Ωδή σε μια Σούπερ Κική

Στερήθηκες την αγάπη που για τους περισσότερους από εμάς ήταν δεδομένη. Την αναζήτησες σε όλα τα λάθος μέρη. Κι εκεί που νόμισες ότι βρήκε χώμα εύφορο για τους σπόρους της, ο καρπός της ήταν πικρός. Και πλήρωσες το τίμημα. Κι αντί να σπάσεις, μόνο λύγισες.

Κι όταν οι πολλοί ύψωσαν τείχη για να προστατεύσουν την μίζερη ευημερία τους, στην κλειστή κοινωνία που σου έλαχε, άνοιξαν τις πόρτες τους μονάχα τα αουτσάιντερ. Και προσπάθησες να αρκεστείς στην αγάπη των διαφορετικών, των προγενέστερα εκτοπισμένων, στην αγάπη δίχως ανταλλάγματα των αδέσποτων. Κι αντί να σπάσεις, μόνο λύγισες.

Μας αφηγήθηκες το σκοτάδι που άφησες πίσω σου αλλά έστρεψες τον προβολέα στους λίγους που κράτησαν ένα κερί αναμμένο. Ο γκέι γείτονας, η ξένη συγκρατούμενη που διέγνωσε την κρυμμένη δύναμη σου, η ψυχολόγος, ο ψυχοθεραπεύτης. Ίσως και ο αστυνομικός που αδιαφορούσε για το πρωτόκολλο και σε άφηνε να δώσεις εξετάσεις χωρίς χειροπέδες. Γιατί αντί να σπάσεις, μόνο λύγισες.

Και ψάχνοντας την αγάπη, έγινες κήρυκας της. Η πιο πειστική απόστολός της. Δεν κατηγόρησες κανέναν, δεν είπες μια φορά «δεν έφταιγα εγώ». Κι ας μην έφταιγες πάντα. Αγάπησες αυτούς που δεν σε αγάπησαν. Τους χάρισες μια ζωή με ελαφρώς λιγότερες φρικτές τύψεις από αυτές που τους αναλογούν. Γιατί αντί να σπάσεις, μόνο λύγισες.

Κατάφερες μέχρι και να μας θυμίσεις πόσο υπέροχο μέσο μπορεί να είναι η τηλεόραση, όταν δίνει τον λόγο σε σπάνια πλάσματα όπως εσύ. Χωρίς διακοπές, χωρίς περιττές σάλτσες, με σεβασμό στην αλήθεια σου. Το έκανε σχεδόν εγκαίρως ο Σταύρος Θεοδωράκης, το έκανε τώρα ο Γρηγόρης Αρναούτογλου. Τους αξίζουν συγχαρητήρια.

Πλέον, σε φαντάζομαι σε μια τεράστια τοιχογραφία στις φυλακές ανηλίκων ή στο σχολείο που σε απέρριψε. Με το χέρι προτεταμένο σαν τον Σούπερμαν και μια μπέρτα με κομματιασμένες φράουλες. Προστάτιδα των αδέσποτων ψυχών, εγγυήτρια του «ναι, γίνεται», σύμβολο του «καν ’το όπως εγώ».

Τερμάτισες όλες τις κλίμακες του «σούπερ». Γιατί αντί να σπάσεις, μόνο λύγισες. Σε ευχαριστούμε.