Η Αίγινα της εικαστικού Ελένης Μυλωνά

Η μητέρα μου πήγαινε από παιδί διακοπές στη Αίγινα και μόλις έμπαινε το καλοκαίρι νοίκιαζε ένα σπιτάκι και μεταφερόμασταν εκεί με όλο το σπιτικό, κατσαρόλες, πετσέτες και σεντόνια στοιβαγμένα σε μεγάλα καλάθια σκεπασμένα με ύφασμα και ραμμένα με σακοράφα. Φτάνοντας στο λιμάνι φορτωνόμασταν στα αμαξάκια και μ’ άρεσε να κάθομαι πάνω μαζί με τον αμαξά. Περπατούσα ξυπόλητη και η ζεστή σκόνη πέρναγε ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών μου. Φρουτ! Παίζαμε στα βραχάκια κυνηγώντας καβουράκια και πηδούσαμε από βάρκα σε βάρκα. Όταν ήρθε η ώρα να φτιάξω και εγώ ένα στέκι στην Ελλάδα, διάλεξα την Αίγινα. Έχω φίλους εδώ, καλλιτέχνες και διανοούμενους, μερικοί μένουν μονίμως. Τα βαπόρια και τα δελφίνια πάνε και έρχονται όλη μέρα, κατεβαίνεις στον Πειραιά και πάντα κάτι φεύγει για την Αίγινα.

Αρχαίος τόπος, «κράτος» με μεγάλο πληθυσμό και τα αρχαία διάσπαρτα. Η Αφαία, ένας μικρός κομψός Παρθενώνας, σχηματίζει τρίγωνο με τους Δελφούς και το Σούνιο. Με εμπνέει να πατάω σ’ αυτά τα χώματα και να αγναντεύω τη θάλασσα των Σαλαμινομάχων. Εδώ φαντάστηκα τον εαυτό μου να ζει χιλιάδες χρόνια πριν, καθώς έπιασα στα χέρια μου τον ντόπιο πηλό και πελέκησα το εγχώριο πουρί. Στην Αίγινα φαίνεται ότι κόπηκε και το πρώτο νόμισμα, η Χελώνη, και εδώ έκανε την πρώτη πρωτεύουσα της νεότερης Ελλάδας ο Καποδίστριας. Η Παλιαχώρα, λόφος γεμάτος από διάσπαρτες μεσαιωνικές εκκλησίες με τοιχογραφίες αγίων, είναι ένας θαυμάσιος περίπατος, ιδίως όταν είναι ανθισμένες οι εκατοντάδες αμυγδαλιές, ή την άνοιξη που είναι γεμάτος μαργαρίτες και παπαρούνες. Απέναντι ο Άγιος Νεκτάριος δεσπόζει.

Το φως της Αίγινας είναι μοναδικό. Ιδίως το χειμώνα βασιλεύει μια απροσδόκητη ηρεμία, λες και ακούς μια μονοτονική μουσική χωρίς αρχή και τέλος. Το καλοκαίρι κρατάνε το ίσο τα τζιτζίκια. Δεν το είχα προσχεδιάσει, αλλά το κτήμα που μου έτυχε έχει και την παραγωγή του. Φιστίκια, ελιές, και αν έχεις υπομονή να τη μαζέψεις, κάπαρη. Φύτεψα και τριανταφυλλιές, που αναπάντεχα ευδοκιμούν. Το καλοκαίρι βάζω και μποστάνι με τα συνηθισμένα ζαρζαβατικά. Θα μπορούσα να ασχολούμαι μόνο με τη γη.

Τα χρόνια της ευημερίας χτίστηκε πολύ η ύπαιθρος της Αίγινας, αλλά ευτυχώς το Λιμάνι διατηρεί το χαρακτήρα του. Μ’ αρέσει να παίρνω το βαποράκι που κάνει εκδρομή απέναντι στην Επίδαυρο, πακέτο με τα εισιτήρια για την παράσταση. Τις προάλλες φύγαμε σούρουπο και συναντήσαμε πολλά δελφίνια, σπάνιο πράγμα πια, μαγικό, και γυρίσαμε νύχτα με φεγγαράδα! Τον Αύγουστο απολαμβάνουμε την ωραία μουσική που μας προσφέρει η Ντόρα Μπακοπούλου με το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ που ίδρυσε εδώ και δέκα χρόνια. Έχουμε και τρεις κινηματογράφους! Ας μην παραλείψουμε και τη γιορτή Φιστικιού τον Σεπτέμβριο, που είναι ευκαιρία για κάθε λογής μικροπαραγωγές και χειροτεχνίες με τις οποίες καταπιάνονται τελευταία οι Αιγινήτισσες. Αν είχε λύσει ο δήμος και το τεράστιο πρόβλημα νερού και είχε οργανώσει μια βιώσιμη συγκομιδή σκουπιδιών, η Αίγινα θα ήταν ένας σωστός παράδεισος δίπλα στην Αθήνα!

*Η Ελένη Μυλωνά είναι εικαστικός που ζει μεταξύ Νέας Υόρκης και Αίγινας. Με φωτογραφίες της συμμετέχει στην ομαδική καλοκαιρινή έκθεση της Γκαλερί Ζουμπουλάκη (10/7 - 13/9).