Ένα κείμενο για την ΕΥΠ (και όχι μόνο) με αφορμή την αεροπειρατεία σε επιβατικό αεροσκάφος της Ryanair και απαγωγή του Λευκορώσου δημοσιογράφου Προτάσεβιτς.
Αν κάτι αποκάλυψε η αεροπειρατεία και η απαγωγή του Λευκορώσου δημοσιογράφου δεν είναι ο αυταρχισμός του δικτάτορα Λουκασένκο και του καθεστώτος του. Το πως αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία στις Ρωσίες (Λευκή και σκέτη) είναι γνωστό και δεν εκπλήσσει κανέναν.
Δεν είναι ούτε η φαιδρότητα κάποιων ευρωπαίων αξιωματούχων, αν και η αρμόδια επίτροπος για τις μεταφορές βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για την πιο γελοία αντίδραση σε εχθρική πολεμική ενέργεια (θυμίζω ότι στρατιωτικά αεροπλάνα ξένης χώρας κατέβασαν αεροσκάφος που ταξίδευε από μια πρωτεύουσα κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε άλλη πρωτεύουσα κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απήγαγαν επιβάτη του) με αυτό το τουίτ:
Σε περίπτωση που δεν διαβάζετε αγγλικά να σας πω ότι η Ευρωπαία επίτροπος γράφει: «Η πτήση της Ryanair απογειωθηκε από το Μινσκ με κατεύθυνση για Βίλνιουζ. Σπουδαία νέα για όλους ειδικά για τις οικογένειες και τους φίλους των επιβατών».
Δεν ξέρω ποιο νέο βρίσκει πιο σπουδαίο η κυρία Βαλεάν: την αεροπειρατεία, την απαγωγή του δημοσιογράφου ή την αφόδευση Λουκασένκο πάνω στην ΕΕ. Αλλά, όπως είπαμε, η φαιδρότητα και η απουσία σπονδυλικής στήλης κάποιων Ευρωπαίων αξιωματούχων είναι γνωστές και ίσως αδύνατο να αποφευχθούν μέχρι ο δυσκίνητος οργανισμός των 28 διαφορετικών αυτόνομων χωρών να γίνει μια ενιαία κρατική οντότητα.
Αυτό που αποκάλυψε η αεροπειρατεία είναι η ανεπάρκεια (και) της ΕΥΠ.
Θυμίζω ότι το θύμα των Ρώσων (Λευκών ή σκέτων… ας τους λέμε πρώην και νυν και αεί σοβιετικούς που είναι και πιο ακριβές) ήταν ένας άνθρωπος που με την επίσκεψη του στη χώρα μας εμπιστεύτηκε την ασφάλεια του στο ελληνικό κράτος. Και από αυτό το κράτος ειναι που απογειώθηκε το αεροσκάφος με το οποίο οι πρώην σοβιετικοί ήξεραν οτι ταξιδεύει ο Προτάσεβιτς. Από αυτό το κράτος επιβιβάστηκαν στο αεροσκάφος και οι πράκτορες που βοήθησαν στην απαγωγή του. Κι αυτό το κράτος ήξερε (ή έπρεπε να ξέρει) ότι ο Προτάσεβιτς είναι στόχος των πρώην σοβιετικών και να τον προστατεύσει.
Φυσικά η αποκάλυψη της ανεπάρκειας της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών δεν προκαλεί έκπληξη. Εδώ είναι ανεπαρκείς οι δημόσιες υπηρεσίες που βρίσκονται συνεχώς στο φως της δημοσιότητας και της κριτικής και δεν θα είναι ανεπαρκής μια δημόσια υπηρεσία η οποία κινείται (ή κοιμάται) στο σκοτάδι και της οποίας τη δράση αγννοούμε πλήρως; Μόνο που κάθε φορά, όσο αναμενόμενο κι αν είναι, είναι πολύ ενοχλητικό να διαπιστώνεις ότι αυτό το κράτος που (αν δεν είσαι φοροφυγάς) σου παίρνει τις μισές από τις αποδοχές σου προκειμένου να λειτουργήσει, λειτουργεί μόνο για την προστασία ανίκανων ή απρόθυμων δημόσιων λειτουργών αφήνοντας όλους τους υπόλοιπους (που είναι και οι χρηματοδότες του) στη μοίρα τους.
Θα μου πείτε εδώ τραμπούκοι (που αστυνομικοί τους χαρακτηρίζουν «γνωστούς») βάζουν ανενόχλητοι βόμβες σε μαγαζιά συζύγων υπουργών, απλούς πολίτες ή ξένους δημοσιογράφους που είναι αρκετά αφελείς για να εμπιστευονται το ελληνικό κράτος θα προστατεύσουν οι κρατικές ελληνικές υπηρεσίες; Φυσικά και όχι κι αυτό, όσο αναμενόμενο κι αν είναι, δεν παύει ποτέ να είναι εξοργιστικό. Και μπράβο του.
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
Η στάση του Ισπανού πρωθυπουργού στην επίθεση των ΗΠΑ - Ισραήλ εναντίον Ιράν μπορεί να είναι «σωστή» ή «λάθος» αναλόγως του αποτελέσματος. Όμως αυτό δεν σημαίνει κάτι για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης
17°
