Επόμενη στάση, γκαλερί Bernier Eliades!

Στην Επταχάλκου, στην Επταχάλκου, στο νεοκλασικό κτίσμα, μια ανάσα από τα ηλεκτρικά τρένα που οι διαδρομές τους μαχαιρώνουν υπέργεια το Γκάζι και την Πειραιώς, απέναντι η Ακρόπολη, καμιά φορά και βροχή, περίεργη άνοιξη, κυκλοθυμικός Μάιος. Bernier Eliades, γκαλερί νταουντανερί, παλιά, όταν τσουλούσα ως εδώ με το τρένο, του εξέφραζα και μια απορία. Δεν κουράζεσαι, τρένο, άπειρες φορές ήθελα να σε ρωτήσω που, τσαφ τσουφ, ρολάρεις όλη ώρα; Να πάρεις, τρενάκι, και καμιά ανάσα, νά η παλιά αποθήκη των Οδικών Συγκοινωνιών, τρένο, δεν τη βλέπεις; Χώρο να θες να αράξεις και να πάρεις έναν υπνάκο. Μπα, μου απάντησε, δεν με δέχονται, γιατί εγώ είμαι σιδηροδρομικό κι ο εδώ χώρος διατίθεται προς ανάπαυση μόνο για λεωφορεία.

Από τότε που το ρώτησα, πέρασε καιρός, με το τρένο δεν τα πολυλέμε σε αντίθεση με την γκαλερί Bernier Eliades, που πολύ τη συμπαθώ και συνήθως τη φτάνω με πεζοπορία από το Σύνταγμα, κάθε που μαρκάρω πως αλλάζει ρεπερτόριο. Και ειδικά η καινούργια έκθεση, πολύ με ιντριγκάρει - τι πάει να πει αλλού τα τρένα κι αλλού τα λεωφορεία; Γλυπτική και βίντεο, σχέδιο και φωτογραφία, ζωγραφική κι όλα τα συγκοινωνιακά μέσα μοντέρνας τέχνης μια χαρά συνευρίσκονται. Γιατί αυτό συμβαίνει στη νέα της ομαδική, Grοup Show, Θησείο και πάλι, μπαίνω στον πεζόδρομο της Επταχάλκου και χτυπώ την πόρτα. Κι ό,τι βλέπω σας το λέω. Στο ψιλο-εν-τάχει, γιατί το θέμα είναι οι εικόνες να βιώνονται εμπειρικά και με αυτοψία, τα έργα να αγγίζονται. Γι’ αυτό οι άνθρωποι πρέπει να κινούνται με μέσα μαζικής μεταφοράς, για να βιώνουν παρέα με τους καλλιτέχνες το προκείμενο, να ταξιδεύουν κι αυτοί στην πόλη κι όχι μόνο τα αρχεία με τις εικόνες στα δίκτυα. Και να τη γλεντάνε την τέχνη. Οι άνθρωποι, όχι μόνο τα μάτια τους στις οθόνες, εν όλω. Άντε και να σου κάνω και μια γρήγορη walk tour, μπας και σε κινητοποιήσω είτε με τσαφ τσουφ είτε Θησείο με «πεζό 2»!

Τα ζωγραφικά έργα του Paolo Colombo (γ. 1949, Ιταλία) απεικονίζουν μια λυρική σειρά από στιγμές μεγάλης έντασης. Ποικίλλουν σε μέγεθος: είτε πρέπει να τα παρατηρήσεις πολύ προσεκτικά, είτε ξεχειλίζουν στο χαρτί, ενώ ανοίγονται σε κύματα εμποτισμένα από χρώμα, καρό τετράγωνα, λεπτές γραμμές ή γράμματα με την υφή κεντημένου υφάσματος. Επιλέγοντας την ακουαρέλα ως μέσο που αντιστέκεται σε διορθώσεις, δημιουργεί έργα που κινούνται στους πιο απαλούς ή πυκνούς τόνους και χρησιμοποιώντας τις ακουαρέλες ως χαρτί γράφει πάνω σε αυτές την ποίησή του ή απεικονίζει επιλεκτικές εικόνες από τις μνήμες του.

Οι φωτογραφίες του Στράτου Καλαφάτη (γ.1966, Ελλάδα) είναι αφηγηματικές. Με τη χρήση τoυ μεσαίου, τετράγωνου φορμά, μετακινεί την παλέτα του σε κορεσμένα χρώματα, επιβάλλοντας προκλητικά το φλάς ακόμα και με το φως της ημέρας. Η φωτογραφική αφήγηση γίνεται τόσο σημαντική όσο και το περιεχόμενο των εικόνων. Λειτουργεί λοιπόν ως συγγραφέας φωτογράφος, ένας storyteller.


Με αφορμή το θεατρικό και λογοτεχνικό έργο του Samuel Beckett, ο Νίκος Ναυρίδης (γ.1958, Ελλάδα) επιλέγει αποσπάσματα από τα κείμενα του συγγραφέα που λειτουργούν νοηματικά αυτόνομα και ανεξάρτητα. Μεγάλες επιχρυσωμένες επιφάνειες, γίνονται το υπόστρωμα όπου προβάλλονται οι φωτεινές φράσεις των κειμένων τονίζοντας την αμφίσημη σημασία του χρυσού που αποκτά στις μέρες μας μια απόλυτα επίκαιρη διάσταση.

 
 
Η Ραλλού Παναγιώτου (γ. Αθήνα 1978) δημιουργεί γλυπτά με σύνθετη υλικότητα και μορφολογική ακρίβεια. Τα έργα της, συνταγμένα από επανακατασκευασμένα θραύσματα χώρων, προϊόντων και ίχνη χειρονομιών, καταρρίπτουν διακρίσεις ανάμεσα σε διαφορετικούς τύπους αντικειμένων και τεχνολογιών, μέσω συναισθηματικών συνδέσεων.
 

Ο Κώστας Σαχπάζης (γ.1977, Ελλάδα) χρησιμοποιεί αυτό που μπορεί κανείς να ονομάσει νέα υλικά και νέα μέσα αλλά, επί της ουσίας, η διαδικασία του έχει ισχυρή βάση στις κατεξοχήν τεχνικές της πλαστικής. Τα έργα ξεκινούν σε προσχέδια φυσικού μεγέθους, τα οποία με τη σειρά τους μεταφέρονται διαδοχικά σε διαφορετικά υλικά. Η διαδικασία αυτή καταλήγει με απόφαση και παρουσιάζει τόσο τον τελικό σχεδιασμό, και το υλικό που την ολοκληρώνει, όσο και τα ενδιάμεσα στάδιά της. Τα απομεινάρια, λοιπόν, στο κάθε γλυπτό γίνονται μάρτυρες αυτής της πορείας.

Η Χριστιάνα Σούλου (γ.1961, Ελλάδα) δημιουργεί σχέδια που χαρακτηρίζονται από ευαισθησία αλλά και μια ακαδημαϊκή σχεδόν αυστηρότητα, αποτελώντας, δε, σχόλια επάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Εξετάζουν έναν εσωτερικό κόσμο που βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, που υπόκειται συνεχώς σε αλλαγές, και μεταμορφώνεται υπακούοντας στα καπρίτσια του ανθρώπινου θυμικού. Στα σχέδιά της εύκολα διακρίνει κανείς μια ιδιαίτερη προσοχή σε πνευματικές και ψυχολογικές καταστάσεις, καθώς και μια άμεση σχέση με τον χορό και το θέατρο. 

Ο Charles Sandison (γ.1969, Σκωτία) ανήκει στη νέα γενιά των καλλιτεχνών που επηρεάστηκε από τη (Μετά) Μινιμαλιστική γλυπτική καθώς και την Εννοιολογική Τέχνη και δημιούργησε μία νέα οπτική γλώσσα, ευαίσθητη και κριτική. Χαρακτηριστικό της δουλειάς του Sandison είναι η χρήση λέξεων που προβάλει με τη βοήθεια υπολογιστή πάνω σε αρχιτεκτονικά στοιχεία: προσόψεις κτιρίων, τοίχους, οροφές, δάπεδα κτλ. δημιουργώντας συγκεκριμένες video-εγκαταστάσεις. Στις εγκαταστάσεις αυτές, ο θεατής παρατηρεί λέξεις να διασταυρώνονται μεταξύ τους, να ενώνονται, να αποφεύγουν η μία την άλλη. Με αυτόν τον τρόπο, παράγεται ένα σύστημα, μία τεχνητή νοημοσύνη, ένας μηχανισμός που ο θεατής μπορεί να μαντέψει, αλλά ο σκοπός του οποίου παραμένει ένα μυστήριο.

Group Show, από τις 23 Μαΐου έως 10 Ιουλίου στην γκαλερί Bernier Eliades (Επταχάλκου 11, Θησείο)
Συμμετέχουν: Cameron Jamie, Διονύσης Καβαλλιεράτος, Ραλλού Παναγιώτου, Κώστας Σαχπάζης, Νίκος Ναυρίδης, Στράτος Καλαφάτης, Paolo Colombo, Christiane Löhr, Χριστιάνα Σούλου, Charles Sandison.