«Ηχηρό παρών», έδωσε ο ελληνικός πολιτισμός στην αίθουσα τελετών του ιστορικού Πανεπιστημίου της Βιέννης -του αρχαιότερου πανεπιστημίου στον γερμανόφωνο χώρο- στο αφιέρωμα για τον μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη, το οποίο πλαισιώθηκε με διαλέξεις για τη ζωή και το έργο του, αλλά και συναυλία μελοποιημένων ποιημάτων του, από τον γνωστό συνθέτη της διασποράς Αθανάσιο Σίμογλου.
Το αφιέρωμα, στο οποίο παραβρέθηκαν εκπρόσωποι της αυστριακής δημόσιας ζωής, της διπλωματίας και εκατοντάδες φίλοι της λογοτεχνίας και της μουσικής, στην πλειονότητά τους Αυστριακοί, διοργάνωσαν το γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας της ελληνικής πρεσβείας στην Αυστρία και το αυστριακό περιοδικό πολιτικής και διπλωματίας Society, οι επικεφαλής των οποίων, Κωνσταντίνος Προκάκης και Γκέρτρουντ Ταουχάμερ, απεύθυναν χαιρετισμούς.
Τη χαρά και τη συγκίνησή του να βρίσκεται στη Βιέννη -«όπου ελληνικές φωνές ποτέ δεν έπαψαν να συνομιλούν με την ιστορία»- σε αφιέρωμα για τον Καβάφη, με τον οποίο ως Αλεξανδρινός και ο ίδιος συνδέεται μαζί του από τη στιγμή που γεννήθηκε μελετώντας τον σε όλη τη ζωή του, ανοίγοντας κάθε φορά νέα μονοπάτια, εξέφρασε στον χαιρετισμό του ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Γιώργος Φλωρεντής.
Ο ίδιος, σε δηλώσεις του αργότερα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, χαιρετίζοντας ως μοναδικό και εξαιρετικό το αφιέρωμα σε έναν τόσο ιστορικό χώρο, όπως το Πανεπιστήμιο Βιέννης, έκανε λόγο για «πολύ καλή όσο και τολμηρή πρωτοβουλία που είχε εξαιρετική επιτυχία απέναντι σε ένα εκλεκτό ακροατήριο» προβάλλοντας τον ελληνικό πολιτισμό, «ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα "προϊόντα" της Ελλάδας, στα πέρατα της γης».
Στον χαιρετισμό του, ο Κωνσταντίνος Προκάκης τόνισε πως στόχος του αφιερώματος ήταν να δείξει στο αυστριακό κοινό πως δεν υπάρχει μόνον η Ελλάδα της οικονομικής και της προσφυγικής κρίσης, με όλα τα αρνητικά στερεότυπα που κυριάρχησαν μέσα στην τελευταία δεκαετία στον διεθνή Τύπο, αλλά επίσης υπάρχει η Ελλάδα του πολιτισμού και της υψηλής πνευματικής δημιουργίας.
Στη ζωή και το έργο του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή, με ευρείες αναφορές στη «μουσική προσαρμοστικότητα» της ποίησής του, ήταν αφιερωμένη η διάλεξη της πανεπιστημιακής βοηθού του Πανεπιστημίου Βιέννης δρ. Λίλιας Διαμαντοπούλου.
Στη διάλεξή του με θέμα «Ο μουσικός αναστεναγμός του ποιητή», ο συνθέτης της διασποράς Αθανάσιος Σίμογλου, σημειώνοντας πως νιώθει υπερηφάνεια αλλά συνάμα δέος και μεγάλο συναίσθημα ευθύνης υπηρετώντας τον Κωνσταντίνο Καβάφη, αναφέρθηκε στην προσωπικότητα και το έργο του ποιητή με τον οποίο, όπως είπε, η πρώτη του "γνωριμία" έγινε στα γυμνασιακά του χρόνια.
Σημείωσε επίσης, πως η πρώτη σύνθεσή του για τον Καβάφη ήταν στα 1983, με τη μελοποίηση της «Ιθάκης» για να ακολουθήσουν: «Πόλις», «Θερμοπύλες», «Για νάρθουν» και «Όσο μπορείς», έχοντας ο ίδιος μελοποιήσει από τότε συνολικά 36 ποιήματα του Αλεξανδρινού ποιητή.
Κύρια επιδίωξή του είναι να κάνει τον ποιητή πιο γνωστό στο πλατύ κοινό μέσα από τη μουσική, κάτι που επιτυγχάνεται με μελοποιήσεις προσιτές στους πολλούς και οι οποίες να μπορούν να μπουν στα χείλη των ανθρώπων και να τραγουδηθούν, επισήμανε ο Αθανάσιος Σίμογλου.
Στη συναυλία που ακολούθησε, η «Ορχήστρα Δωματίου Ορφέας» της Βιέννης -που απαρτίζουν κυρίως Έλληνες νέοι ταλαντούχοι μουσικοί- υπό τη διεύθυνση του ιδρυτή της, Κωνσταντίνου Δημηνάκη, ο οποίος συνόδευε και στο πιάνο, παρουσίασε μία σειρά έργων του Αθανάσιου Σίμογλου -μελοποιημένα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη- με σολίστ τον βαρύτονο 'Αλεξ Τζοβάνι και τη βιολονίστα Αγγελίνα Γεωργιάδη .
Γεννημένος το 1954 στο Διδυμότειχο, ο συνθέτης Αθανάσιος Σίμογλου ζει και εργάζεται από το 1983 στη Στουτγάρδη ως ειδικός ιατρός γενικής ιατρικής, έχοντας νωρίτερα σπουδάσει πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στο Κρατικό Ωδείο Βορείου Ελλάδας και αργότερα ενορχήστρωση, τεχνική σύνθεσης και μουσική αισθητική στο Μιλάνο.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Αμερικανός συνθέτης μιλά για την ενορχήστρωση του «Ορφέα» με σύγχρονα όργανα και για τη δύναμη της μουσικής ενός έργου που 419 χρόνια μετά εξακολουθεί να ακούγεται τολμηρό
18°
