Σπίτι transit

Ο εικαστικός Poka-Yio δουλεύει πολύ και ταξιδεύει συνέχεια. Καθόλου περίεργο που το σπίτι του μοιάζει με ξενοδοχείο αεροδρομίου.

«Διαλέξαμε αυτό το σπίτι με τη φίλη μου για δύο λόγους. Είμαστε όλη τη μέρα στο δρόμο, άρα η εύκολη πρόσβαση στα μέσα μεταφοράς ήταν το πρώτο ζητούμενο. Βρίσκεται κυριολεκτικά πάνω στο Μετρό και στην Αττική Οδό, οπότε σε χρόνο dt φτάνουμε στην άλλη άκρη της πόλης. Από την άλλη  βλέπει στο σταυροδρόμι τριών λεωφόρων, με τις κυκλικές τους παρακαμπτήριους να σε ξεσηκώνουν με αυτό το αέναο μπαλέτο των αυτοκινήτων. Σα να χαζεύεις την κεντρική αρτηρία της πόλης, ένα ζωντανό οργανισμό που ποτέ δεν κοιμάται. 

Κάθε σπίτι έχει το δικό του χαρακτήρα. Υπάρχει το σπίτι ησυχαστήριο, το σπίτι ερωτική φωλιά, το σπίτι ορμητήριο, το σπίτι που σε ανεβάζει και αυτό που σε κατευνάζει. Αυτό εδώ είναι ένα σπίτι “transit”, σαν να είσαι σε ξενοδοχείο αεροδρομίου. Το συγκεκριμένο, παρότι σαν αρχιτεκτόνημα είναι αδιάφορο, μας κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον. Μοιάζει με παρατηρητήριο, σαν αετοφωλιά πάνω από την πόλη, έτσι όπως είναι ανοιχτό με τζαμαρίες γύρω γύρω, είναι ένα σπίτι που σε ωθεί σε συνεχή εγρήγορση.  

Από διακόσμηση δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτα. Η «τοιχογραφία» από σοκολάτα πάνω από τον καναπέ και ενίοτε μερικά ακουμπισμένα ζωγραφικά έργα – ήδη θεωρώ ότι είναι πολλά. Παρότι λατρεύω να μένω μέσα, βλέποντας ταινίες, παίζοντας παιχνίδια ή αράζοντας στο τζάκι, δεν μου αρέσει να ζω σε ένα διακοσμημένο σπίτι. Η διακόσμηση είναι μια σημειολογική εισβολή και το μυαλό θέλω να καθαρίζει όταν βρίσκομαι στο δικό μου χώρο. Το σπίτι πρέπει να είναι σαν γυμναστήριο, ή ακόμα και spa, να σε αναζωογονεί και να σε στέλνει πίσω στις καθημερινές μάχες. Το ιδανικό σπίτι μάλιστα θα ήταν και απόλυτα ηχομονωμένο, γιατί ο ήχος ενός χώρου είναι εξίσου σημαντικός με τα αρχιτεκτονικά του στοιχεία. Επίσης, η τηλεόραση θέλω να ανοίγει μόνο για ταινίες και ηλεκτρονικά παιχνίδια και το στερεοφωνικό ποτέ δεν παίζει ραδιόφωνο, γιατί φωνές παρουσιαστών και talk show είναι μια ηχητική ρύπανση που αποφεύγω μετά μανίας. 

Το σπίτι πρέπει να έχει μια τεράστια κουζίνα, ένα πολύ μεγάλο μπάνιο, ένα μεγάλο χώρο για τραπεζαρία-σαλόνι, ένα μεσαίο γραφείο κι ένα μικρό υπνοδωμάτιο. Στην Ελλάδα, ειδικά παλιότερα, η αξία ενός σπιτιού φαινόταν στο πόσο πολλά υπνοδωμάτια έχει, πράγμα περίεργο για μια χώρα με υπογεννητικότητα. Πάντως, η κουζίνα είναι ο βωμός του σπιτιού. Ονειρεύομαι στο επόμενο σπίτι η κουζίνα να είναι μεγάλη σαν σαλόνι. Έτσι κι αλλιώς η μόνη τέχνη που θέλω να παράγω στο σπίτι είναι η γαστρονομία. Το σπίτι-στούντιο για γαστρονομικές αλχημίες θα είναι το νέο μου σχέδιο, αφού ξεκουραστώ λιγάκι (ευσεβείς πόθοι) από το τωρινό τρέξιμο».