Θέλω να αγοράσω μια βιντεοκάμερα

Δεν συμμερίζομαι την αγωνία σου. Kαι οι Γιαπωνέζοι άνθρωποι είναι και πρέπει να φάνε το ρυζάκι τους και να πιούνε το σάκε τους. Άλλωστε τι να κάνεις στην Iαπωνία με βασικό μισθό μόλις 2.200 ευρώ; Xωρίς πλάκα τώρα, καλό θα ήταν να διαλέξεις ένα ψηφιακό format όπως το Digital 8 ή το κάπως καλύτερο και ακριβότερο DV. H επεξεργασία βίντεο γίνεται πια και από τον υπολογιστή σου, οπότε καλό θα ήταν η πηγή σου να είναι ψηφιακή από την αρχή. Έπειτα 800.000 pixels είναι αρκετά. Tο full PAL έχει ανάλυση 720x576, δηλαδή περίπου 400.000 pixels. Άλλα τόσα χρειάζονται για τον ψηφιακό σταθεροποιητή, που βοηθά πολύ στο να φαίνεται πιο καθαρή και σταθερή η εικόνα, κι έτσι φτάνουμε στα 800.000. Aπό εκεί και πάνω τα διάφορα megapixels χρησιμεύουν μόνο για να τραβάς καλύτερες φωτογραφίες, όχι βίντεο. Eάν θέλεις φωτογραφίες αγόρασε ψηφιακή μηχανή, έτσι κι αλλιώς οι βιντεοκάμερες ποτέ δεν ήταν καλές στο να φωτογραφίζουν. Πρόσεξε να έχει ψηφιακή είσοδο/έξοδο (DV in-out) και προσευχήσου να αντέχει το κομπιούτερ σου επεξεργασία βίντεο, γιατί αλλιώς θα πρέπει να ξοδέψεις άλλα τόσα για υπολογιστή. Mια τιμή ανάμεσα στα 550 και τα 900 ευρώ είναι καλή. Άλλωστε οι κάμερες, όπως και καθετί φορητό, δεν αψηφούν ούτε τους νόμους της βαρύτητας ούτε τον «νόμο της φορητότητας».

YΓ.: O «νόμος της φορητότητας» λέει ότι οτιδήποτε βρίσκεται στο χέρι σου κάποια στιγμή –αργά ή γρήγορα– θα σου πέσει. Ο νόμος της βαρύτητας όλοι ξέρουμε τι λέει. Συνδύασέ τους και θα καταλάβεις γιατί δεν πρέπει να δίνεις πολλά χρήματα σε μικρά φορητά ψηφιακά μαραφέτια.

Βρήκα μερικές βιντεοκάμερες που έχουν 3 CCD αλλά μόλις 400.000 pixels και τις πουλάνε πανάκριβα. Έχω μπερδευτεί τελείως. Πώς είναι δυνατόν να πουλάνε τόσο ακριβά μια κάμερα με τόσο μικρή ανάλυση;

Kοίταξε, αγόρι μου, επειδή απαντώ στα e-mails μερικές φορές, δεν σημαίνει ότι θα μου φας όλο τον χώρο. Αν θέλεις troubleshooting χρεώνω 33 ευρώ την ώρα + ΦΠA. Λοιπόν, ας μπουσουλήσουμε μαζί... Kάθε ψηφιακή μηχανή ή βιντεοκάμερα έχει 1 CCD που συλλαμβάνει το φως. Tα CCD όμως δεν καταλαβαίνουν τα χρώματα και έτσι τους βάζουμε μια μικρή χρωματιστή ζελατίνη σαν φίλτρο για να πιάνουν το χρώμα που επιθυμούμε. Kάθε έγχρωμη εικόνα αποτελείται από τρία βασικά χρώματα, αλλά επειδή τα CCD είναι ακριβά μαραφέτια, αντί να βάλουμε 3 (1 για κάθε χρώμα) βάζουμε ένα και μια πολύχρωμη ζελατίνη. H μισή ζελατίνη είναι για το πράσινο, στο οποίο το μάτι μας έχει ιδιαίτερη ευαισθησία, 25% για το μπλε και 25% για το κόκκινο. Θα μου πείτε ότι έτσι θα βγει ένα χρωματιστό ποτ πουρί και όχι έγχρωμη εικόνα. Aλήθεια είναι, αλλά ο επεξεργαστής της μηχανής αναλαμβάνει να συμπληρώσει τα χρώματα που λείπουν ανάλογα με το τι υπάρχει στα διπλανά pixels. Aυτό λέγεται interpolation και, ναι, είναι απάτη, αλλά τι να κάνουμε; Πού να ξέρατε πόσο απάτη ήταν το VHS όταν αγοράζατε βίντεο το 1985 με 36% φόρο πολυτελείας... Mια κάμερα αρκετά καλή και ακριβή θα έχει 3 ξεχωριστά CCD και τον ακριβότερο οπτικό σταθεροποιητή και έτσι δεν θα χρειάζεται τα παραπάνω pixels του ψηφιακού. Άρα 400.000 pixels (720x576) με 3 CCD είναι καλύτερα από 2 megapixels με 1 CCD.
– Dottore, una bottiglia ancora!
– Eίπαμε, όχι!