Η Κύθνος του Χρήστου Κιούση

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν η απλότητα. Αυτή η μοναδική κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική στην Κύθνο υπάρχει ακόμα. Οι χαρακτηριστικοί λευκοί όγκοι τσιμεντοκονίας με τα λουλακί πορτοπαράθυρα, τα τόσο-όσο κτίσματα, τα ατελείωτα χιλιόμετρα από πέτρινες μάντρες, τις σχηματιζόμενες πεζούλες, που δεν μπορείς να πιστέψεις ότι φτιάχτηκαν από ανθρώπων χέρια, τα κτίσματα που χτίστηκαν από ντόπια πέτρα και εναρμονίζονται με το ξερακιανό τοπίο. Η Χώρα του νησιού, η Μεσαριά, μια τυπική κυκλαδίτικη Χώρα με σύμπλεγμα καλόγουστων σπιτιών και σοκακιών, με μαγαζιά που σέβονται την ομορφιά του τόπου. Θα δεις εκεί που τρως ότι κάποιος σκέφτηκε να στολίσει ένα φανάρι, να διακοσμήσει ένα πιθάρι, να βάψει ένα ακροκέραμο. Θα πιεις το ποτό σου υπό το φως των κεριών ή το μεσημεριανό σου ουζάκι κάτω από μια μπουκαμβίλια, που τόσο ωραίο κοντράστ κάνει με το πάλλευκο τοπίο και φοντάρει σε μια μπλε κυκλαδίτικη πόρτα.

Δεν φανταζόμουν ότι υπάρχει κυκλαδίτικο νησί και μάλιστα τόσο κοντά στην Αθήνα που μπορείς ακόμα να κολυμπήσεις ολομόναχος, γυμνός, χωρίς να προκαλείς ή να ενοχλείς, όχι για άλλο λόγο, έτσι, ρε αδερφέ, για την ελευθερία της φάσης. Η καλύτερη περιγραφή που μπορώ να σας κάνω είναι ότι στην Κύθνο αντί για beach flags με branding εταιρειών, θα κυματίζουν τα αρμυρίκια και αντί για τις νέες παραγωγές και remixes των ξακουστών dj τάδε και δείνα, θα ακούτε τον ήρεμο παφλασμό και τον αέρα σε ένα μαγικό edit και cover και revisit κι όλα αυτά μαζί. Φτάνει πια με την μπασογραμμή, ήρθε η ώρα της ησυχίας και της φύσης. Σε πολλές παραλίες θα βρείτε και τα αρμυρίκια, τα δέντρα της ακροθαλασσιάς, να σκιάσουν τον παραλιακό σας ύπνο ή την ήσυχη ανάγνωση του βιβλίου σας. Νομίζω τα αμμουδερά αυτά δεντράκια είναι η πιο απτή απόδειξη ότι τελικά υπάρχει κάποιος Θεός και μάλιστα του αρέσει πού και πού να κάνει τα μπανάκια του, πώς αλλιώς να εξηγήσεις πέντε δέντρα εκεί που πρέπει σε έναν ξερακιανό τόπο;

Εμπειρία να φας στο Χάρτινο Καράβι στη Δρυοπίδα από τον Αλέξανδρο και την ομάδα του, εμπειρία το ότι μείναμε ως πολύ αργά πίνοντας από κρασί έως και brandy βουτώντας τυρί μέσα σε θεϊκή chutney ντομάτας που φτιάχνει ο ίδιος, κατεβάζοντας ολόκληρο το μπουκάλι με το ολόδικό του λιμοντσέλο και συζητώντας με έναν άνθρωπο που έφτασε στην Κύθνο Νοέμβρη μήνα κι από επιλογή την έκανε δική του. Κάπως έτσι πίναμε και τσιμπολογούσαμε ως αργά, ενώ πού και πού ο Αλέξανδρος μάς επιδείκνυε με καμάρι τις πρωινές ντομάτες, που μάζεψε μία προς μία από τους ντόπιους, υπέργηρους συχνά, προμηθευτές του, «κοίτα, μωρέ, τι ασχημούλα που είναι, ξέρεις τι νοστιμιά έχει αυτή η ντομάτα;».

Φύγαμε με το Χρυσάκι μου από την απλή, πανέμορφη Κύθνο με τη βεβαιότητα ότι θα επιστρέψουμε, γιατί μπορεί το να ρίχνεις άγκυρα σε έναν προορισμό να ακούγεται δεσμευτικό, αλλά το να επισκέπτεσαι τόπους όμορφους κι ανθρώπους φιλόξενους μετά από δύσκολους χειμώνες είναι λυτρωτικό. Πήραμε τα στολίδια μας και τα σουβενίρ μας από το Χάρτινο Καράβι στη Χώρα, το ομορφότερο από τα πολύ ωραία καταστήματα του νησιού, είπαμε ευχαριστώ στον Μιχάλη και τη Βίκυ για τις κουβέντες, τα γέλια και την καλή τους αύρα κι επιστρέψαμε στην πατρογονική Εύβοια με το αυτοκίνητο, του οποίου το κλειδί στόλιζε πια το μπρελόκ στο σχήμα της Κύθνου, που μου χάρισε ο Νίκος στον Μέριχα. Θα έρθουν παγωμένες μέρες τον χειμώνα, που αυτό το μικρό αντικείμενο θα με ενώνει με το κυκλαδίτικο τοπίο της Θερμιάς, της λιτής, αγαπημένης Κύθνου.

* Ο Χρήστος Κιούσης είναι δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και συμπαρουσιαστής στις τηλεοπτικές εκπομπές «Ράδιο Αρβύλα» και «Βινύλιο» στον ANT1