβλία, η μουσική… Είναι μνήμες που δεν βιώσαμε, αλλά κληρονομήσαμε. Και κάποια στιγμή έγιναν κι αυτές μέρος της ταυτότητάς μας. Η τέχνη γεννιέται όταν η μνήμη, προσωπική ή κληρονομημένη, συναντήσει τον παρόντα χρόνο. Χρειάζεται σιωπή, παρατήρηση, υπομονή και κόπο. Ένα τοπίο γίνεται συχνά η αφορμή. Ένα καταφύγιο που προσφέρει στον καλλιτέχνη χρόνο να σταθεί, να παρατηρήσει, να ακούσει και να αναμετρηθεί με τις μνήμες του. Το αν αυτές θα μεταμορφωθούν σε δημιουργία, μόνο ο ίδιος μπορεί να το γνωρίζει. Εκείνο που έχει σημασία είναι να του δοθεί ο χρόνος και η ελευθερία να το αποκαλύψει.

Έργο του Nikolaj Pijanmanov

Οι «Ξηρανθοί» του φετινού residency, που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Άνδρου, με την υποστήριξη της Elytron.eu, προσδοκούν σε ένα βοτανολόγιο του μέλλοντος, όπου το αποξηραμένο δεν σημαίνει πεθαμένο, αλλά μεταμορφωμένο. Όπου η πέτρα και η ρίζα γίνονται αρχείο, σχέδιο, γλυπτική μορφή. Αυτή η άτυπη καταγραφή, μέσα από τη ματιά του κάθε καλλιτέχνη, φιλοδοξεί να γίνει ένας ύμνος στη λιτότητα και μια υπενθύμιση ότι ακόμη και στο πιο άνυδρο τοπίο —ουσιαστικά ή μεταφορικά— οι μορφές συνεχίζουν να γεννιούνται.

ΙNFO
Πολιτιστικό Κέντρο Μπατσίου, έως 30 Αυγούστου, με ελεύθερη είσοδο