Η Αίγινα σε 3 ημέρες: Τι να δείτε, πού να φάτε και τι να κάνετε
Για άτομο που ζει στην Αθήνα, δεν έχω πάει πολλές φορές στην Αίγινα, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, και με χρονική απόσταση μεταξύ τους. Είναι πράγματι το ιδανικό τριήμερο αλλά, αν το οργανώσεις μεσοβδόμαδα, εκτός Σαββατοκύριακου δηλαδή, αν μπορείς να φύγεις από την Αθήνα μια Δευτέρα του καλοκαιριού ή του φθινοπώρου π.χ., απολαμβάνεις το νησί σαν να είσαι ντόπιος. Ή, ακόμα καλύτερα, σαν να έχεις εξοχικό σπίτι εκεί.
Δεν έχω εξοχικό σπίτι εκεί, κι αυτό κάνει τα Σαββατοκύριακα στην Αίγινα απαγορευτικά – λόγω υψηλής ζήτησης, κίνησης, Αθηναίων που ξέρουν το νησί σαν την τσέπη τους, ξένων, τουριστών, γενικά βαβούρας και κόστους, εκτός κι αν είναι ιδέα μου ότι οι τιμές ανεβαίνουν στο ταβάνι τα Σαββατοκύριακα σε όλους τους προορισμούς που βρίσκονται κοντά στην Αθήνα…
Τέλος πάντων η Αίγινα είναι κούκλα, με τα Καποδιστριακά της κτίρια, τον Ενετικό Πύργο του Μαρκέλλου, τα πολλά «αρχαία» της – ο αρχαιότερος ναός της Ευρώπης είναι εδώ, αυτός του Ελλανίου Διός, όπως και ο αρχαιότερος ελαιώνας, με γηραλέες, επιβλητικές ελιές που υπολογίζεται ότι φύτρωσαν πριν από 1.400 ως 400 χρόνια. Η Αίγινα έχει 57 χιλιόμετρα ακτές, με παραλίες για όλα τα γούστα, έχει τα παραδοσιακά καϊκάκια που σε πάνε στα νησάκια τριγύρω για να κάνεις (άλλο) μπάνιο, σπουδαία έργα Τέχνης στην παραλία της πόλης –έναν Βαρώτσο, έναν Μόραλη, έναν Καπράλο– και στο βόρειο μέρος, στο οποίο δεν έχω πάει δυστυχώς, έχει θερμές πηγές με υδρόθειο που σε κάνουν καινούργιο. Οι πηγές είναι στο Κακοπέρατο με το δυσοίωνο όνομα, αλλά τις χει δοκιμάσει μια φίλη και ορκίζεται ότι είναι πολύ αποτελεσματικές για οστεοαρθρίτιδες, και για χαβαλέ, αν πας με καλή παρέα.
Ένα γρήγορο διήμερο-σχεδόν-τριήμερο στην Αίγινα ήταν μια ανάσα, δε βγήκε ανάλαφρο από οικονομική άποψη γιατί ο Αργοσαρωνικός έχει ένα καλούτσικο μπουγιουρντί όπου και να πας, αλλά η Φύση, η θάλασσα και η γενικότερη καλλιτεχνική ατμόσφαιρα του νησιού σε γεμίζουν ενέργεια, πάντα. Είχαμε πάει τη δεκαετία του ’90 με τη συγχωρεμένη ηθοποιό και σκηνοθέτρια Αλίκη Γεωργούλη, και το μόνο που θυμάμαι, εκτός από μια κοκκινωπή πλαζ, ήταν το ζαχαροπλαστείο «Αιάκειον», που σερβίριζε, μάλιστα σερβίρει ακόμα, τα πάντα όλα με φιστίκι Αιγίνης, από πάστες και παστέλια μέχρι γλυκά του κουταλιού, μπισκότα, παγωτά και ό,τι άλλο κυκλοφορεί σε γλυκό. Η Αίγινα είναι η πατρίδα του φιστικιού (σώπα!) και το φτιάχνει καταπληκτικό πέστο ή/και σάλτσα, εκτός από άλειμμα, καραμελωτό κ.λπ. κ.λπ.Είναι επίσης γαστρονομικός προορισμός, με εστιατόρια που συναγωνίζονται επάξια τα εστιατόρια της Κυανής Ακτής. Καλά, από μόνη μου το λέω αυτό, αλλά σόρι, η Αίγινα είναι πολύ ωραιότερη και την Κυανή την έχω δει σε ένα σωρό ταινίες, αποκλείεται να έχει καλύτερα εστιατόρια.
Το εγχώριο ψαράκι λέγεται «κατσούλα» και είναι πεντανόστιμο, μη μείνετε μόνο στο φιστίκι, δοκιμάστε το κι αυτό το έρμο, δεν κυκλοφορεί σε άλλες γωνιές του Αιγαίου παρά μόνον στον Αργοσαρωνικό.
Η Αίγινα παραμένει ένα ατμοσφαιρικό, καλλιτεχνικό και πανέμορφο νησί με μια εσάνς Σίξτυς, της ρομαντικής πλευράς της δεκαετίας του ’60, που την κάνει ακόμα πιο χαριτωμένη. Και φιστικωτή, πάντα.
Μια πρόσκληση σε επίδειξη μόδας έγινε η αφορμή για ένα απρόβλεπτο ταξίδι στο Παρίσι, με τη Σελίν Ντιόν, εκπλήξεις στον Σηκουάνα και συναντήσεις γεμάτες συγκίνηση
Πώς τα οικογενειακά ταξίδια καλλιεργούν την παρατήρηση, την ενσυναίσθηση και την περιέργεια των παιδιών και μας βοηθούν να δούμε τον κόσμο με άλλα μάτια.
Από το Δεσποτικό και το Σπήλαιο μέχρι τα παλιά μεταλλεία, τις βίλες του OMA και τα ίχνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μια διαφορετική διαδρομή στην Αντίπαρο
14°
