Οι Σπέτσες του συνθέτη Μίνωα Μάτσα

Το νησί του «Μάγου» του Fowles είναι ο τόπος μου, το σπίτι μου κι όλες μου οι αναμνήσεις. Οι πρώτοι έρωτες, οι πρώτες μουσικές, τα πρώτα θερινά, τα ψαρέματα με τα καλάμια στο μώλο, οι πρώτοι τσαμπουκάδες, δάκρυα, χωρισμοί, γλέντια κι άλλα πολλά κάνουν τις Σπέτσες για μένα το πιο οικείο μέρος του κόσμου. Ακόμη και σήμερα διατηρούν μια γλύκα και μια ομορφιά ακαταμάχητη. Οι βόλτες στο φάρο μετά το παλιό λιμάνι, ο προφήτης Ηλίας στο βουνό από όπου βλέπεις την Πελοπόννησο και την Ύδρα και νομίζεις πως θα την ακουμπήσεις, η παραλία της Αγίας Παρασκευής και η σπηλιά στους Άγιους Ανάργυρους, ο γύρος του νησιού με ποδήλατα, τα αμυγδαλωτά του Παλαιολούγκα και οι λουκουμάδες του Κλήμη.

Και επειδή το νησί έχει να κάνει με τους ανθρώπους του, συχνά λέω ότι Σπέτσες χωρίς τον Παναγιώτη δεν υφίστανται. Ο Παναγιώτης με το τρίκυκλο που είχε το όνομα Happy Boy (τώρα έχει φορτηγάκι: Μεταφορές Παναγιώτης) μου έμαθε τις κρυφές γωνιές των Σπετσών και με έβαλε στο νόημα, αφού το λιμάνι είναι λίγο σαν τον καναπέ του Freud. Τα καλοκαίρια ως έφηβος περνούσα τ’ απογεύματά μου, όντας συνοδηγός στο τρίκυκλο, από όπου περνούσαν όλες οι Louis Vuitton και οι Hermès των Αθηνών.

Ενίοτε, όταν οι πελάτες ήταν γενναιόδωροι, έπαιρνα και πουρμπουάρ και συχνά άκουγα την ώρα που ανεβάζαμε τις βαλίτσες «εσένα κάπου σε ξέρουμε», ενώ ο Παναγιώτης επέμενε ότι είμαι απλά ο νέος του βοηθός. Έτσι, θα έλεγα ότι αν κάποιος θέλει να γνωρίσει τις Σπέτσες θα πρέπει να γνωρίσει τον Παναγιώτη. Γιατί καλή η Νομική, τα Ωδεία, το Juilliard και το Λος Άντζελες, αλλά ανεκτίμητης αξίας το πτυχίο από το λιμάνι.

* Ο Μίνως Μάτσας είναι συνθέτης