Παλιά και Νέα Παραλία: άνθρωποι και σχέδια ζωής δίπλα στη θάλασσα 

Αντίθετα με τους απογευματινούς ανθρωπότυπους που αλωνίζουν όταν ο καιρός είναι καλός, η θάλασσα ήρεμη και τα ηλιοβασιλέματα έτοιμα να αποτυπωθούν με φόντο τις Ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, η πρωινή φυλή που παρελαύνει επί της Νέας Παραλίας διαφέρει από τους απογευματινάκηδες. Στο ξεκίνημα της μέρας δεν θα δεις ερωτευμένους να βολτάρουν χεράκι, λουκανικοκαντίνες να ψήνουν τσίκνες και φωτογράφους να καθοδηγούν τους μελλόνυμφους (ή άρτι νυμφευφθέντες, βίτσια είναι αυτά) σε πόζες ρομαντικές. Ούτε τα κιτς καράβια με κόνσεπτ Τίκι μπαρ ή πειρατική σκούνα έπιασαν να αλωνίζουν τα νερά, παρέχοντας κέφι και ποτάρες στους τουρίστες. Ίχνος δεν θα βρεις και από τα λεφούσια με το φοιτηταριό ή τη μαθητιώσα νεολαία, που αραχτοί στην προκυμαία απολαμβάνουν από τα μπλου τουθ ακουστικά τους χιπχοπάκι αμερικάνικο ή τραπ ελληνικό, ή τις κυρίες και τους κυρίους (συνταξιούχοι μαρτυρά η ανεμελιά τους!) με τα σπόρια, να επιδίδονται στο σπορ χαλαρώνοντας στα παγκάκια. 

Μπα, οι πρωινοί της Νέας Παραλίας είναι άλλο κοινό. Τους σκάναρα τις τελευταίες μέρες, που έτυχε να κάνω δύο φορές τη διαδρομή Λευκός Πύργος – Μέγαρο, συγκρίνοντας και αντιπαραβάλλοντας «ποιοτικά χαρακτηριστικά» των μεν με τους δε. Εμφραγματάκηδες, by passers και καρδιοπαθείς που αναρρώνουν και ιδρώνουν με προσταγή γιατρού, παράλληλα με healthettes συμβιώνουν εδώ. Όπου healthettes, είναι μανιακές με τη σιλουέτα και την υγεινή διατροφή κυρίες με σινιέ πανακριβέξ athleisure gear που τρέχουν την περίφημη εξάρα, όπως τιτλοφορείται η απόσταση Λευκός Πύργος - Kitchen Bar μοστράροντας κορμί τέλειο.

Τσουπωτοί και μπαμπατζάνηδες, ευτραφείς και ΧΧΧΧLάκηδες που καίνε θερμίδες για να μην περάσουν στην κατηγορία των εμφραγματάκηδων εισπράττουν απαξιωτικές ματιές από τις Healthettes και στοργής από τους by passers, ενώ δίπλα, καμαρωτοί στη λωρίδα τους, πενταλάρουν οι ποδηλατακήδες και πατινάρουν οι ηλεκτροπατινάδες. Σιγουράκι στο πρωινό ρέιβ δίπλα στο κύμα είναι και οι σκατοψαρίστας (αλιείς με τις πετονιές ή τα καλάμια στο κυνήγι του σκατόψαρου), όπως και οι μπασκετάκηδες, που δεν χρειάζεται να αγχώνονται για το αν θα είναι γεμάτα ή όχι τα παρκέ με θέα τον Όλυμπο. Βάνδαλους όχι. Δεν είδα βάνδαλους σαν αυτούς που έσπασαν τις προάλλες τα τζάμια και τρύπησαν τα λάστιχα από το μικρό «Σμαρτάκι» που έφτιαξε ο Θανάσης Λάλας στο πάρκο, σκατόψυχα τσογλάνια δηλαδή που καταστρέφουν θρασύτατα και αόρατα ό,τι κοσμεί και χαρίζει ομορφιά στα θεματικά πάρκα του μετώπου. 

Ήταν ένας από τους λόγους που κατέβηκα στη Νέα Παραλία αυτή η έκθεση δημόσιας τέχνης γκραφίτι αρτ, που διοργάνωσαν το περιοδικό Mataroa και το περιοδικό Θεσσαλονικέων Πόλις, και ευτυχώς που η ομορφιά πάντα αντεπιτίθεται μην αφήνοντας το δόλιο, το χθόνιο και το καφριλίκι να νικήσουν. Σαν ένα κάλεσμα για ταξίδι προσομοίασε την κατασκευή του ξύλινου ντεκ 1100 μέτρων που θα διαπλατύνει τη γραμμή από το Λιμάνι ως τον Πύργο ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων, Πρόδρομος Νικηφορίδης, έτσι ώστε και η Παλιά Παραλία να εκμοντερνιστεί και να πάρει τα επάνω της όπως η Νέα. Καιρός ήταν. Ο σχεδιασμός υπόσχεται να φέρει μια Λεωφόρο Νίκης με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, μια λωρίδα 1,8 μέτρων για άτομα με προβλήματα όρασης και ένα έξτρα ξύλινο κατάστρωμα 12 μέτρων πάνω σε πασσάλους μπηγμένους 18 μέτρα στη θάλασσα, έτσι ώστε να μεγαλώσει ο χώρος κίνησης των πεζών, με τους αρμόδιους εμπλεκόμενους φορείς να γνωμοδοτούν θετικά και το ζητούμενο να παίρνει επιτέλους μπρος.