Μéta: Το κέντημα σε φύλλα φίκου και η φωτογράφιση

Από το γραφείο μου χαζεύω τα φυτά στο μπαλκόνι. Τα πράσινα φύλλα θα κιτρινίσουν και θα πέσουν ενώ το κίτρινο φαράσι θα μείνει εκεί να μαζέψει τα απορρίμματα μιας εποχής που αφήνουμε πίσω. Είναι απόγευμα του Σαββάτου του Μαραθώνιου και οι δρομείς των 10 χιλιομέτρων έχουν κατακτήσει την πόλη. Φτάνω με το ποδήλατό μου στην Καισαριανή και, πατώντας το κουδούνι της γκαλερί Depo Darm, ανοίγει η τεράστια συρόμενη πόρτα. Με υποδέχεται η Κανέλλα Αράπογλου και ο Μάνος Χατζηκωνσταντής. Η έκθεση méta είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας τους: η Κανέλλα κέντησε τα φύλλα του φίκου εσωτερικού χώρου που έβλεπε να μαραίνεται μέρα με τη μέρα στη διάρκεια της πρώτης καραντίνας και ο Μάνος τα απαθανάτισε.

Τα πράσινα φύλλα του φίκου. Η Κανέλλα πατάει με σιγουριά στα πόδια της καλλιτέχνιδος, της γυναίκας που μέσα από τις βελονιές ακριβείας της κεντά με ευαισθησία φόβους, συνήθειες και όνειρα. Από τα τάματα, τους αχινούς και τα αποκόμματα παλιών βιβλίων που κατά καιρούς έχει παρουσιάσει, βρίσκομαι στην Καισαριανή, στην αστική γειτονιά των κοκκινιστών και τηγανητών των νοικοκυριών, να παρακολουθώ το νέο της σύμπαν. Πώς έδωσε νέα ζωή στα φύλλα που σταδιακά έχαναν το σφρίγος τους. Οι κλωστές μοιάζουν με φλέβες, ένας οδικός χάρτης οδύνης σε ένα σώμα που αποχαιρετά τον κόσμο. Οι κλωστές μοιάζουν με ρούχα που σκεπάζουν το σώμα κι όταν εκείνο εκλείψει, τα ρούχα χάσκουν χωρίς ρόλο. Φύλλα αιδοία που ανοίγουν και υποδέχονται τη ζωή και φύλλα που κλείνουν, που σβήνουν, που δεν θάλλουν.

Η Κανέλλα ξεκίνησε στη δυσκολία της καραντίνας να κεντά τα φύλλα με χρώματα λαμπερά, να παρατηρεί την εξέλιξή τους. Τα πράσινα φύλλα γίνονταν κίτρινα, κι έπεφταν. Κάποια τα ανέβασε στο Instagram. Στην προτροπή του Μάνου Χατζηκωνσταντή να τα φωτογραφήσει, εκείνη είπε ναι και με μήνυμα στο 13033 ξεκίνησε να του πηγαίνει τα έργα. Τα φωτογραφίζει στο σπίτι του, πάνω σε ένα χαρτί, με φυσικό φως. Αξιοποίησαν και οι δυο φυσικές, οργανικές τεχνικές. Προϊόντος του χρόνου, ο διάλογος εντεινόταν, τα φύλλα απαθανατίζονταν κι έπειτα, μερικές ημέρες μετά, γίνονταν άλλα. Η μετάβασή τους έγινε το κεντρικό θέμα της έκθεσης που αποφασίστηκε αρκετά αργότερα, όταν πια τυπώθηκαν οι φωτογραφίες: η ανάγκη και η ικανότητα του Μάνου να καταγράφει ως φωτογράφος τη στιγμή που αέναα αλλάζει και το πάντοτε τρυφερό συντακτικό της Κανέλλας που φτιάχνει με κλωστές προτάσεις ολόκληρες και με βελονιές ιστορίες ολόκληρες.

Το κέντημα είναι η τεχνική που μου ζεσταίνει την καρδιά καθώς είναι το παιδικό μου βίωμα να βλέπω το χέρι της μάνας μου να ανεβοκατεβαίνει και να μετράει. Μια καλή, μια ανάποδη. Έλεγα στην Κανέλλα και τον Μάνο ότι η συνήθεια της μάνας μου να μετράει για το κέντημα πέρασε με τα χρόνια σε κάθε της δραστηριότητα: πόσα κεφτεδάκια τηγάνησε, πόσους σαρμάδες τύλιξε, πόσα γεμιστά έψησε. Τις ξέρει καλά τις γυναίκες αυτές η Κανέλλα, τις έχει μελετήσει, έχει ερευνήσει, έχει ρωτήσει κι έχει μάθει. Στις σκοτεινές ώρες της καραντίνας μετρούσαμε όλοι μαζί: ημέρες, χιλιόμετρα, μηνύματα και απουσίες. Με αυτήν την έκθεση, ο χρόνος αποκρυσταλλώνεται σε ένα φύλλο που ξετυλίχθηκε για να ζήσει και ξανατυλίχθηκε για να γίνει μνήμη.

Info

DEPO DARM Contemporary Art Space, Ηρώων Σκοπευτηρίου 54-56, Καισαριανή 161 21.
Méta: Ως τις 30 Δεκεμβρίου 2021. Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη 11:30- 14:30 // Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή 11:30- 14:30 & 18:00-20:00 // Σάββατο 12:00 - 18:00