The Twilight Zone: Μια μικρή αναδρομή

Σαν σήμερα, το 1959, έκανε πρεμιέρα στην Αμερική το The Twilight Zone. Από τις 2 Οκτωβρίου 1959 μέχρι τις 19 Ιουνίου του 1964, προβλήθηκαν συνολικά 156 επεισόδια. Τα 92 από αυτά τα έγραψε ο δημιουργός της σειράς, ο περίφημος Ροντ Σέρλινγκ (1924-1975), ένας από τους πιο καινοτόμους συγγραφείς στην ιστορία της τηλεόρασης. H 1η σεζόν (1959-60) είχε 36 επεισόδια, η 2η (1960-61) 29, η 3η (1961-62) 37, η 4η (1963) 18, και η 5η (1963-64) 36. Όλα τα επεισόδια κρατούσαν (μαζί με τα «γράμματα») 25 λεπτά, εκτός από αυτά της 4ης σεζόν, που είχαν διπλάσια διάρκεια: αυτή είναι και η σεζόν που αγαπήθηκε λιγότερο από το κοινό, ενώ πολλοί φαν δεν την υπολογίζουν καν όταν μιλούν για το ΤΖ. Εδώ και τρεις μήνες κάθομαι και παρακολουθώ όλα τα επεισόδια του The Twilight Zone, με τη σειρά που προβλήθηκαν. Βρίσκομαι πια στο 112, οπότε τα πηγαίνω μάλλον ανέλπιστα καλά. Και περνάω επίσης και πολύ καλά, για όποιον αναρωτιέται.

Το The Twilight Zone είναι κορυφαία σειρά, γιατί πρώτο αυτό, μια εποχή που στην τηλεόραση υπήρχαν μόνο κοινωνικά δράματα και γουέστερν, κάνει τη διαφορά εισάγοντας τη φαντασία, τον τρόμο και το αλλόκοτο στα αμερικανικά σπίτια. Έκτοτε, όλα άλλαξαν στην τηλεόραση. Οι σειρές (και οι ταινίες) που γέννησε το The Twilight Zone είναι άπειρες. Ουσιαστικά, οι επίγονοί της έχουν εδώ και πολλά χρόνια τα πρωτεία στην τηλεόραση που καταναλώνει όλος ο πλανήτης.

Μαζί με τις ανατριχίλες και τα απρόοπτα, μεταφυσικά και μη, της σειράς, που την έκαναν τόσο ελκυστική στο κοινό, μαζί με τον καφκικό τρόμο που βιώνουν οι πρωταγωνιστές της, έναν φόβο που σε μαγκώνει από τον λαιμό και δεν σ’ αφήνει να ανασάνεις, η Ζώνη του Λυκόφωτος αντιμετώπισε μία σειρά από κοινωνικά ζητήματα όπως ο ρατσισμός και η ξενοφοβία, ο πυρηνικός εξοπλισμός και η ερημοποίηση του πλανήτη, ο σεξισμός και το μίσος απέναντι στον Άλλο — θέματα που τότε δεν άγγιζε επ’ ουδενί η τηλεόραση, παρέχοντας παράλληλα διασκεδαστικές και εφιαλτικές αφηγήσεις. Και αυτά, χωρίς ποτέ να χάνει τον «διασκεδαστικό» της χαρακτήρα. Εξ ου και ήταν τόσο επιδραστική.

Στο ίντερνετ υπάρχουν πολλές λίστες με τα καλύτερα από τα 156 επεισόδια, αν και είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να επιλέξει κανείς ανάμεσά τους. Τα γούστα διαφέρουν. Αλλά νομίζουμε πως το «Deaths-Head Revisited» (Σ3Ε9), όπου ένας αξιωματικός των SS επιστρέφει σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και πέφτει πάνω στα φαντάσματα των θυμάτων του είναι ένα από τα καλύτερα επεισόδια ΚΑΘΕ τηλεοπτικής σειράς, έτσι κι αλλιώς.

Ή το «The Monsters Are Due on Maple Street» (Σ1Ε22), με τους κατοίκους μιας φιλήσυχης γειτονιάς που στρέφονται ο ένας απέναντι στον άλλον, έτοιμοι να λιντσάρουν τον γείτονά τους —οποιονδήποτε γείτονα!— επειδή «σίγουρα» είναι ξένος, «εξωγήινος».

Ή το «Walking Distance» (Σ1Ε5), με την επιστροφή του ήρωά του στο παρελθόν — και τη συνάντησή του με τον εαυτό του όταν ακόμη ήταν παιδί, μαζί με το δίδυμό «A Stop at Willoughby» (Σ1Ε30), όπου ο ήρωας, που μόνο του όνειρο ήταν να γίνει ένας νέος Χάκλμπερι Φιν, επιλέγει έναν συγκεκριμένο σταθμό του τρένου για να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του — κι ας κρατήσει αυτή μια στιγμή όλο κι όλο.

Το «Time Enough at Last» (Σ1Ε8), με τον βιβλιόφιλο ήρωα που επιτέλους βρίσκει χρόνο για να διαβάσει (όταν… καταστρέφεται η Γη!) είναι ένα ζοφερό αριστούργημα, ειδικά με την τροπή που παίρνει το τελευταίο δευτερόλεπτο. (Σε όλα τα επεισόδια έχουμε ένα twist λίγο πριν το τέλος).

Το «Eye of the Beholder» (Σ2Ε6), με τη γυναίκα που κάνει μία σειρά χειρουργικών επεμβάσεων στο πρόσωπό της για να μοιάσει «κανονική» είναι ένα κλασικό φιλμ τρόμου που σε αφήνει άφωνο. Είναι πολλά, πάρα πολλά τα (πολύ) καλά επεισόδια, και όπως είπαμε και πριν, δεν είναι εύκολο να διαλέξεις ένα.

Δεν είναι σίγουρο γιατί βλέπω το παλιό, κλασικό, αρκετά γερασμένο The Twilight Zone, αλλά είναι σίγουρο πως δεν μετανιώνω ούτε για ένα λεπτό που επενδύω σ’ αυτό. Και ήθελα να πω δυο λόγια γι’ αυτό, μετά και από το χθεσινό σημείωμα.