Μια βόλτα στο Μπιτ Παζάρ

Ήμουν κι εγώ παλιά μέλος της «φυλής», εκεί κάπου στις αρχές του μιλένιουμ, αν θυμάμαι καλά, ξεκίνησαν όλα, η γλυκειά νοσταλγική τάση δηλαδή που εξέπεμψε η Θεσσαλονίκη και το ρετρό έγινε μόδα. Νομίζω πως ο Δημήτρης Μίκος και ο Γιάννης Ηλιόπουλος πρέπει να καταγράφουν ως ο πρωθιερείς! Τα καδράκια της “Pastaflora Darling” με τη Μαίρη Αρώνη, τη Χόλι και το γέρο ναυτικό με το τσιμπούκι και όλη η φερ φορζέ κουλτούρα που φιλοτέχνησαν στη Ζεύξιδος· τα παλιά τζουκ-μποξ του Νίκου Βουκυκλαράκη στην Ανθέων, άλλος μέγας μάγιστρος της εκλεπτυσμένης ντεκόρ νοσταλγίας· ο Κώστας Καπετανάκης με τους γκαραζάδες Frantic 5· τα μυθικά εξώφυλλα που κάναμε στο “Cool” με τον Μπρους Λι και τον Τέλις Σαβάλας· τα δεκάδες ζευγάρια-πόδια που φορούσαν Onitsuka Tiger, αραχτά στους επανακαινουργιομένους καναπέδες του “Art House” της Βογατσικού, μια ρωγμή που έστελνε old school σήματα μορς και η πόλη συντονίστηκε: ρούχα από την αμερικανική αγορά και τα καταστήματα νεωτερισμών πέριξ της Φράγκων, μπίρες στο Τσόπερ κλαμπ δίπλα στο “Μύλο”, σε κάποια πάρτι στο “Sky bar” της Λεωφόρου Νίκης, σαν να χορεύουν ακόμα εμπρός μου κορίτσια ντυμένα με φορέματα και βούλες Marimekko, στα αφτιά μου σαν να μην έπαψαν ποτέ να αντηχεί το “Happy Sad” των Pizzicato Five και η Ξένια Καλπακτσόγλου, curator σήμερα στην Biennale Athens, να στήνει Studio 54 νύχτες πάρτι στο «Νανί Νανί» στον Βαρδάρη.

Στην υπόσχεση ενός high tec μέλλοντος, από μια διεστραμμένη θαρρείς διάθεση να προβοκάρουμε, προτάξαμε τους τόμους που κυκλοφορούσε η Taschen με διαφημίσεις ζωής του χωροχρόνου από το '50 έως το '70, ξαφνικά οι αναμνήσεις μας έγιναν το νέο κουλ, η γειτονιά του Μπιτ Παζάρ και η «ανακύκλωση» μνήμης και αντικειμένων προσέδωσαν στην περιοχή αίγλη και νέο τρόπο θέασης, το δικό.μας Κάμντεν! Πέρασα πάλι τις προάλλες.

Σκασιά ήταν, ο δρόμος με έβγαλε, ζιγκ ζαγκ το πήρα από Άνω Πόλη για την Εγνατία και βρέθηκα να κατηφορίζω από το στενάκι που είναι κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο τα παλιατζίδικα του Μπιτ Παζάρ. Στα αφιερώματα των εφημερίδων και των περιοδικών ή στα ιστολόγια με έφεση τη vintage λατρεία, απομιμήσεις ύφους και δοξαστικές α λα Wes Anderson απόπειρες επικοινωνίας, ο «τόπος» σκιαγραφείται και περιγράφεται σαν το απόλυτο πάρκο θεσσαλονικιώτικης χιπστερικής αναψυχής: χαρτοκιβώτια με φαγωμένα εξώφυλλα και βινύλια Χατζηνάσιου, Ντέμη Ρούσσου, Ιταλιάνας Μίνα και σαρανταπεντάρια του Βαμβακάρη και των Olympians, χλαίνες ελληνικών αστυνομικών του '70, αμπέχωνα του ρωσικού στρατού, πανωφόρια DDR, ψωριάρικα έπιπλα που στα χέρια «κάποιου επιδέξιου μάστορα θα πάρουν νέα ζωή», προορισμένα να αποτελέσουν πρώτη ύλη για αντίστοιχης «προγονολατρείας» καφέ-μπαρ. 

Χάζευα μελαγχολικά τις πραμάτειες, τις ξεθωριασμένες καρτ ποστάλ, τις λάμπες και τα παλιά μοντέλα φωτογραφικών μηχανών, όλη αυτή τη μυθοποιημένη και εξωραϊσμένη από τους ποπ παρελθοντίστας πρώτη ύλη για το φτιάξιμο της χθεσινοκαβλέ κουλτούρας.

Πότε θα τελειώσει άραγε, σκέφτηκα, αυτή η φάση αποθέωσης, αυτή η παλαβή αγκίστρωση στο χθες, πότε οι άνθρωποι θα ονειρευτούν πάλι το μέλλον, ξεκολλώντας από τις χωροχρονικές δίνες του χθές; Θα μπορέσει η ποπ κουλτούρα να ξαναφουλάρει με φουτουρισμό και μεγάλες προσδοκίες αναμονής;

Και επιτάχυνα το βήμα παύοντας να κοιτώ, καμιά νοσταλγία δεν με τρύπησε και τίποτα, μα τίποτα, δεν με γρατζούνησε για να το αποκτήσω σε «τιμή ασυναγώνιστη»! Σε αντίθεση με το αύριο που, είτε το διακρίνω να υπάρχει μπανταρισμένο μέσα στο τώρα, είτε ξαφνικά κάνει απόβαση και ντου, αφού κουράστηκε να κρύβεται πίσω από τον ορίζοντα, θα το αγοράσω όσο όσο! Νισάφι με το χθες, έχει ανάγκη η Θεσσαλονίκη από μέλλον. Make future, not yesterdayz!

Ύστερα όμως το ξανασκέφτηκα, μαλάκωσα, σχεδόν τα δικαιολόγησα όλα αυτά τα «παλαιοντολογικά», σαν νέον φώτα μαρκίζας άστραψε στον ουρανό η πινακίδα-σλόγκαν, γιατί όχι; «Θα έχουμε πάντα την “Pastaflora Darling”, το κάδρο του Βέντερς πάνω από τον ξύλινο καναπέ του “Θερμαϊκού”, όσο υπάρχει η Θεσσαλονίκη, όλοι και όλα θα έχουν μια πατρίδα και μια θέση στην μπάρα του “Ιπποπόταμου” για να πίνουν τις μπίρες τους παρέα με τους Ramones». Διαβάζεται και ως «μία πόλη, πολλοί κόσμοι, γούστα είναι αυτά»!

Αλλά να προχωρήσουμε, να πάμε παρακάτω, να ψυχανεμιστούμε το καινούργιο, το νέο, δεν μπορεί να κρύβεται στο χθες, εκεί φωλιάζουν μόνο τα γηρατειά και η αδράνεια, άσχημα πράγματα και τα δυο, ειδικά αν τώρα ξεκινάς να χτίζεις το παρόν σου.