Όταν το υδροπλάνο πρωτομπήκε στη ζωή μας

«Το μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου» ήταν μια σειρά που σήμαινε ρουτινιάρικο καλοκαίρι στο εξοχικό, ή αλλιώς «παραθερισμός». Όπως και η «Σάντα Μπάρμπαρα» ή τα «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς». Όσοι σήμερα τσεκάρουν το ηλικιακό κουτάκι 35-50 στις έρευνες, ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε. Αλλά ας εξηγήσουμε και στους υπόλοιπους πώς μπήκε το υδροπλάνο στη ζωή των εφηβικών καλοκαιριών στα 80s και στις αρχές των 90s.

Η τηλεόραση έπαιζε επαναλήψεις από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το πρωί δεν ξέρεις τι έπαιζε, ξυπνούσες κατά τις 12:00, κι αυτό γιατί φώναζε η μαμά. Αμέσως μαγιό, αμέσως θάλασσα, κάνα δυο ώρες ψήσιμο στον ήλιο και σαχλαμάρα. Τότε δεν είχαμε ούτε κινητά ούτε ίνσταγκραμ για να παίρνουμε πόζες, κάναμε άλλες χαζομάρες, πιτσιλιόμασταν, χαλούσαμε ο ένας τα μαλλιά του άλλου, μπούρδες μεν, αλλά όχι ιντερνετικές. Κάποια στιγμή γυρνούσαμε στο σπίτι σβαρνίζοντας τις σαγιονάρες από την κούραση του ήλιου αλλά κυρίως από τη βαρεμάρα. Όταν είσαι έφηβος βαριέσαι, γνωστό.

Ντουζάκι στο μπαλκόνι με μπουκάλια που άφηνες στον ήλιο για να ζεσταθούν ή με το λάστιχο και μετά ξάπλααα και πέσιμο μπροστά στην τηλεόραση με το μεσημεριανό σου στον δίσκο. Όταν είσαι έφηβος δεν θέλεις και πολύ να κάθεσαι σε οικογενειακά τραπέζια. Άσε που ο παππούς και η γιαγιά, που είχαν ξυπνήσει από τις 6:00 το πρωί, πεινούσαν και έτρωγαν από τις 12:00.

Όταν τελείωνε το άφτερ θάλασσα μποτέ, οι υπόλοιποι την είχαν πέσει για σιέστα. Τέλειο, γιατί επιτέλους είχες εσύ το τηλεκοντρόλ. Στο οποίο δεν είχες καμιά δικαιοδοσία τις απογευματινές ή βραδινές ώρες. Πιο εύκολα έπαιρνες φαγητό από σκύλο παρά το τηλεκοντρόλ από τη γιαγιά την ώρα της «Λάμψης».

Και τότε ήταν που ξεκινούσε «Το μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου». Πρωταγωνιστής ο Τζέικ, ένας πιλότος υδροπλάνου, το οποίο είχε και βαφτιστικό, ονομαζόταν Χήνα! Σύντροφός του ο σκύλος του ο Τζακ, ο οποίος ήταν σαν άνθρωπος, αφού σχεδόν μιλούσε, και σαν πειρατής, αφού το μάτι που του έλειπε ήταν καλυμμένο με το γνωστό πειρατικό αξεσουάρ. Κατά τις μεταφορές που εκτελούσε ο Τζέικ με τη Χήνα γίνονταν διάφορα ευτράπελα, ο Τζέικ είχε κι ένα αίσθημα, που ήταν κατάσκοπος, υπήρχε κι ένας παπάς που ήταν κατάσκοπος, μια Γιαπωνέζα πριγκίπισσα, ένα μπαρ, χαμός! Πάντως η Χήνα έκανε καλή δουλειά, έσωζε τον κόσμο από τους ναζί, γενικώς επιτελούσε κοινωνικό έργο.

Δεν θυμάσαι πολλές λεπτομέρειες από τις υποθέσεις, θυμάσαι όμως πως σου γέννησαν την επιθυμία κάποτε να ταξιδέψεις στον Ειρηνικό και κάποτε να πετάξεις με υδροπλάνο. Τριάντα χρόνια μετά, σήμερα, δεν έχεις σίγουρα τα φράγκα να ταξιδέψεις στον Ειρηνικό, όπως και δεν έχεις το θάρρος να πετάξεις με υδροπλάνο (ας τα δούμε πρώτα, να πάρουμε και μια γνώμη). Ξέρεις όμως πως θα ήθελες να ξαναζήσεις, έστω και για μια φορά, εκείνα τα ρουτινιάρικα καλοκαίρια του παραθερισμού, με τους πάντες γύρω σου να σου φωνάζουν να ξυπνήσεις, να σου ετοιμάζουν το μεσημεριανό στον δίσκο, να αδημονείς να τους πάρεις το τηλεκοντρόλ για να πετάξεις μακριά έστω και με ένα τηλεοπτικό υδροπλάνο.