«Άδυτο»: Μια δραματική σειρά του Netflix για το σούμο

Όποιος θέλει να δει κάτι τελείως διαφορετικό στην τηλεόραση μπορεί απόψε κιόλας να δει το «Άδυτο» («Sanctuary», 2023), μία από τις πιο καλοφτιαγμένες νέες σειρές του Netflix. Ο πρώτος κύκλος έχει διάρκεια οχτώ ωριαίων επεισοδίων, και τα σπάει – καταπώς λέμε, «κυριολεκτικά».

Όμως δεν φτάνει να θέλεις να δεις κάτι διαφορετικό. Απαραίτητο είναι και ένα από τα παρακάτω: να αγαπάς είτε την ιαπωνική κουλτούρα, είτε τα δυναμικά αθλήματα, είτε τις πολεμικές τέχνες, είτε τα μάνγκα (ως εκ τούτου, και τα άνιμε). Εκτός πια κι αν αγαπάς το σούμο: σε αυτή την περίπτωση, έχεις ΗΔΗ δει το «Άδυτο». Και τώρα το ξαναβλέπεις.

Η κεντρική ιστορία έχει ως εξής: Ένας νεαρός από ένα μισοκατεστραμμένο σπίτι βρίσκει καταφύγιο σε μία σχολή σούμο. Ο ίδιος είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κανείς. Άξεστος, χυδαίος, καβγατζής, χωρίς κανέναν σεβασμό σε τίποτε, ένας αλήτης. Μάλιστα, δεν σέβεται καν το ίδιο το σούμο. Κι αυτό είναι εντελώς αδιανόητο για έναν Ιάπωνα, πόσο δε μάλλον για έναν που θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό το άθλημα των αθλημάτων. Παρά ταύτα, τον δέχονται στη σχολή –που επίσης είναι ίσως η χειρότερη στο Τόκιο, έτοιμη να βάλει λουκέτο– και προσπαθούν να τον κάνουν άνθρωπο καθώς βλέπουν πως έχει «κάτι». Όμως αυτό το «κάτι» είναι πολύ βαθιά κρυμμένο μέσα του. Ο άνθρωπος αυτός είναι ένα τέρας, στ’ αλήθεια. Και φυσικά είναι και αγαθός – για να μην πούμε χαζός. Θα αφεθεί να τυλιχτεί στα δίχτυα μίας κοπέλας και ενός νεαρού, που θα κάνουν ό,τι μπορούν για να τον έχουν του χεριού τους και να τον εκμεταλλεύονται ο καθένας τους όπως θέλει και αγαπά. Στο μεταξύ, αυτός θα συνεχίζει να παλεύει, αλλά με τον δικό του, εντελώς παράλογο (και άσχημο) τρόπο. Θα αρνείται να προπονηθεί κανονικά –και παραδοσιακά–, θα πίνει, θα καπνίζει και θα ξενυχτάει, και θα έχει, απλώς, στην άκρη του μυαλού του, καθώς δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο, ότι το σούμο είναι πράγματι μία εκπληκτική μηχανή κέρδους – αλλά μόνο για τους πρωταθλητές. Για να γίνεις όμως πρωταθλητής, θα πρέπει να αφιερώσεις ΟΛΗ σου τη ζωή στο σούμο. Δεν είναι ένα άθλημα για τον καθένα. Είναι μόνο για πάρα πολύ λίγους και εκλεκτούς.

Ο πρωταγωνιστής (ο 37χρονος Wataru Ichinose) θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό, γιατί παίζει –πώς αλλιώς να το πούμε– απολύτως και μόνο σωματικά. Βρίζει, φωνάζει, χτυπάει, πέφτει, λερώνεται, ιδρώνει, ματώνει, αγκομαχά, χτυπάει κι άλλο, γκρεμίζεται, σέρνεται στην άμμο τού «ντόγιο», δέχεται τρομερά χτυπήματα, και όλα αυτά ΣΤ’ ΑΛΗΘΕΙΑ, χωρίς κάποιον να τον αλλάζει στις επικίνδυνες σκηνές, χωρίς ειδικά εφέ και «χορογραφίες». Και υπάρχουν πάρα πολλές επικίνδυνες σκηνές. Αν μη τι άλλο, είναι απίστευτα σκληρό να σε σπρώχνει και να σου δίνει ταυτόχρονα χαστούκια ένας άντρας 150-200 κιλών, με όλη του τη δύναμη, προσπαθώντας είτε να σε ρίξει χάμω, είτε απλώς να σε μετατοπίσει δυο μέτρα όλα κι όλα. ΝΑΙ, είναι τηλεόραση, αλλά τηλεόραση ρεαλιστική και βρόμικη. Αυθεντική. Η κάμερα μας βάζει μέσα στη σχολή, όπου ζουν, γυμνάζονται, μάχονται και κοιμούνται οι παλαιστές, σε σημείο που να κλείνεις τη μύτη σου από την οξύτητα του ιδρώτα αυτών των εξωγήινων, όλο λίπος αλλά και θηριώδη ρώμη σωμάτων.

Θα υπάρξουν πολλές παράλληλες ιστορίες, οι χαρακτήρες γύρω από τον πρωταγωνιστή είναι πολλοί (οι γονείς του, ο προπονητής του, οι συναθλητές του, ο αποτυχημένος νεαρός παλαιστής, μία δημοσιογράφος που καλύπτει το σούμο, ένας ανίκητος παλαιστής, ένα βουνό, που κρύβει ένα διπλό φονικό, οι πρόεδροι και τα υψηλόβαθμα στελέχη της Ομοσπονδίας Σούμο κλπ. κλπ.), οι ίντριγκες πληθαίνουν επεισόδιο το επεισόδιο, ενώ ο χαρακτήρας του κεντρικού ήρωα αλλάζει επίσης όσο τα πράγματα γύρω του αλλάζουν κι αυτά – και αλλάζει θεαματικά. Και βέβαια παντού κυριαρχεί η σκληράδα του αθλήματος, η άμμος στα σώματα, το αίμα, το μπούλινγκ, η χυδαία γλώσσα και τα ακόμη πιο χυδαία πειράγματα, τα στησίματα των αγώνων, η παράδοση που λάμπει, και η προδοσία. Αλλά και η θέση των γυναικών, που σε τρελαίνει, και όχι μόνο επειδή το σούμο είναι από τα πολλά απαγορευμένα για τις γυναίκες ιαπωνικά άδυτα.

Οι σκηνές με τους επίσημους αγώνες (προσέξτε τη μουσική επένδυση σε κάθε μονομαχία, που αλλάζει πάντα!) είναι συγκλονιστικές, και μοιάζουν βγαλμένες απευθείας από τις σελίδες ενός μάνγκα. Νιώθεις, και πάλι, πως είσαι μέσα στο κλειστό γήπεδο και τους παρακολουθείς από κοντά. Θα ζητωκραυγάσετε σε κάμποσες από αυτές. Και θα σοκαριστείτε σε άλλες. Και θα πονέσουν τα πόδια σας και η μέση σας στη μεγάλη σεκάνς της εκγύμνασης για τους αγώνες. Και θα κλάψετε στη σκηνή της τελετουργικής κουράς ενός αθλητή που αποσύρεται λόγω τραυματισμού.

Δεν θα πούμε άλλα, καθώς οι ενδιαφερόμενοι είναι μάλλον λίγοι. Αλλά, αν τους πείσαμε, είμαστε σίγουροι ότι θα αποζημιωθούν.