Ο Έρικ Ντέιν, το Grey’s Anatomy και οι στιγμές που μας άλλαξαν ως τηλεοπτικό κοινό
Εδώ και μέρες το feed μας έχει γεμίσει με φωτογραφίες του Έρικ Ντέιν που πέθανε. Χαμόγελα από κόκκινα χαλιά. Στιγμιότυπα από το νοσοκομείο του Grey’s Anatomy. Το βλέμμα του Μαρκ Σλόαν. Ο «McSteamy» που κάποτε λιώναμε μπροστά στην οθόνη, δεν είναι πια εδώ.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, γυρίζουμε πίσω. Στο γυμνάσιο. Στο πρώτο μας λάπτοπ. Στις πρώτες συνδέσεις στο ίντερνετ. Στα πρώτα κατεβάσματα επεισοδίων για να μη χάσουμε ούτε λεπτό. Στο άγχος να μην πέσουμε πάνω σε σπόιλερ. Στο «άλλο ένα επεισόδιο και κλείνω» που ποτέ δεν ήταν μόνο ένα. Αυτή η σειρά μας έβγαζε συναισθήματα που δεν ξέραμε καν ότι είχαμε. Μας έκανε να δεθούμε με χαρακτήρες σαν να ήταν κομμάτι της ζωής μας.. Και, με έναν περίεργο τρόπο, μας έκανε να μεγαλώσουμε. Και τώρα, με τον θάνατο του Έρικ Ντέιν, όλα αυτά επιστρέφουν πιο έντονα.
Μπορεί σήμερα να τη λένε «κουραστική», «υπερβολική», «μια σαπουνόπερα 100.000 επεισοδίων». Όμως, για κάποιους από εμάς ήταν κάτι πολύ πιο προσωπικό. Η σειρά αυτή μας έμαθε ακόμα και μουσική. Ποιος φαν δεν έχει συνδέσει το «Πώς να σώσετε μια ζωή» με μια σκηνή που δεν άντεχε να ξαναδεί; Ποιος δεν ακούει το Chasing Cars και δεν μεταφέρεται αμέσως σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, σε μια απόφαση, σε ένα αντίο; Ποιος φαν δεν θυμάται τον θάνατο του 007; Το αεροπορικό δυστύχημα με τον θάνατο του Σλόαν και της Λέξι Γκρέι; Τον θάνατο του Ντέρεκ; Τα επεισόδια που μας συγκλόνισαν είναι αμέτρητα και έχουν χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Και εκεί που πιστεύαμε ότι «πάντα ως εδώ», η Σόντα Ράιμς συνέχιζε να βρίσκει τρόπους να μας κρατήσει στη σειρά - και κάπως έτσι πέρασαν 22 χρόνια, 22 σεζόν αμέτρητων επεισοδίων .
George O’Malley | Σεζόν 05 - Επεισόδιο 24 «Τώρα ή Ποτέ» Η στιγμή που η Μέρεντιθ καταλαβαίνει τι σημαίνει το «007» γραμμένο στο χέρι του ασθενούς. Το βλέμμα της αλλάζει. Ο χρόνος σταματά. Και μέσα σε δευτερόλεπτα συνειδητοποιούμε ότι ο άνθρωπος που βλέπαμε από την πρώτη σεζόν, ο «αδέξιος», ο τρυφερός, ο πάντα λίγο πιο ευάλωτος, δεν θα επιστρέψει. Δεν ήταν απλώς ένας θάνατος χαρακτήρα. Ήταν το πρώτο πραγματικό σοκ που μας έδειξε ότι κανείς δεν είναι ασφαλής.
Ο πυροβολισμός | Σεζόν 06 - Επεισόδιο 23 «Ιερό» και Επεισόδιο 24 «Ο θάνατος και όλοι οι φίλοι του» Το νοσοκομείο γίνεται πεδίο τρόμου. Η Κριστίνα να χειρουργεί με όπλο στον κρόταφο. Η Μέρεντιθ να στέκεται μπροστά στον ένοπλο, έγκυος, έτοιμη να θυσιαστεί. Εκείνα τα δύο επεισόδια δεν τα βλέπαμε. Τα ζούσαμε με κομμένη ανάσα. Ήταν από τις λίγες φορές που η σειρά άφησε στην άκρη το ρομαντικό δράμα και μπήκε ωμά στον φόβο.
Το αεροπορικό δυστύχημα | Σεζόν 08- Επεισόδιο 24 «Πτήση» Η Λέξι παγιδευμένη κάτω από τα συντρίμμια. Ο Μαρκ δίπλα της, να της λέει όλα όσα δεν είχαν προλάβει να ζήσουν. Το δάσος. Η σιωπή. Η αίσθηση ότι κάτι τελειώνει. Ήταν ένα επεισόδιο που άλλαξε τη σειρά για πάντα.
Ο θάνατος του Μαρκ Σλόαν |Σεζόν 09 - Επεισόδιο 02 «Θυμήσου τη στιγμή» Εδώ πονέσαμε αλλιώς. Ο Μαρκ Σλόαν δεν έφυγε αμέσως στο δυστύχημα. Μείναμε με την ελπίδα. Με την ψευδαίσθηση ότι ίσως τα καταφέρει. Και όταν τελικά το νοσοκομείο αποφασίζει να τον αποσυνδέσει, βλέπουμε ένα μοντάζ από στιγμές του. Τις καλές. Τις αστείες. Τις τρυφερές. Ο Έρικ Ντέιν είχε καταφέρει να μετατρέψει έναν ρόλο που ξεκίνησε ως «ο γοητευτικός πλαστικός χειρουργός» σε έναν από τους πιο ανθρώπινους χαρακτήρες της σειράς.
Έγινε πατέρας. Έγινε σύντροφος. Έγινε φίλος. Και τώρα που ο ίδιος δεν είναι πια εδώ, εκείνο το επεισόδιο αποκτά ένα δεύτερο βάρος. Δεν είναι μόνο τηλεοπτικό αντίο. Είναι σχεδόν προφητικό. Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου του το feed μας γέμισε με το χαμόγελό του. Με σκηνές του ως McSteamy. Με αποχαιρετισμούς. Και μαζί με αυτά, ξαναγυρίσαμε σε εκείνο το 9x02. Σαν να τον αποχαιρετάμε ξανά.
Ο θάνατος του Ντέρεκ |Σεζόν11 - Επεισόδιο 21 «Πώς να σώσετε μια ζωή» Η ειρωνεία του τίτλου. Η Μέρεντιθ να παίρνει μόνη της την απόφαση. Η σιωπή μετά. Δεν υπήρχε δραματική μουσική να μας «καθοδηγήσει». Υπήρχε κενό. Και αυτό ήταν πιο δυνατό από οτιδήποτε.
Και τελικά, το προφανές, αλλά όχι απλοϊκό: Το Grey's Anatomy μας έκανε να κλάψουμε αμέτρητες φορές. Για χαρακτήρες. Για ασθενείς. Για αγάπες που δεν άντεξαν. Για ζωές που κόπηκαν απότομα. Αλλά με τον θάνατο του Έρικ Ντέιν, κάτι άλλαξε. Γιατί αυτή τη φορά δεν αποχαιρετούμε έναν ρόλο. Αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που συνδέθηκε με μια ολόκληρη γενιά θεατών. Με τα πρώτα binge watching. Με το πρώτο μίσος για τα σπόιλερς που ξεκινούσε με εκείνο το «μη μου το χαλάσεις, δεν το έχω δει ακόμη».
Σειρά αργόσυρτη, με ερμηνείες άνισες, πλάνα στενά, να κόβουν διαρκώς τον ορίζοντα (χαρακτηριστικό της φτηνής τηλεόρασης) σαν να διαδραματίζονται όλα σε δυο μέτρα χώρο
17°
