Αδαμαντία Χατζηβασιλείου - Not your Muse: Πλάσματα τρελά παρτάρουν τις νύχτες στην Εγνατία

Νέτα σκέτα: το φετινό Arts Club στη στοά του Bord de leau στην Εγνατία ντεμπούταρε μαγικά. Το Not your Muse με τα ιλουστρέιτορ πόστερ της Αδαμαντίας Χατζηβασιλείου σε επιμέλεια της Ελένης Σιμόνης είναι ο ορισμός του «Thank God, επιτέλους εκρηκτική, μη βαρετή, σκαμπρόζικη και απίθανη τέχνη με υπογραφή Γενιά Ζ». Εικόνες και πράξεις από μια άλλη Θεσσαλονίκη πέραν των σοφολογιότατων πλην θεσμικών μεσηλίκων ή ηλικιωμένων, που φιλοξενούν τα θεσμικά μουσεία και οι κομιλφό γκαλερί της πόλης, pop art ως το μεδούλι χειρονομίες και πρακτικές πολύχρωμα σπαρταριστές, σούπερ φαν και φάνκι. Στη σούμα; Έργα πλήρως εναρμονισμένα με τη στρατηγική του Αστέριου Κουκόντζηλα, του one man show τύπου που επιμένει σto Bord de l’eau να φιλοξενεί παιδιά που το γκρουβ τους συνομιλεί με την οπτική κουλτούρα της εποχής. Είτε μουσικά είτε εικαστικά και αρτίστικα, όπως συμβαίνει αυτές τις νύχτες με την Αδαμαντία Χατζηβασιλείου καλή ώρα.

Πιτσιρίκι με ψυχή και τάλαντο έναν τόνο, ιλουστρέιτορ με έδρα τη Θεσσαλονίκη και όχι το Λος Άντζελες. Ταγκάρω το Λος Άντζελες καθόλου τυχαία: αν αυτό το κορίτσι κατοικούσε και δούλευε εκεί αντί για εδώ, δεν υπήρχε περίπτωση να μην τη γράπωναν τα τσακάλια του Juxtapose ή οι σκάουτερ της γκαλερί Bel Air – τόσο τζίνι, τόσο τζίνιους και αδαμάντινη η Αδαμαντία Χατζηβασιλείου.

Από το 2016 ως και το 2021, υπήρξε μέλος του πολυβραβευμένου κονκλάβιου των Beetroot (οπτικός σχεδιασμός και graphic design παγκόσμιας εμβέλειας συν το ότι με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις). Από το 2021 ακολουθεί αυτόνομη πορεία φιλοτεχνώντας εικόνες για βιβλία, περιοδικά, εταιρικές ταυτότητες και συσκευασίες τόσο για την Ελλάδα όσο και το εξωτερικό. Ακολουθεί ένα τσατ αναμεταξύ μας για το τι πάει να πει Not your Muse και μερικά σχετικά ακόμα με το γιατί πρέπει να κάνετε μια σκασιά καλή, ειδικά τα Σαββατοκύριακα που αυτό το μπαρ/γκαλερί/στοά/διαμαντάκι του Αστέριου Κουκόντζηλα γίνεται ακόμα πιο αδαμάντινο, ένεκα της σπιντάτης Αδαμαντίας. Last but not least: Ελένη Σιμόνη, συνέχισε να ανακαλύπτεις αυτήν ακριβώς τη Θεσσαλονίκη με τον αλά Stanger Things υπόγειο κόσμο της που περιμένει να πάρει τη στιγμή του.

Υποθετικό σενάριο: Μόλις κέρδισες το ποσό των 150.000 ευρώ και το δικαίωμα να ζήσεις και να εργαστείς σε όποια ευρωπαϊκή πόλη (μέσα στη λίστα και η Θεσσαλονίκη) επιθυμείς. Θα έφευγες; Για πού; Και αν έμενες εδώ, γιατί;
Νομίζω ότι όσο δελεαστικό σενάριο και αν ακούγεται, πλέον είμαι σε μια φάση της ζωής μου που έχω κατασταλάξει στην επιλογή μου να μένω στη Θεσσαλονίκη και να εργάζομαι από εδώ. Έχω περάσει φάσεις στις οποίες ήθελα να φύγω τρέχοντας, αλλά όσο μεγαλώνω αξιολογώ παραπάνω τη σημασία των φίλων και της οικογένειας δίπλα μου, οπότε πιστεύω ότι απλά θα έκανα μεγαλύτερης διάρκειας ταξίδια σε διάφορους προορισμούς δουλεύοντας παράλληλα, μιας και ως freelancer έχω τη δυνατότητα να δουλεύω από όπου θέλω. 

Διάλεξε τρεις από τις δουλειές που εκθέτεις και δώσε μου τιπς α) για τον πελάτη που σου τη ζήτησε και β) για το σκεπτικό βάσει του οποίου ανέπτυξες την ιδέα.
Στο σύνολό τους οι δουλειές που εκτίθενται είναι προσωπικά project, κάποια όμως από αυτά είναι από δύο project πελατών. Τα πρώτα δύο είναι από μία mini καμπάνια στα social media του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου (ONLY FLAT SHOES ALLOWED), στην οποία στόχος ήταν να επικοινωνήσουν ότι στο Ηρώδειο δεν μπορείς να εισέλθεις φορώντας οποιοδήποτε είδος τακουνιού (κοντό, ψηλό, πλατφόρμα κλπ), καθώς δημιουργείται σοβαρή φθορά στο μνημείο. Έτσι δημιούργησα δύο μικρά animations, τα οποία ήταν ελαφρώς χιουμοριστικά και αρκετά περιγραφικά, καθώς ο πελάτης (δηλαδή οι άνθρωποι του Φεστιβάλ) δεν ήθελαν να αφήσουν περιθώρια παρεξήγησης στο είδος των παπουτσιών. Η εικόνα παρά την αυστηρότητα και τη βαρύτητα του μηνύματος, παρέμεινε ανάλαφρη και ζεστή χρωματικά, ώστε να περάσει το μήνυμα χωρίς να απωθήσει το κοινό. Άλλα δύο έργα είναι κομμάτι ενός project συσκευασίας για το κυπριακό brand “Sun Sea CBD”, που, όπως λέει και το όνομά του, είναι εταιρεία με δικές της ποικιλίες CBD. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο πελάτης είχε συγκεκριμένο όραμα για το θέμα των εικονογραφήσεων κάθε ποικιλίας, ήθελε το εικονογραφικό μου στυλ, οπότε η διαδικασία ήταν αρκετά δημιουργική, έχοντας απλά ως αφετηρία ένα θέμα.

Εγώ λέω πως η σχεδιαστική γραμμή σου είναι funky, τέρμα fun, πολύχρωμη, ποπ χαοτική και γεμάτη με ασύλληπτη πληροφορία, που έντεχνα μέσα από το κομφούζιο που παράγει, αφήνει σπόντες ειρωνείας και κριτικής χωρίς  καταγγελτική σοβαροφάνεια. Συμφωνείς; Διαφωνείς; Τι θα πρόσθετες προκειμένου να μου δώσεις κάποια «εργαλεία» της σκέψης και της πρακτικής σου;
Συμφωνώ! Παρ' όλα αυτά ποτέ δε σχεδιάζω έχοντας στο μυαλό μου κάποιο θέμα που θέλω να θίξω ή κάποια κριτική που θέλω να ασκήσω, μάλλον προκύπτει πιο πολύ υποσυνείδητα. Υπάρχουν βέβαια φορές που μου έχει ζητηθεί να κάνω κάποιο illustration για κάποια έκθεση με συγκεκριμένο θέμα (συνήθως κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου) που εκεί θα σχεδιάσω πιο στοχευμένα, ξέροντας εξαρχής τι θέλω να επικοινωνήσω σαν τοποθέτηση.

Πώς δουλεύεις; Πόσα layer μεσολαβούν από το πρώτο σχέδιο (στο χέρι;) μέχρι το τελικό φινίρισμα-κόλορισμ;
Ξεκινάω πάντα από ένα σκίτσο στο χέρι, σε κάποιο χαρτί ή στο sketchbook μου. Άλλες φορές είναι πιο τελικό όσον αφορά τις φόρμες και τη σύνθεση, άλλες φορές είναι απλά πρόχειρη καταγραφή μιας ιδέας. Στη συνέχεια ανοίγω τη γραφίδα μου και σχεδιάζω πιο «καθαρά» το σχέδιό μου. Όταν καταλήξω στο σχέδιο, προσθέτω χρώμα και τέλος σκιές, οι οποίες στην περίπτωσή μου είναι πλακάτες όπως και το σύνολο της δουλειάς μου, αλλά βοηθάνε στο να δώσουν όγκο και βάθος.

Ποιες είναι οι αναφορές σου; Χαζεύοντας τις φιγούρες των κοριτσιών σου (τσουπωτές, ζουμπουρλούδες, μπαμπατζάνες) στο μυαλό μου έρχονται οι γυναίκες του Μποτέρο και η Μις Πίγκι! Ποιους καλλιτέχνες (ζωγράφους, εικονογράφους) έχεις για εικόνισμα;
Μεγαλώνοντας είχα μεγάλη αδυναμία στα έργα του Matisse, τα έντονα χρώματα και τις φόρμες στους πίνακες και τα κολάζ του. Επίσης οι μικροί κύριοι και οι μικρές κυρίες ήταν από τα αγαπημένα μου βιβλία να διαβάζω ως παιδάκι και το Λίλο και Στιτς η αγαπημένη ταινία των παιδικών μου χρόνων. Αργότερα άρχισαν να μου αρέσουν διάφοροι σύγχρονοι καλλιτέχνες με πιο ανορθόδοξη πορεία, με αγαπημένο μου όλων τον Piet Parra, του οποίου η δουλειά με επηρέασε αρκετά σχεδιαστικά. Τον Μποτέρο τον έμαθα πολύ αργότερα και έγινε σίγουρα ένας από τους αγαπημένους μου.

Πώς κατέληξες σε αυτόν τον τίτλο για την έκθεση;
Ο τίτλος ήταν ιδέα της Ελένης Σιμώνη, η οποία επιμελήθηκε την έκθεση και χωρίς αυτήν δε θα γινόταν πραγματικότητα. Η έκθεση αφορά το σύνολο της δουλειάς μου και θεωρώ ότι ο τίτλος αυτός την αντικατοπτρίζει αρκετά καλά. Οι γυναίκες στην τέχνη ανά τα χρόνια αποτελούσαν μούσες για τους άντρες καλλιτέχνες, οι οποίοι δημιουργούσαν αφηγήσεις για αυτές και τα συναισθήματά τους, κάνοντας τες φερέφωνα των αντιλήψεων και προκαταλήψεών τους. Στη δουλειά μου οι γυναίκες απλώς υπάρχουν αυτόνομες και το γυμνό τους δεν έχει κάποια πρόθεση.  

Αδαμαντία Χατζηβασιλείου - Not your Muse, Bord de l'eau, Εγνατίας 45, έως 25 Ιανουαρίου