Πέθανε σήμερα στη Μόσχα, σε ηλικία 82 ετών, ο διακεκριμένος ρώσος ηθοποιός Όλεγκ Ταμπακόφ, ο οποίος υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες μορφές του σοβιετικού και του ρωσικού κινηματογράφου και θεάτρου, ανακοίνωσε το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, γνωστό ως θέατρο Τσέχοφ, του οποίου υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής.
Ο Όλεγκ Ταμπακόφ γεννήθηκε το 1935 στην πόλη Σαράτοφ, από γονείς γιατρούς. Από τα σχολικά του χρόνια, σε ηλικία 15 ετών άρχισε να συμμετέχει σε θεατρικούς κύκλους. Φοίτησε στην θεατρική σχολή του θεάτρου ΜΧΑΤ, που θεωρείτο η καλύτερη σχολή θεάτρου ενώ το 1956 ο διακεκριμένος επίσης ρώσος θεατράνθρωπος Όλεγκ Εφραίμοφ, που ήταν φίλος του Ταμπακόφ , δημιούργησε στο θέατρο το στούντιο νέων ηθοποιών το οποίο εν συνεχεία μετεξελίχθηκε στο γνωστό θέατρο «Σοβρεμένικ». Ο Ταμπακόφ ήταν ο νεότερος σε ηλικία από τους έξι ιδρυτές του θεάτρου «Σοβρεμένικ».
Το 1967 υποδύθηκε τον Νικολάι Ροστόφ στο έργο «Πόλεμος και Ειρήνη» σε σκηνοθεσία του Σεργκέι Μπονταρτσούκ, που υπήρξε η πρώτη σοβιετική ταινία που τιμήθηκε με το βραβείο Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.
Το 1977 σε μια παλιά υπόγεια αποθήκη στη Μόσχα ο Ταμπακόφ και οι μαθητές του ίδρυσαν το θέατρο «Ταμπακέρκα», το οποίο όμως κατ’ εντολή των τότε αρχών σταμάτησε να λειτουργεί το 1980.
Ο μεγάλος ρώσος ηθοποιός ξεχώριζε για πενήντα και πλέον χρόνια με το σπάνιο υποκριτικό του ταλέντο στους ρόλους που υποδύθηκε τόσο στο κινηματογράφο όσο και στο θέατρο. Υποδύθηκε διακόσιους και πλέον ρόλους, ενώ έπαιξε σε περισσότερες από 100 κινηματογραφικές ταινίες.
Στα τέλη Νοεμβρίου του 2017 ο Ταμπακόφ εισήλθε στον νοσοκομείο όπου του διαγνώσθηκε πνευμονική λοίμωξη.
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό, και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στην σκιά των πετρών. Αντί για αυτό βρέθηκα ανάμεσα σε εικοσιπέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα, και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Άνθρωποι με διαφορετικές γλώσσες και κουλτούρες αφιερώνουν χρόνο στη μουσική και ο ένας στον άλλον, μετατρέποντας την αγάπη τους για το τραγούδι σε αφορμή για αποδοχή και προσωπική θεραπεία
Ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής δεν αφηγείται ιστορίες άλλων, αλλά επιμελείται το ίδιο του το βλέμμα: τις εμμονές, τις επιστροφές και τις αγάπες που το διαμόρφωσαν.
46 καλλιτέχνες από 10 διαφορετικές χώρες της υφηλίου, θα φωτίσουν τα ζητήματα του σύγχρονου κόσμου, μετατρέποντάς τα σε μια εμπειρία συλλογικού στοχασμού, ενσυναίσθησης και θεραπείας
«Στον δρόμο μάς φωνάζουν αλλιώς»: Μια ιστορία για το πώς είναι να ζεις ως δύο διαφορετικοί άνθρωποι, μέσα και έξω από το σπίτι, και για όσα κληροδοτεί αυτή η αυτολογοκρισία στα παιδιά
17°
