Splish splash, o Ντίνος Ηλιόπουλος στην Αρετσού, το καλοκαίρι του 1966

Τόσο απλά: Στο «Ό,τι λάμπει είναι χρυσός», με το που το τρένο φθάνει στη Θεσσαλονίκη και κατεβαίνει από την άμαξα, ο Ντίνος Ηλιόπουλος ρωτάει τον ταξιτζή που κάνει πιάτσα έξω από το σιδηροδρομικό σταθμό, τι καλό και φθηνό του συστήνει για διαμονή. Το σοφεράκι απαντά «Ολύμπια», cut και στο επόμενο καρέ ο Ηλιόπουλος κάνει τσεκ ιν στο ξενοδοχείο δίπλα στο Διοικητήριο, γωνία με την Παπαγεωργίου και τα ρωμαϊκά αρχαία. Το «Ό,τι λάμπει είναι χρυσός» γυρίστηκε εξολοκλήρου στη Θεσσαλονίκη το καλοκαιροφθινόπωρο του 1966. Λέω καλοκαιροφθινόπωρο, γιατί ο θίασος του Ηλιόπουλου όλο το καλοκαίρι εκείνο ψυχαγωγούσε την πόλη στο Θέατρο Κήπου με την παράσταση «Ξύπνα, Βασίλη» και, με το που έληξαν οι εμφανίσεις, ξεκίνησαν τα γυρίσματα του φιλμ. 

Σεναριακά το «Ό,τι λάμπει…» ήταν μια διασκευή-προσαρμογή του «Επιθεωρητή» του Γκογκόλ από τον ίδιο τον Ηλιόπουλο, ο οποίος εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο συνσκηνοθετεί με τον Παύλο Φιλίππου. Ο μέγας Ντίνος (ο Βακαλόπουλος επέμενε ότι, κινησιολογικά, ήταν ίδιας μεγαλειώδους στόφας με το Τζέρι Λιουίς) έκανε και τη διασκευή των διαλόγων βάζοντας εμβόλιμα γκαγκ ολόδικής του έμπνευσης. Σαν τη θεϊκή ατάκα που λέει στην Κατερίνα Γιουλάκη, όταν ανταμώνουν στην αμμουδιά της Αγίας Τριάδας: «Έχω, ξέρετε, τρεις εαυτούς, ο ένας σας είδε, ο ένας σας μίλησε και ο ένας σας αγάπησε». Η Γιουλάκη που δεν τσιμπάει με το κόρτε, του ζητά να την κοιτάζει στα μάτια, οπότε ο Ηλιόπουλος σολάρει με το ξεκαρδιστικό «Γιατί; Έχετε κριθαράκι;». 

Η Θεσσαλονίκη του 1966 από τον Πύργο Τριγωνίου

Ξαναβλέπω την ταινία με συγκίνηση. Η Αγγελάκη και η Νικολάου Γερμανού είναι διπλής κατεύθυνσης, στην Εγνατία, στην πλατεία Ελευθερίας, στη Βενιζέλου με το περίφημο μπαρ Μοκάμπο, όπου ο Ηλιόπουλος γίνεται σκνίπα, αντικρίζω τη Θεσσαλονίκη συναρπαστική, φιλμαρισμένη λες και είμαστε Κάννες, ασπρόμαυρα και νωχελικά γοητευτική καθώς γυρίζει η Ρόδα του λούνα παρκ της ΔΕΘ, το καλοκαιροφθινόπωρο εκείνο. Όμως, αυτό που με κάνει να γελώ είναι το σουρεαλιστικό που συμβαίνει με το περίπτερο απέναντι από το ΑΧΕΠΑ. Η τέντα του γράφει «Φλόκα Σοκολάτα», ο καλτ Μάκης Δεστούνης παίζει τον περιπτερά που κατασκοπεύει την Έφη Ροδίτη και το παράνομο αμόρε της Δημήτρη Χόπτηρη. Με το που ο Χόπτηρης αφήνει τη Ροδίτη μετά από ένα ραντεβουδάκι με φιλιά και όρκους αγάπης στον Πύργο Τριγωνίου και τα Κάστρα, η Ροδίτη κατεβαίνει από τη μηχανή, κάνει δυο βήματα, στρίβει τη γωνία και νά σου την από το ΑΧΕΠΑ, την Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη, την οδό Τέλλογλου και τις 40 Εκκλησιές, να βγαίνει και πάλι στην Αγία Τριάδα και το πατρικό της δίπλα στο κύμα. 

Σε όλο το «Ό,τι λάμπει είναι χρυσός», η Θεσσαλονίκη και οι θαλασσινές αύρες της πρωταγωνιστούν φάτσα κάρτα: το μπαλκόνι του μυθικού εξοχικού κέντρου «Παράδεισος» στην Αρετσού και, φυσικά, η νυχτερινή «Χαβάι», όπως γράφει η φωτεινή μαρκίζα όπου τραγουδούν οι Olympians και ο Ηλιόπουλος τους φιλμάρει να τραγουδούν το «Σχολείο». Στο ομότιτλο με την ταινία λαϊκό κομμάτι εμφανίζεται η Άννυ Μπωλ, με την ορχήστρα να διευθύνει ο Σωκράτης Καμπουρέλος, ο Θεσσαλονικιός άρχοντας του μπουζουκιού και της εποποιίας του Μινουί-Λιλή. Το «Ό,τι λάμπει είναι χρυσός» εισπρακτικά έπιασε πάτο, δεν έκανε τις εισπράξεις του «Κάτι να Καίει» και του «Ατσίδα» του Δαλιανίδη. Με 34.578 εισιτήρια, η ταινία ήρθε 100η σε εισπράξεις ανάμεσα στις 117 ελληνικές ταινίες εκείνης της σεζόν. Who cares…